John Vane

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Sir John Robert Vane (ur. 29 marca 1927, zm. 19 listopada 2004) – farmakolog brytyjski, laureat Nagrody Nobla z medycyny w 1982 roku[1].

Był synem żydowskiego imigranta z Rosji. Studiował na Uniwersytecie w Birmingham (ukończył studia w 1944 roku), w 1953 roku obronił doktorat na Oksfordzie. W latach 1961-1973 był profesorem w Royal College of Surgeons w Londynie, następnie dyrektorem naukowym laboratoriów badawczych Wellcome w Beckenham. Wśród towarzystw naukowych, które wybrały go do swojego grona, znalazły się londyńskie Royal Society oraz polskie PAN i PAU.

Pracował nad rozwojem metod badawczych przy użyciu metod izolowanych. Odkrył obecność w płucach enzymu konwertującego angiotensynę I, co miało znaczenie w walce z nadciśnieniem. Był także współodkrywcą prostacykliny (hormonu naczyniowego).

W 1982 roku został laureatem Nagrody Nobla za badania nad prostaglandynami i pokrewnymi substancjami czynnymi biologicznie. Wraz z Vane'em nagrodę otrzymali Szwedzi Sune Bergstroem i Bengt Samuelsson[1].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Beata Tarnowska (red.): Nagrody Nobla, Leksykon PWN. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001. ISBN 83-01-13393-7.