Ilja Miecznikow
Ilja Miecznikow  |
|
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 15 maja 1845 Iwaniwce |
| Data i miejsce śmierci | 15 lipca 1916 Paryż |
| Zawód | mikrobiolog |
| Narodowość |  |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Ilja Iljicz Miecznikow (z ros. Илья Ильич Мечников, ur. 3 maja?/15 maja 1845 w Iwaniwce k. Charkowa, zm. 15 lipca 1916 w Paryżu) – zoolog i mikrobiolog rosyjski, laureat Nagrody Nobla z medycyny w 1908.
W latach 1870–1882 był profesorem zoologii i anatomii porównawczej na uniwersytecie w Odessie, kierował także stacją bakteriologiczną. W 1883 został wybrany do Petersburskiej Akademii Nauk. Od 1887 prowadził badania na zaproszenie Ludwika Pasteura w paryskim Instytucie Pasteura (w 1904 został zastępcą dyrektora).
Jako pierwszy – w trakcie badań nad larwami szkarłupni – zaobserwował zjawisko fagocytozy; wysunął teorię, że odgrywa ona kluczową rolę w odporności (1893). Za prace nad odpornością wraz z Paulem Ehrlichem otrzymał Nagrodę Nobla z medycyny w 1908.
Opublikował m.in.:
- Matieriały k poznaniu sifonofor i mieduz (1872)
- Studien über die Entwicklung der Medusen und Siphonophoren (1872)
- Leçons sur la pathologie comparée de l'inflammation (1892)
- L'immunité dans les maladies infectieuses (1901)
- Médicaments microbiens: bactériothérapie, vaccination, sérothérapie (1912)
W Warszawie nazwano jego imieniem jedną z ulic na Ochocie (prostopadła do ul. Żwirki i Wigury), przy której obecnie mieści się Wydział Biologii Uniwersytetu Warszawskiego i Budynek Radiochemii Wydziału Chemii. W Sankt Petersburgu jego imieniem nazwana jest jedna z uczelni medycznych "Санкт-Петербургская Государственная Медицинская Академия им. И.И. Мечникова Министерства здравоохранения Российской Федерации"
Bibliografia [edytuj]
- Beata Tarnowska (red.), Nagrody Nobla. Leksykon PWN, Warszawa 2001, ISBN 83-01-13393-7
