Joseph Larmor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Joseph Larmor (1857-1942) - irlandzki fizyk i matematyk. Prowadził badania w zakresie magnetyzmu, elektrodynamiki, teorii elektronu i struktury atomu. Odkrył precesję orbit elektronowych w atomie, tzw. precesję Larmora. Był profesorem uniwersytetów w Galway i Cambridge oraz członkiem Royal Society w Londynie.

W 1919 roku zapoczątkował teorię dynama magnetohydrodynamicznego, sugerując że pole magnetyczne Słońca powstaje w wyniku ruchu wirowego substancji przewodzącej prąd elektryczny (plazmy), podobnie jak pole magnetyczne wytwarza obracająca się tarcza w dysku Faradaya.

Larmor został uhonorowany wieloma wyróżnieniami za swój wkład w rozwój fizyki i matematyki. W 1914 roku dostał De Morgan Medal, nagrodę za osiągnięcia w dziedzinie matematyki, przyznawaną przez The London Mathematical Society.[1] W 1915 roku otrzymał Royal Medal[2], zaś w 1921 roku Medal Copleya, nagrody naukowe przyznawane przez Royal Society w Londynie.[3]

W latach 1911-1922 zasiadał w brytyjskim parlamencie z okręgu wyborczego Cambridge University. Posiadał tytuł szlachecki Sir.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia PWN, Tom 2, Warszawa 1991, s. 278.

Przypisy