Wojciech Pszoniak

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj
Wojciech Pszoniak
Gwiazda Wojciecha Pszoniaka w łódzkiej Alei Gwiazd

Wojciech Pszoniak (ur. 2 lutego 1942 we Lwowie) – polski aktor teatralny i filmowy.

Spis treści

[edytuj] Życiorys

Wojciech Pszoniak pochodzi ze Lwowa, gdzie się urodził i spędził pierwsze dwa lata życia. W 1944 r. jego rodzina musiała wyjechać ze Lwowa po odmowie przyjęcia obywatelstwa radzieckiego.

Dorastał w Gliwicach. Od wczesnych lat wykazywał zainteresowania muzyczne. Grał na skrzypcach i klarnecie, w średniej szkole muzycznej w Bytomiu uczył się gry na oboju, udzielał się też w orkiestrze wojskowej. Z czasem zaczął się interesować aktorstwem. Występował w teatrach amatorskich i studenckich, a także w kabaretach (w 1961 r. założył kabaret "Czerwona Żyrafa").

W 1968 r. Pszoniak ukończył PWST w Krakowie. Występował na scenach Starego Teatru w Krakowie oraz Teatru Narodowego w Warszawie i Teatru Powszechnego w Warszawie. W latach 1974-1980 był wykładowcą w warszawskiej PWST. W latach 70. występował także w kabarecie Pod Egidą. Od końca lat 70. grał w teatrach francuskich. W latach 80. wyjechał na stałe do Paryża, gdzie mieszka do dziś. Od lat 90. grywa zarówno w przedstawieniach francuskich, jak i w polskich.

Wystąpił m.in. w przedstawieniach: Klątwa Stanisława Wyspiańskiego w reżyserii Konrada Swinarskiego (1970), Miłość i gniew Johna Osborne'a w reż. Zygmunta Hübnera (1973), Rewizor Nikołaja Gogola w reż. Jerzego Gruzy (1977), Siedem pięter Dino Buzattiego w reż. Andrzeja Barańskiego (1995), Śmieszny staruszek Tadeusza Różewicza w reż. Stanisława Różewicza (1997) oraz w wyreżyserowanym przez siebie Dożywociu Aleksandra Fredry (2001).

Na ekranie debiutował w bułgarskim serialu Proizszestwie na Cljapata ulica z 1965 roku, debiut w kinie polskim przypadł na rok 1970 (Twarz anioła w reż. Zbigniewa Chmielewskiego). Wystąpił w kilkudziesięciu filmach polskich, francuskich i w produkcjach międzynarodowych. Wśród znaczących kreacji można wymienić m.in. tytułową rolę w Diable w reż. Andrzeja Żuławskiego (1972), rolę Mieszka I w Gnieździe w reż. Jana Rybkowskiego (1974), doktora Marglewskiego w Szpitalu przemienienia w reż. Edwarda Żebrowskiego (1978), Siedelmayera, dyrektora cyrku w Arii dla atlety w reż. Filipa Bajona (1979), Josełe w Austerii w reż. Jerzego Kawalerowicza (1982) oraz Kamińskiego w Strajku w reż. Volkera Schlöndorffa (2007). Największy rozgłos i uznanie przyniosły mu jednak kreacje w filmach Andrzeja Wajdy: Dziennikarza i Stańczyka w Weselu (1972), Moryca w Ziemi obiecanej (1974), Robespierre'a w Dantonie (1983) i rola tytułowa w Korczaku (1990).

Aktor podkreślał w wywiadach, że role o dużym ładunku emocjonalnym, jak Chrystus (Piłat i inni), Korczak czy Robespierre w Dantonie kosztują go ogromnie dużo. Po otrzymaniu propozycji gry w Korczaku zaszył się na Korsyce, zabierając z sobą wszelkie dostępne publikacje na temat Janusza Korczaka, na czele z dziennikami z getta. Wczuł się w odtwarzaną rolę tak silnie, że wiele miesięcy po zagraniu w filmie nie potrafił o niej mówić.

Sposobami na stres są dla Wojciecha Pszoniaka gotowanie oraz muzykowanie – prywatnie grywa na saksofonie.

Artysta mieszka na stałe we Francji, jednak podkreśla swoje przywiązanie do Polski. W jednym z wywiadów mówił:

– Mieszkając na Zachodzie, nigdy nie traciłem kontaktu z Polską. Tu ciągle mam mieszkanie, własny NIP i PIT. Tu mam przyjaciół. Rodzice wychowywali mnie w przekonaniu, że Polska jest najlepszym i najpiękniejszym krajem. Dzięki podróżom po świecie zrozumiałem, że to nie do końca prawda, że są kraje piękniejsze i zasobniejsze. Ale miłość do ojczyzny jest jak miłość do matki. Kochać ją trzeba i szanować za to, że jest. Im bardziej biedna i umęczona, tym większej wymaga miłości.[1]

[edytuj] Wybrana filmografia

[edytuj] Nagrody i wyróżnienia

Za role teatralne

Za role filmowe

Inne

  • 1997 – odciśnięcie dłoni na Promenadzie Gwiazd podczas II Festiwalu Gwiazd w Międzyzdrojach
  • 1998 – odsłonięcie gwiazdy Wojciecha Pszoniaka w Alei Gwiazd na ulicy Piotrkowskiej w Łodzi (foto)
  • 2008 – odznaczenie francuskim Orderem Zasługi za "wkład w rozwój stosunków polsko-francuskich w dziedzinie kultury"

[edytuj] Ciekawostka

  • Wojciech Pszoniak debiutował w paryskim teatrze nie znając języka francuskiego. Nauczył się roli, nie rozumiejąc znaczenia wielu wypowiadanych słów. Wypadł na tyle przekonująco, że pozostał we Francji.

Przypisy

Utwórz książkę
W innych językach