Sydney Brenner

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sydney Brenner
(od lewej) Esther Lederberg, Gunther Stent, Sydney Brenner i Joshua Lederberg, 1965
(od lewej) Esther Lederberg, Gunther Stent, Sydney Brenner i Joshua Lederberg, 1965
Data i miejsce urodzenia 13 stycznia 1927
Germiston
Zawód biolog
Narodowość południowoafrykańska
Tytuł profesor
Alma Mater University of the Witwatersrand,
University of Oxford
Odznaczenia
Złoty Order Mapungubwe (Republika Południowej Afryki) Krzyż Wielki Orderu Infanta Henryka (Portugalia) Order Kawalerów Honorowych (Wielka Brytania)

Sydney Brenner (ur. 13 stycznia 1927 w Germiston) – południowoafrykański biolog, działający w Stanach Zjednoczonych, laureat Nagrody Nobla z medycyny w 2002[1].

Ukończył studia w RPA (1947), od 1956 pracował w Laboratorium Cavendisha w Cambridge, gdzie miał okazję współpracować m.in. z Maxem Perutzem i Francisem Crickiem. Z Crickiem opublikował pracę (1961), opisującą kodowanie DNA kolejności aminokwasów w białku. Razem z François Jacobem i Matthew Meselsonem odkrył mRNA (związek, który przenosi informacje o budowie białek z jądra komórki do cytoplazmy, 1961).

W kolejnych latach podjął badania w dziedzinie regulacji długości życia komórek, wybierając za obiekt doświadczeń nicień Caenorhabditis elegans. Za odkrycia w dziedzinie genetycznej regulacji rozwoju organów i regulacji długości życia komórek (zjawisko apoptozy) otrzymał w 2002 Nagrodę Nobla, wspólnie z Robertem Horvitzem i Johnem Sulstonem. Odkrycia uczonych przyczyniły się do wyjaśnienia przyczyn m.in. AIDS i raka. Brenner otrzymał również dwukrotnie prestiżową Nagrodę Laskera (1971 i 2000). W 2001 podjął pracę na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley.

Przypisy