Erwin Axer
| Erwin Axer | |
Erwin Axer, Warszawa, 11 maja 2006 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 1 stycznia 1917 Wiedeń |
| Data i miejsce śmierci | 5 sierpnia 2012 Warszawa |
| Odznaczenia | |
Erwin Axer (ur. 1 stycznia 1917 w Wiedniu, zm. 5 sierpnia 2012 w Warszawie)[1] – polski reżyser teatralny, autor felietonów teatralnych i zapisków wspomnieniowych.
Spis treści |
Życiorys [edytuj]
Urodzony w zasymilowanej rodzinie żydowskiej, jako syn adwokata Maurycego Axera (1887–1942) i Ernestyny Fryderyki z domu Schuster (1895–1982). Dzieciństwo i młodość spędził we Lwowie. W 1939 ukończył Wydział Sztuki Reżyserskiej Państwowego Instytutu Sztuki Teatralnej. Debiutował na scenie Teatru Narodowego sztuką Księżyc nad Karybami Eugene'a O'Neilla. Kolejne jego przedwojenne inscenizacje to:
- opera Macieja Kamieńskiego Nędza uszczęśliwiona (1938)
- Zwiastowanie Paula Claudela (1938)
- Panna Julia Augusta Strindberga (marzec 1939).
Po wybuchu II wojny światowej wrócił do Lwowa, gdzie spędził trzy lata (1939–1942). W czasie okupacji sowieckiej, gdy czynny był Polski Teatr Dramatyczny we Lwowie, reżyserował w nim (m.in. Pannę Maliczewską Gabrieli Zapolskiej) i grał epizodyczne role. Po aresztowaniu ojca, w końcu 1942 wyjechał do Warszawy.
Brał udział w powstaniu warszawskim, po jego upadku został uwięziony w stalagu. Pracował w kamieniołomach w górach Harzu. Po wojnie wrócił do Polski. W 1946 został kierownikiem Teatru Kameralnego Domu Żołnierza w Łodzi (teatr ten po przeniesieniu do Warszawy w 1949 przemianowano na Teatr Współczesny). Kierował nim do 1981. W latach 1954–1957 był dyrektorem połączonych scen Teatru Współczesnego i Narodowego. Od 1962 reżyserował regularnie za granicą – w Niemczech, Szwajcarii, Związku Radzieckim, Stanach Zjednoczonych i Holandii, zaś od 1972 był stałym reżyserem-gościem wiedeńskiego Burgtheater.
W latach 1949–1979, z małymi przerwami, wykładał na Wydziale Reżyserii w warszawskiej PWST. Napisał liczne eseje o teatrze oraz krótkie formy literackie, porównywane do prozy Antoniego Czechowa. Zostały one opublikowane w miesięcznikach Dialog i Teatr oraz w książkach: Listy ze sceny (1955, 1957), Sprawy teatralne (1966), Ćwiczenia pamięci (1984, 1991, 1998), Kłopoty młodości, kłopoty starości (2006), Z pamięci (2007).
W Seksmisji, filmie Juliusza Machulskiego, Wiesław Michnikowski zadedykował graną przez siebie rolę Jej Ekscelencji właśnie jemu. Należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej[2].
Był mężem Bronisławy Kreczmar i ojcem Jerzego Axera, filologa klasycznego. Był też związany z aktorką Zofią Mrozowską, z którą miał syna Andrzeja Axera, socjologa i szefa zakładu psychiatrycznego Columbia Care Services w Portland (Oregon). Erwin Axer mieszkał w Warszawie przy ulicy Odyńca.
Zmarł po długiej i ciężkiej chorobie w wieku 95 lat. Pogrzeb reżysera odbył się 16 sierpnia 2012 w Warszawie. Został pochowany na Powązkach Wojskowych. Mszy świętej pogrzebowej, która odbyła się w Kościele pw. św. Karola Boromeusza przewodniczył ks. Wiesław Niewęgłowski. Axera żegnali jego aktorzy; m. in.: Maja Komorowska, Ignacy Gogolewski, Damian Damięcki. Odczytano listy nadesłane od prezydenta RP Bronisława Komorowskiego, ministra kultury i dziedzictwa narodowego Bogdana Zdrojewskiego i prezesa ZASP Olgierda Łukaszewicza.
Ordery i odznaczenia [edytuj]
- Nagroda państwowa II stopnia (1953)[3]
- Medal 10-lecia Polski Ludowej (1955)[4]
- Order Sztandaru Pracy II klasy (1954)[5]
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1952)[6]
- Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski (postanowieniem prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego z 11 listopada 1996[7]
Przypisy
- ↑ Erwin Axer nie żyje, gazeta.pl, 6 sierpnia 2012
- ↑ Tadeusz Kisielewski, Październik 1956: punkt odniesienia, Wydawnictwo Neriton, 2001
- ↑ Dziennik Polski, rok IX, nr 173 (2948), s. 7.
- ↑ M.P. z 1955 r. Nr 101, poz. 1400
- ↑ M.P. z 1954 r. Nr 108, poz. 1458
- ↑ M.P. z 1952 r. Nr 70, poz. 1078
- ↑ M.P. z 1997 r. Nr 14, poz. 124
Biografia [edytuj]
- Z pamięci Wydawnictwo Iskry 2006, ISBN: 83-244-0027-3
Bibliografia [edytuj]
- Magdalena Prokopowicz (red.): Żydzi Polscy Historie niezwykłe. Warszawa: Wydawnictwo DEMART, 2010. ISBN 978-83-7427-392-3.
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Erwin Axer - Culture.pl
- Erwin Axer - "Wspomnienie"
- Erwin Axer na zdjęciach w "Fototece" Filmoteki Narodowej
- Członkowie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej
- Honorowi Obywatele Miasta Warszawy
- Laureaci nagrody państwowej (1944-1989)
- Ludzie związani ze Lwowem
- Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1944-1989)
- Odznaczeni Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita)
- Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej
- Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy II klasy
- Polscy reżyserzy teatralni
- Polscy Żydzi
- Powstańcy warszawscy
- Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie
- Urodzeni w 1917
- Zmarli w 2012