Ilja Miecznikow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ilja Miecznikow Nagrodzony nagrodą Nobla
Ilja Miecznikow
Data i miejsce urodzenia 15 maja 1845
Iwaniwka
Data i miejsce śmierci 15 lipca 1916
Paryż
Zawód mikrobiolog
Narodowość Rosja
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Ilja Iljicz Miecznikow (z ros. Илья Ильич Мечников, ur. 3 maja?/15 maja 1845 w Iwaniwce k. Charkowa, zm. 15 lipca 1916 w Paryżu) – zoolog i mikrobiolog rosyjski, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny w 1908 roku.

W latach 1870–1882 był profesorem zoologii i anatomii porównawczej na uniwersytecie w Odessie, kierował także stacją bakteriologiczną. W 1883 został wybrany do Petersburskiej Akademii Nauk. Od 1887 prowadził badania na zaproszenie Ludwika Pasteura w paryskim Instytucie Pasteura (w 1904 został zastępcą dyrektora).

Jako pierwszy – w trakcie badań nad larwami szkarłupni – zaobserwował zjawisko fagocytozy; wysunął teorię, że odgrywa ona kluczową rolę w odporności (1893). Za prace nad odpornością wraz z Paulem Ehrlichem otrzymał Nagrodę Nobla z medycyny w 1908.

Opublikował m.in.:

  • Matieriały k poznaniu sifonofor i mieduz (1872)
  • Studien über die Entwicklung der Medusen und Siphonophoren (1872)
  • Leçons sur la pathologie comparée de l'inflammation (1892)
  • L'immunité dans les maladies infectieuses (1901)
  • Médicaments microbiens: bactériothérapie, vaccination, sérothérapie (1912)

W Warszawie nazwano jego imieniem jedną z ulic na Ochocie (prostopadła do ul. Żwirki i Wigury), przy której obecnie mieści się Wydział Biologii Uniwersytetu Warszawskiego i Budynek Radiochemii Wydziału Chemii. W Sankt Petersburgu jego imieniem nazwana jest jedna z uczelni medycznych "Санкт-Петербургская Государственная Медицинская Академия им. И.И. Мечникова Министерства здравоохранения Российской Федерации"

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]