Józef Michalik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy biskupa. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Józef Michalik
Józef Michalik
Herb Józef Michalik Numine Tuo Domine
Mocą Twoją Panie
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 20 kwietnia 1941
Zambrów
Arcybiskup metropolita przemyski
Okres sprawowania od 1993
Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski
Okres sprawowania 2004–2014
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 23 maja 1964
Nominacja biskupia październik 1986
Sakra biskupia 16 października 1986
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Józef Michalik w Wikicytatach
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 16 października 1986
Miejscowość Watykan
Miejsce Bazylika św. Piotra
Konsekrator Jan Paweł II
Współkonsekratorzy Eduardo Francisco Pironio
Henryk Gulbinowicz
Arcybiskup metropolita przemyski Józef Michalik (w środku) oraz arcybiskup metropolita lwowski Mieczysław Mokrzycki w czasie mszy po odsłonięciu pomnika Zygmunta Gorazdowskiego w Sanoku (2010)
Podpisanie wraz z Cyrylem I wspólnego przesłania do narodów Polski i Rosji na Zamku Królewskim w Warszawie (2012)

Józef Michalik (ur. 20 kwietnia 1941 w Zambrowie) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup diecezjalny zielonogórsko-gorzowski w latach 1986–1993 (do 1992 gorzowski), arcybiskup metropolita przemyski od 1993, wiceprzewodniczący Konferencji Episkopatu Polski w latach 1999–2004, przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski w latach 2004–2014.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość i wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 20 kwietnia 1941 w Zambrowie[1]. W 1958 ukończył tamtejsze liceum ogólnokształcące[2].

W latach 1958–1964 studiował w Wyższym Seminarium Duchownym w Łomży[3]. Święceń prezbiteratu udzielił mu 23 maja 1964 biskup diecezjalny łomżyński Czesław Falkowski[1][4].

W latach 1965–1969 odbył studia w zakresie teologii dogmatycznej na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Studia kontynuował w latach 1969–1972 na Papieskim Uniwersytecie Świętego Tomasza z Akwinu w Rzymie. W 1972 uzyskał doktorat[3].

Prezbiter[edytuj | edytuj kod]

W latach 1964–1965 był duszpasterzem w parafii w Jelonkach koło Ostrowi Mazowieckiej. W trakcie studiów w Warszawie świadczył pomoc duszpasterską w parafii Opatrzności Bożej[1].

W 1973 po studiach w Rzymie powrócił do diecezji łomżyńskiej, gdzie został wicekanclerzem kurii biskupiej. Był także referentem ds. środków przekazu i redaktorem miesięcznika diecezjalnego „Rozporządzenia Urzędowe Łomżyńskiej Kurii Diecezjalnej”. Jednocześnie prowadził wykłady z teologii dogmatycznej i homiletyki w Wyższym Seminarium Duchownym w Łomży[1].

Od 1978 pracował w Rzymie w Papieskiej Radzie ds. Świeckich[1]. Jako pierwszy szef Biura ds. Młodzieży brał udział w przygotowaniach I Światowych Dni Młodzieży w Rzymie[5]. Pracował również w Komitecie ds. Rodziny, w trakcie przygotowań synodu o rodzinie[6]. Ponadto od czerwca 1978 pełnił funkcję rektora Papieskiego Kolegium Polskiego[1].

Biskup[edytuj | edytuj kod]

Na początku października 1986[a] papież Jan Paweł II prekonizował go biskupem diecezjalnym diecezji gorzowskiej. Święcenia biskupie otrzymał 16 października 1986 w Bazylice św. Piotra w Rzymie[1]. Udzielił mu ich Jan Paweł II z towarzyszeniem kardynała Eduarda Francisca Pironia, przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Świeckich, i kardynała Henryka Gulbinowicza, arcybiskupa metropolity wrocławskiego[4]. Na swoje zawołanie biskupie przyjął słowa „Numine Tuo Domine” (Mocą Twoją Panie)[1]. Diecezję gorzowską objął kanonicznie 20 października 1986, a ingres do katedry w Gorzowie Wielkopolskim odbył 30 listopada 1986[7]. 25 marca 1992 w wyniku reorganizacji struktur diecezjalnych w Polsce został pierwszym biskupem diecezjalnym zielonogórsko-gorzowskim[1][7].

W diecezji gorzowskiej zapoczątkował Diecezjalne Dni Młodych. Utworzył Instytut Formacji Świeckich w Gorzowie Wielkopolskim oraz stowarzyszenie „Przyjaciół Paradyża”. Przygotował koronację Cudownego Obrazu Matki Boskiej Rokitniańskiej w 1989. Utworzył także diecezjalne Radio Gorzów[6].

17 kwietnia 1993 Jan Paweł II mianował go arcybiskupem metropolitą przemyskim[1]. Ingres do archikatedry przemyskiej odbył 2 maja 1993[8].

Jako arcybiskup przemyski zainicjował Archidiecezjalne Dni Młodzieży. Założył również Radio Przemyśl[6].

W ramach Konferencji Episkopatu Polski był w latach 1987–2004 przewodniczącym Komisji ds. Duszpasterstwa Akademickiego. Pełnił również funkcje przewodniczącego Komisji ds. Akcji Katolickiej, Komisji ds. Konstytucji Rzeczypospolitej i Rady ds. Polonii i Polaków za Granicą[6]. Był także wiceprzewodniczącym Komisji ds. Duszpasterstwa Ogólnego oraz Komisji ds. Duszpasterstwa Świeckich[3]. W 1999 został wiceprzewodniczącym Konferencji Episkopatu Polski[9]. W latach 2004–2014 przez dwie kadencje pełnił funkcję przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski[10].

W latach 1994–2004 był przewodniczącym Komisji ds. Laikatu w Radzie Konferencji Episkopatów Europy[6]. Jako przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski został członkiem Rady Konferencji Biskupich Europy. We wrześniu 2011 został wybrany wiceprzewodniczącym Rady[11]. W 1989 został konsultorem Papieskiej Rady ds. Świeckich. W latach 1990–2008 był członkiem Kongregacji ds. Biskupów. Uczestniczył w grupie roboczej Sekretariatu Synodu Biskupów, mającej za zadanie przygotowanie Synodu Europejskiego w 1991[6].

W 2005 podpisał wspólne oświadczenie biskupów polskich i niemieckich, wydane z okazji 40. rocznicy Listu Biskupów Polskich do Biskupów Niemieckich. 19 czerwca 2005 w trakcie mszy świętej na placu Marszałka Józefa Piłsudskiego w Warszawie, kończącej III Kongres Eucharystyczny, wraz z kardynałem Lubomyrem Huzarem, zwierzchnikiem Ukraińskiej Cerkwi greckokatolickiej, odmówił modlitwę pojednania. Następnie biskupi obydwu obrządków wydali list pasterski, w którym apelowali do wiernych o wzajemne przebaczenie i pojednanie[6]. 17 sierpnia 2012 na Zamku Królewskim w Warszawie wraz z Cyrylem I, patriarchą moskiewskim i całej Rusi, podpisał przesłanie Kościołów prawosławnego i katolickiego wzywające do pojednania między narodami polskim i rosyjskim[12]. 28 czerwca 2013 w siedzibie Sekretariatu Konferencji Episkopatu Polski w Warszawie wraz ze Światosławem Szewczukiem, zwierzchnikiem Ukraińskiej Cerkwi greckokatolickiej, Mieczysławem Mokrzyckim, przewodniczącym Konferencji Episkopatu Rzymskokatolickiego Ukrainy, oraz Janem Martyniakiem, arcybiskupem metropolitą przemysko-warszawskim Kościoła bizantyńsko-ukraińskiego, podpisał deklarację z apelem o pojednanie między narodami polskim i ukraińskim[13].

Konsekrował biskupów pomocniczych przemyskich: Adama Szala (2000), Mariana Rojka (2006) i Stanisława Jamrozka (2013), a także biskupa diecezjalnego zamojsko-lubaczowskiego Wacława Depę (2006). Był współkonsekratorem podczas sakry biskupa pomocniczego wrocławskiego Jana Tyrawy (1988) i biskupa pomocniczego zamojsko-lubaczowskiego Mariusza Leszczyńskiego (1998)[4].

Tytuły, nagrody[edytuj | edytuj kod]

Nadano mu honorowe obywatelstwo: Krosna (1998)[14], Łańcuta (1999)[11], Zambrowa (2003)[2], Przemyśla (2007)[15], gminy Krasiczyn (2010)[16] oraz Jarosławia (2011)[17].

W 2012 przyznano mu tytuł doctora honoris causa Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie[18].

Otrzymał ponadto nagrodę „Bliźniemu swemu” przyznaną przez Towarzystwo św. Brata Alberta (2001)[11], Medal Polonia Mater Nostra Est (2002)[19], Nagrodę im. ks. bp. Romana Andrzejewskiego za rok 2013[20], Nagrodę Pojednania im. bł. Ks. Emiliana Kowcza (2014)[21]. Telewizja Rzeszów i lokalny dziennik „Super Nowości” przyznały mu tytuł Człowieka Roku 1998 Polski Południowo-Wschodniej[11].

W 2007 został włączony do Konfraterni Zakonu Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika[11].

Uwagi

  1. Podawane są różne daty nominacji biskupiej: 1 października (nota biograficzna Józefa Michalika na stronie archidiecezji przemyskiej. przemyska.pl. [dostęp 2013-04-28]), 2 października (nota biograficzna Józefa Michalika w serwisie Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski. jmichalik.episkopat.pl. [dostęp 2013-04-28]), 4 października (Zarys historii diecezji 1945–1995. kuria.zg.pl. [dostęp 2014-09-07]).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 1,8 1,9 E. Olejnik: Nota biograficzna Józefa Michalika w serwisie Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski. jmichalik.episkopat.pl. [dostęp 2013-04-28].
  2. 2,0 2,1 Pierwszy Honorowy Obywatel Zambrowa. zambrow.org.pl, 2003-09-20. [dostęp 2013-04-28].
  3. 3,0 3,1 3,2 Mija 20 lat posługi abp. Michalika w Przemyślu. ekai.pl, 2013-04-17. [dostęp 2013-04-28].
  4. 4,0 4,1 4,2 Józef Michalik w bazie catholic-hierarchy.org (ang.). [dostęp 2013-04-28].
  5. W niedzielę dziękczynienie za 25 lat posługi biskupiej abp. Michalika. ekai.pl, 2011-10-12. [dostęp 2013-04-28].
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 6,5 6,6 R. Bartnicki: Laudacja na cześć Jego Ekscelencji Księdza Arcybiskupa Józefa Michalika Metropolity Przemyskiego, Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski na uroczystości nadania Mu tytułu doktora honoris causa Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. zambrow.org. [dostęp 2013-04-28].
  7. 7,0 7,1 Zarys historii diecezji 1945–1995. kuria.zg.pl. [dostęp 2014-09-07].
  8. Posługa Biskupia. jmichalik.episkopat.pl. [dostęp 2013-04-28].
  9. Abp Michalik nowym przewodniczącym Episkopatu. ekai.pl, 2004-03-18. [dostęp 2013-04-28].
  10. Abp Józef Michalik kończy posługę przewodniczącego KEP (podsumowanie). episkopat.pl, 2014-03-11. [dostęp 2014-03-13].
  11. 11,0 11,1 11,2 11,3 11,4 Arcybiskup Józef Michalik w serwisie Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski. jmichalik.episkopat.pl. [dostęp 2013-04-28].
  12. Cyryl I i abp Michalik podpisali przesłanie o pojednaniu narodów Polski i Rosji. onet.pl, 2012-08-17. [dostęp 2012-08-17].
  13. By wojna nie trwała dziś w sercach ludzi. episkopat.pl, 2013-06-28. [dostęp 2013-06-28].
  14. Honorowi Obywatele Miasta. krosno.pl. [dostęp 2013-03-15].
  15. Uchwała Nr 1/2007 Rady Miejskiej w Przemyślu z dnia 25 stycznia 2007. przemysl.pl. [dostęp 2013-04-28].
  16. Honorowi obywatele gminy Krasiczyn. krasiczyn.pl. [dostęp 2014-04-19].
  17. Uchwała nr 213/XXIV/2011 Rady Miasta Jarosławia z dnia 29 grudnia 2011. bip.jaroslaw.um.gov.pl. [dostęp 2013-04-28].
  18. Abp Michalik doktorem honoris causa. ekai.pl, 2013-02-22. [dostęp 2013-02-23].
  19. Doktorat honoris causa dla arcybiskupa Józefa Michalika. tvp.pl, 2013-02-21. [dostęp 2013-04-28].
  20. Komunikat. solidarnawies.pl. [dostęp 2014-03-13].
  21. Abp Józef Michalik laureatem nagrody Emiliana Kowcza. ekai.pl, 2014-10-26. [dostęp 2014-10-27].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]