Bolesław Kominek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bolesław Kominek
Kardynał prezbiter
Bolesław Kominek
Herb Bolesław Kominek Virtus verbum crucis Dei
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 23 grudnia 1903
Radlin
Data i miejsce śmierci 10 marca 1974
Wrocław
Arcybiskup metropolita wrocławski
Okres sprawowania 1972–1974
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 11 września 1927
Nominacja biskupia 26 kwietnia 1951
Sakra biskupia 10 października 1954
Kreacja kardynalska 5 marca 1973
Paweł VI
Kościół tytularny S. Croce in via Flaminia
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 10 października 1954
Konsekrator Franciszek Barda
Współkonsekratorzy Franciszek Jop
Wojciech Tomaka

Bolesław Kominek (ur. 23 grudnia 1903 w Radlinie, zm. 10 marca 1974 we Wrocławiu) – polski biskup rzymskokatolicki, arcybiskup metropolita wrocławski w latach 1972–1974, kardynał od 1973.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 23 grudnia 1903 w Radlinie (obecnie dzielnica Radlin II w Wodzisławiu Śląskim)[1]. Syn Franciszka i Katarzyny z domu Kozielskiej. Pochodził z rodziny wielodzietnej i był najstarszym spośród dziewięciorga dzieci[2].

Ukończył Państwowe Gimnazjum w Rybniku. Następnie studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie oraz w Instytucie Katolickim w Paryżu (1927–1930). Święcenia kapłańskie przyjął w Katowicach 11 września 1927. W okresie studiów paryskich działał jako duszpasterz wśród emigrantów polskich. Od 1930 pracował w diecezji katowickiej, był m.in. sekretarzem Akcji Katolickiej. Podczas II wojny światowej przebywał w Lublinie i na Górnym Śląsku, prowadził działalność charytatywną i duszpasterską na rzecz jeńców wojennych i więźniów obozów koncentracyjnych.

15 sierpnia 1945 został mianowany administratorem apostolskim Opola. Stworzył podstawy do powołania w 1972 diecezji opolskiej. Jego działalność spotkała się z niechętnym przyjęciem władz komunistycznych. 26 stycznia 1951 został zmuszony do opuszczenia Opola. Przebywał w Krakowie oraz w Sierszy.

26 kwietnia 1951 otrzymał papieską nominację na biskupa tytularnego Sophene z zadaniami rządcy polskiej części archidiecezji wrocławskiej oraz rezydencją we Wrocławiu. Tej nominacji ponownie sprzeciwiły się władze państwowe. Biskup nie mógł rezydować we Wrocławiu, a sakrę przyjął potajemnie 10 października 1954 w Przemyślu.

W październiku 1956 został ostatecznie dopuszczony do objęcia urzędu. 1 grudnia 1956 mianowany biskupem tytularnym Vagi oraz specjalnym delegatem Prymasa Polski z uprawnieniami biskupa rezydencjalnego we Wrocławiu. 19 marca 1962 został podniesiony do godności arcybiskupa tytularnego Eucaity, a od 15 maja 1967 był administratorem apostolskim ad nutum Sanctae Sedis archidiecezji wrocławskiej. 28 czerwca 1972 został pełnoprawnym arcybiskupem metropolitą wrocławskim, pierwszym od śmierci Adolfa Bertrama w 1945.

W latach 1962–1965 uczestniczył w obradach soboru watykańskiego II, później także w II sesji zwykłej Światowego Synodu Biskupów w Watykanie w 1971. W latach 1971–1974 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Rady Konferencji Episkopatów Europy. 5 marca 1973 papież Paweł VI kreował go kardynałem, z tytułem prezbitera S. Croce in via Flaminia.

Był inicjatorem i autorem listu biskupów polskich do niemieckich z 1965.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Jedną z ulic Wodzisławia Śląskiego nieopodal miejsca urodzenia kardynała Kominka nazwano jego imieniem. Ulice jego imienia znajdują się również w Opolu i Polkowicach. We Wrocławiu na Bulwarze Wyszyńskiego w 2005 wzniesiono poświęcony mu pomnik. Kardynał Kominek jest ponadto patronem Szkoły Podstawowej nr 1 w Kątach Wrocławskich oraz Zespołu Szkolno-Przedszkolnego nr 3 w Wodzisławiu Śląskim. W należącej do niego szkole znajduje się izba pamięci poświęcona życiu kardynała.

Przypisy

  1. Biografia. kardynalkominek.pl. [dostęp 2012-12-08].
  2. Patron szkoły. zsp3.wodzislaw.pl. [dostęp 2013-07-24].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]