Józef Michalik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy biskupa. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Józef Michalik
Józef Michalik
Herb Józef Michalik Numine Tuo Domine
Mocą Twoją Panie
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 20 kwietnia 1941
Zambrów
Arcybiskup metropolita przemyski
Okres sprawowania od 1993
Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski
Okres sprawowania od 2004
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 23 maja 1964
Nominacja biskupia październik 1986
Sakra biskupia 16 października 1986
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Józef Michalik w Wikicytatach
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 16 października 1986
Miejscowość Watykan
Miejsce bazylika św. Piotra
Konsekrator Jan Paweł II
Współkonsekratorzy Eduardo Francisco Pironio
Henryk Gulbinowicz
Arcybiskup metropolita przemyski Józef Michalik (w środku) oraz arcybiskup metropolita lwowski Mieczysław Mokrzycki w czasie mszy po odsłonięciu pomnika Zygmunta Gorazdowskiego w Sanoku (2010)

Józef Michalik (ur. 20 kwietnia 1941 w Zambrowie) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup diecezjalny zielonogórsko-gorzowski w latach 1986–1993 (do 1992 gorzowski), arcybiskup metropolita przemyski od 1993, przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski od 2004.

Spis treści

Życiorys [edytuj]

Młodość i wykształcenie [edytuj]

Urodził się 20 kwietnia 1941 w Zambrowie[1]. W 1958 ukończył tamtejsze liceum ogólnokształcące[2].

W latach 1958–1964 studiował w Wyższym Seminarium Duchownym w Łomży[3]. Święceń prezbiteratu udzielił mu 23 maja 1964 biskup diecezjalny łomżyński Czesław Falkowski[1][4].

W latach 1965–1969 odbył studia specjalistyczne w zakresie teologii dogmatycznej na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Studia kontynuował w latach 1969–1972 na Papieskim Uniwersytecie Świętego Tomasza z Akwinu w Rzymie. W 1972 uzyskał doktorat[3].

Prezbiter [edytuj]

W latach 1964–1965 był duszpasterzem w parafii w Jelonkach koło Ostrowi Mazowieckiej. W trakcie studiów w Warszawie świadczył pomoc duszpasterską w parafii Opatrzności Bożej[1].

W 1973 po studiach w Rzymie powrócił do diecezji łomżyńskiej, gdzie został wicekanclerzem kurii biskupiej. Był także referentem ds. środków przekazu i redaktorem miesięcznika diecezjalnego „Rozporządzenia Urzędowe Łomżyńskiej Kurii Diecezjalnej”. Jednocześnie prowadził wykłady z teologii dogmatycznej i homiletyki w Wyższym Seminarium Duchownym w Łomży[1].

Od 1978 pracował w Rzymie w Papieskiej Radzie ds. Świeckich[1]. Jako pierwszy szef Biura ds. Młodzieży brał udział w przygotowaniach I Światowych Dni Młodzieży w Rzymie[5]. Pracował również w Komitecie ds. Rodziny, w trakcie przygotowań synodu o rodzinie[6]. Ponadto od czerwca 1978 pełnił funkcję rektora Papieskiego Kolegium Polskiego[1].

Biskup [edytuj]

Na początku października 1986[7] papież Jan Paweł II prekonizował go biskupem diecezjalnym diecezji gorzowskiej. Święcenia biskupie otrzymał 16 października 1986 w bazylice św. Piotra w Rzymie[1]. Udzielił mu ich Jan Paweł II z towarzyszeniem kardynała Eduarda Francisca Pironia, przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Świeckich, i kardynała Henryka Gulbinowicza, arcybiskupa metropolity wrocławskiego[4]. Na swoje zawołanie biskupie przyjął słowa „Numine Tuo Domine” (Mocą Twoją Panie)[1]. Diecezję gorzowską objął kanonicznie 20 października 1986, a ingres do katedry w Gorzowie Wielkopolskim odbył 30 listopada 1986[8]. 25 marca 1992 w wyniku reorganizacji struktur diecezjalnych w Polsce został pierwszym biskupem diecezjalnym zielonogórsko-gorzowskim[1][8].

W diecezji gorzowskiej zapoczątkował Diecezjalne Dni Młodych. Utworzył Instytut Formacji Świeckich w Gorzowie Wielkopolskim oraz stowarzyszenie „Przyjaciół Paradyża”. Przygotował koronację Cudownego Obrazu Matki Boskiej Rokitniańskiej w 1989. Odnowił budynek kurii w Gorzowie Wielkopolskim, rezydencję biskupią i gmach seminarium duchownego, a także zainicjował budowę domu dla księży emerytów w Zielonej Górze[8]. Utworzył także diecezjalne Radio Gorzów[6].

17 kwietnia 1993 Jan Paweł II mianował go arcybiskupem metropolitą przemyskim[1]. Ingres do archikatedry przemyskiej odbył 2 maja 1993[9].

Jako arcybiskup przemyski zainicjował Archidiecezjalne Dni Młodzieży. Wspierał działalność Akcji Katolickiej i Caritas. Troszczył się o sanktuaria maryjne. Założył również Radio Przemyśl[6].

W ramach Konferencji Episkopatu Polski był w latach 1987–2004 przewodniczącym Komisji ds. Duszpasterstwa Akademickiego. Pełnił również funkcje przewodniczącego Komisji ds. Akcji Katolickiej, Komisji ds. Konstytucji Rzeczypospolitej i Rady ds. Polonii i Polaków za Granicą[6]. Był także wiceprzewodniczącym Komisji ds. Duszpasterstwa Ogólnego oraz Komisji ds. Duszpasterstwa Świeckich[3]. W 1999 został wiceprzewodniczącym Konferencji Episkopatu Polski[10]. W marcu 2004 został wybrany przewodniczącym Konferencji[11], w marcu 2009 uzyskał reelekcję[12].

W latach 1994–2004 był przewodniczącym Komisji ds. Laikatu w Radzie Konferencji Episkopatów Europy[6]. Jako przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski został członkiem Rady Konferencji Biskupich Europy. We wrześniu 2011 został wybrany wiceprzewodniczącym Rady[13].

W 1989 został konsultorem Papieskiej Rady ds. Świeckich. W latach 1990–2008 był członkiem Kongregacji ds. Biskupów. Uczestniczył w grupie roboczej Sekretariatu Synodu Biskupów, mającej za zadanie przygotowanie Synodu Europejskiego w 1991[6].

W 2005 podpisał wspólne oświadczenie biskupów polskich i niemieckich, wydane z okazji 40. rocznicy Listu Biskupów Polskich do Biskupów Niemieckich. 19 czerwca 2005 w trakcie mszy świętej na placu Piłsudskiego w Warszawie, kończącej III Kongres Eucharystyczny, wraz z kardynałem Lubomyrem Huzarem, zwierzchnikiem Ukraińskiej Cerkwi Greckokatolickiej, odmówił modlitwę pojednania. Następnie biskupi obydwu obrządków wydali list pasterski, w którym apelowali do wiernych o wzajemne przebaczenie i pojednanie[6]. 17 sierpnia 2012 na Zamku Królewskim w Warszawie wraz z Cyrylem I, patriarchą moskiewskim i całej Rusi, podpisał przesłanie Kościołów prawosławnego i katolickiego wzywające do pojednania między narodami polskim i rosyjskim[14].

Udzielił sakry biskupom pomocniczym przemyskim: Adamowi Szalowi (2000), Marianowi Rojkowi (2006), Stanisławowi Jamrozkowi (2013), a także biskupowi diecezjalnemu zamojsko-lubaczowskiemu Wacławowi Depo (2006). Był współkonsekratorem w trakcie święceń biskupa pomocniczego wrocławskiego Jana Tyrawy (1988) i biskupa pomocniczego zamojsko-lubaczowskiego Mariusza Leszczyńskiego (1998)[4].

Tytuły, nagrody [edytuj]

Tytuł honorowego obywatela miasta przyznały mu rady miast: Krosna (1998)[15], Łańcuta (1999)[13], Zambrowa (2003)[2], Przemyśla (2007)[16] i Jarosławia (2011)[17].

W 2012 został uhonorowany tytułem doctora honoris causa Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie[18].

Międzynarodowe Centrum Biograficzne przy Uniwersytecie w Cambridge przyznało mu tytuł Człowieka roku 1998/1999 w kategorii indywidualności, której przywództwo i osiągnięcia wyróżniają się w społeczności międzynarodowej[1]. Otrzymał również tytuł Człowieka Roku 1998 Polski Południowo-Wschodniej, przyznany przez Telewizję Rzeszów i lokalny dziennik „Super Nowości”[13].

W 2001 Towarzystwo św. Brata Alberta nagrodziło go statuetką „Bliźniemu swemu”[13]. W 2002 został odznaczony Medalem Polonia Mater Nostra Est[19].

W 2007 został włączony do Konfraterni Zakonu Świętego Pawła I Pustelnika[13].

Przypisy [edytuj]

  1. ↑ 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 E. Olejnik: Nota biograficzna Józefa Michalika w serwisie Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski. jmichalik.episkopat.pl. [dostęp 2013-04-28].
  2. ↑ 2,0 2,1 Pierwszy Honorowy Obywatel Zambrowa. zambrow.org.pl, 2003-09-20. [dostęp 2013-04-28].
  3. ↑ 3,0 3,1 3,2 Mija 20 lat posługi abp. Michalika w Przemyślu. ekai.pl, 2013-04-17. [dostęp 2013-04-28].
  4. ↑ 4,0 4,1 4,2 Józef Michalik w bazie catholic-hierarchy.org (ang.). [dostęp 2013-04-28].
  5. ↑ W niedzielę dziękczynienie za 25 lat posługi biskupiej abp. Michalika. ekai.pl, 2011-10-12. [dostęp 2013-04-28].
  6. ↑ 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 6,5 6,6 R. Bartnicki: Laudacja na cześć Jego Ekscelencji Księdza Arcybiskupa Józefa Michalika Metropolity Przemyskiego, Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski na uroczystości nadania Mu tytułu doktora honoris causa Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. zambrow.org. [dostęp 2013-04-28].
  7. ↑ Podawane są różne daty nominacji biskupiej: 1 października (nota biograficzna Józefa Michalika na stronie archidiecezji przemyskiej. przemyska.pl. [dostęp 2013-04-28]), 2 października (nota biograficzna Józefa Michalika w serwisie Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski. jmichalik.episkopat.pl. [dostęp 2013-04-28]), 4 października (Zarys historii diecezji. kuria.zg.pl. [dostęp 2013-04-28]).
  8. ↑ 8,0 8,1 8,2 Zarys historii diecezji. kuria.zg.pl. [dostęp 2013-04-28].
  9. ↑ Posługa Biskupia. jmichalik.episkopat.pl. [dostęp 2013-04-28].
  10. ↑ Abp Michalik nowym przewodniczącym Episkopatu. ekai.pl, 2004-03-18. [dostęp 2013-04-28].
  11. ↑ Episkopat Polski zakończył obrady. ekai.pl, 2004-03-18. [dostęp 2013-04-28].
  12. ↑ Komunikat z 347. Zebrania Plenarnego Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl, 2009-03-11. [dostęp 2013-04-28].
  13. ↑ 13,0 13,1 13,2 13,3 13,4 Arcybiskup Józef Michalik w serwisie Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski. jmichalik.episkopat.pl. [dostęp 2013-04-28].
  14. ↑ Cyryl I i abp Michalik podpisali przesłanie o pojednaniu narodów Polski i Rosji. onet.pl, 2012-08-17. [dostęp 2012-08-17].
  15. ↑ Honorowi Obywatele Miasta. krosno.pl. [dostęp 2013-03-15].
  16. ↑ Uchwała Nr 1/2007 Rady Miejskiej w Przemyślu z dnia 25 stycznia 2007. przemysl.pl. [dostęp 2013-04-28].
  17. ↑ Uchwała nr 213/XXIV/2011 Rady Miasta Jarosławia z dnia 29 grudnia 2011. bip.jaroslaw.um.gov.pl. [dostęp 2013-04-28].
  18. ↑ Abp Michalik doktorem honoris causa. ekai.pl, 2013-02-22. [dostęp 2013-02-23].
  19. ↑ Doktorat honoris causa dla arcybiskupa Józefa Michalika. tvp.pl, 2013-02-21. [dostęp 2013-04-28].

Linki zewnętrzne [edytuj]

p • d • e
Biskupi gorzowscy i zielonogórsko-gorzowscy
Biskupi diecezjalni
Wilhelm Pluta (1972–1986) • Józef Michalik (1986–1993) • Adam Dyczkowski (1993–2007) • Stefan Regmunt (od 2008)
Biskupi pomocniczy
Paweł Socha (1973–2012) • Edward Dajczak (1990–2007) • Tadeusz Lityński‎ (od 2012)
p • d • e
Prezydium Konferencji Episkopatu Polski
Przewodniczący
Edmund Dalbor (1919–1926) • August Hlond (1926–1948) • Stefan Wyszyński (1948–1953) • Michał Klepacz (1953–1956) • Stefan Wyszyński (1956–1981) • Józef Glemp (1981–2004) • Józef Michalik (od 2004)
Wiceprzewodniczący
Karol Wojtyła (1969–1978) • Franciszek Macharski (1979–1994) • Henryk Muszyński (1994–1999) • Józef Michalik (1999–2004) • Stanisław Gądecki (od 2004)
Sekretarze generalni
Antoni Julian Nowowiejski (1918–1919) • Henryk Przeździecki (1919–1925) • Romuald Jałbrzykowski (1925–1926) • Stanisław Kostka Łukomski (1926–1946) • Zygmunt Choromański (1946–1968) • Bronisław Dąbrowski (1969–1993) • Tadeusz Pieronek (1993–1998) • Piotr Libera (1998–2007) • Stanisław Budzik (2007–2011) • Wojciech Polak (od 2011)
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Józef_Michalik&oldid=36477888”