Mariusz Bonaszewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Mariusz Bonaszewski
Data i miejsce
urodzenia		 26 sierpnia 1964
Koszalin, Polska
Zawód aktor
Współmałżonek Dorota Landowska
Lata aktywności od 1984
Zespół artystyczny
Teatr Narodowy
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Profil w bazie IMDb
Profil w bazie filmpolski.pl
Profil w bazie e-teatr.pl
Profil w bazie Filmweb.pl
Profil w bazie Stopklatka.pl

Mariusz Bonaszewski (ur. 26 sierpnia 1964 w Koszalinie) — polski aktor teatralny, filmowy, telewizyjny, dubbingowy i radiowy. Absolwent I LO w Słupsku i PWST w Warszawie (1988).

Spis treści

[edytuj] Teatr

Pierwsze kroki na scenie stawiał w Słupskim Teatrze Dramatycznym (1984), gdzie trafił zaraz po ukończeniu liceum[1]. W latach 1988-1997 był aktorem Teatru Dramatycznego w Warszawie, gdzie współpracował m.in. z reżyserem Maciejem Prusem. Jedną z najważniejszych ról zagranych w tym teatrze był Konstanty Trieplew w Mewie Czechowa. Bardzo dobrze ocenili ją krytycy. Rok później otrzymał możliwość zagrania Hamleta w dość kontrowersyjnej i prowokacyjnej inscenizacji Andrzeja Domalika[2]. Rolę tę szczególnie ciepło przyjęła publiczność, zwłaszcza nastoletnia[3].

Przez pewien czas Bonaszewski współpracował z wrocławskim Teatrem Polskim, gdzie miał możliwość grać w spektaklach reżyserowanych przez Jerzego Jarockiego. Współpraca ta okazała się dla aktora znacząca. Zagrał m.in. Fryderyka Wettera w Kasi z Heilbronnu w 1994 roku i tytułowego Płatonowa w r. 1996. Ta ostatnia rola jest określana przez krytyków jako karykatura Hamleta w rosyjskim wydaniu i została przez nich wysoko oceniona[2].

Od 1997 roku Mariusz Bonaszewski należy do zespołu Teatru Narodowego w Warszawie. Grywa tam w klasyce polskiej (m.in. Nos w Weselu i Piotr Wysocki w Nocy listopadowej w 2000, Leonard w Nie-Boskiej komedii w 2002) i obcej (Edgar w Królu Learze w 1998, Piotr Trofimow w Wiśniowym sadzie w 2000, Tomasz Mowbray w Ryszardzie II w 2004, Tezeusz w Fedrze i Mecenas Helmer w Norze w 2006).

W 2001 zagrał główną rolę, psychopatę Tinkera, w kontrowersyjnej sztuce Sarah Kane Oczyszczeni, zrealizowanej przez Wrocławski Teatr Współczesny, Teatr Polski w Poznaniu, Teatr Rozmaitości w Warszawie, Hebbel-Theater w Berlinie i Theor-Europejski Komisji Kultury[4].

Współpracuje także z teatrem radiowym i z Teatrem Telewizji.

[edytuj] Spektakle teatralne (wybór)

Słupski Teatr Dramatyczny

PWST, Warszawa

  • 1987: Czyste szaleństwo (program składany) jako Don Juan, Hamlet, Ludomir (reż. Jan Englert)
  • 1987: Bezimienne dzieło jako Cynga (reż. J. Englert)

Teatr Dramatyczny, Warszawa

Teatr Polski, Wrocław

  • 1994: Kasia z Heilbronnu jako Fryderyk Wetter (reż. Jerzy Jarocki) - gościnnie
  • 1996: Płatonow - Akt pominięty jako Michał Płatonow (reż. J. Jarocki)
  • 1997: Pieśń o blasku wody (reż. Andrzej Wajda)
  • 1998: Historia PRL wg Mrożka jako Superiusz; Internowany I (reż. J. Jarocki)

Teatr "Scena Prezentacje", Warszawa

  • 1995: Ninoczka (reż. Romuald Szejd)

Teatr Narodowy, Warszawa

  • 1997: Noc listopadowa. Sceny dramatyczne jako Piotr Wysocki (reż. Jerzy Grzegorzewski)
  • 1998: Król Lear jako Edgar (reż. M. Prus)
  • 1999: Wybrałem dziś zaduszne święto jako Samuel (reż. Janusz Wiśniewski)
  • 1999: Nowe Bloomusalem jako Stefan Dedalus (reż. J. Grzegorzewski)
  • 2000: Wesele jako Nos (reż. J. Grzegorzewski)
  • 2000: Jestem przychodzień
  • 2000: Wiśniowy sad jako Piotr Trofimow (reż. M. Prus)
  • 2000: Noc listopadowa (nowa wersja) jako Piotr Wysocki (reż. J. Grzegorzewski)
  • 2001: Akropolis jako Konrad z Wyzwolenia; Hektor; Jakub; Harfiarz (reż. Ryszard Peryt)
  • 2002: Nie-Boska komedia jako Leonard (reż. J. Grzegorzewski)
  • 2002: Kurka Wodna jako ON - Edgar Wałpor (reż. J. Englert)
  • 2003: Ostatni (reż. Tadeusz Bradecki)
  • 2004: Błądzenie jako Józio, Książę Filip, Szarm, Witold II (reż. J. Jarocki)
  • 2004: Ryszard II jako Tomasz Mowbray (reż. Andrzej Seweryn)
  • 2005: Kosmos jako Ludwik (reż. J. Jarocki)
  • 2006: Fedra jako Tezeusz (reż. M. Prus)
  • 2006: Nora jako Mecenas Helmer (reż. A. Olsten)
  • 2007: Miłość na Krymie jako Rudolf Rudolfowicz Wolf (reż. J. Jarocki)
  • 2007: Stara kobieta wysiaduje jako Kelner (reż. Stanisław Różewicz)
  • 2007: Terminal 7 jako Syn I (reż. A. Domalik)
  • 2008: Otello jako Iago (reż. A. Olsten)

Wrocławski Teatr Współczesny im. Edmunda Wiercińskiego

  • 2001: Oczyszczeni jako Tinker (reż. K. Warlikowski)
  • 2005: Nie do pary jako Leon (reż. Agnieszka Olsten) - gościnnie

Teatr Śląski im. S. Wyspiańskiego, Katowice

Teatr Wybrzeże

  • 2009: Zmierzch bogów jako Friederich Bruckmann (reż. Grzegorz Wiśniewski)

[edytuj] Spektakle Teatru Telewizji

  • 1988: Bezimienne dzieło jako Cynga (reż. J. Englert)
  • 1989: Przebudzenie wiosny jako Ernest (reż. P. Cieślak)
  • 1993: Książę Homburg jako Hr. Morner (reż. Krzysztof Lang)
  • 1994: Dzieci słońca jako Dymitr (reż. A. Domalik)
  • 1995: Mały Książę jako Mężczyzna-Mały książę (reż. Natalia Koryncka-Gruz)
  • 1995: Aktor jako Hrabia Jerzy (reż. M. Prus)
  • 1995: Kasia z Heilbronnu jako Hrabia vom Strahl (reż. J. Jarocki)
  • 1996: Gra kłamstw jako Adrian (reż. N. Koryncka-Gruz)
  • 1996: Agata jako On (reż. A. Domalik)
  • 1996: Mąż, Żona, Dziewczyna i... jako Mąż, Makbet, Otello (reż. Radosław Piwowarski)
  • 1996: Kość w gardle jako John (reż. Jerzy Zalewski)
  • 1997: Sonata petersburska jako Myszkin (reż. A. Domalik)
  • 1997: Śledztwo jako Porucznik Gregory (reż. Waldemar Krzystek)
  • 1997: Katarzyna jako Koromysłow (reż. Barbara Sass)
  • 1997: Puszka Pandory jako Alwa (reż. S. Różewicz)
  • 1997: Matka Courage i jej dzieci jako Eilif (reż. Laco Adamik)
  • 1997: Śmierć w Tyflisie jako Mężczyzna (reż. Maciej Dejczer)
  • 1998: Ksiądz Marek jako Starościc (reż. Krzysztof Nazar)
  • 1998: Płatonow. Akt pominięty jako Płatonow (reż. J. Jarocki)
  • 1998: Ściana Artura, czyli Co zrobimy z Henriettą jako Dino (reż. L. Adamik)
  • 1998: Cesarski szaleniec jako Tymoteusz von Bock (reż. W. Krzystek)
  • 1999: Don Kichot jako Samson (reż. A. Domalik)
  • 1999: Noce sióstr Bronte jako Lord Byron (reż. M. Prus)
  • 1999: Bigda idzie! jako Tadeusz Mieniewski (reż. A. Wajda)
  • 1999: Historia PRL według Mrożka jako Superiusz, Internowany I, Anatol (reż. J. Jarocki)
  • 1999: Mania czy Ania jako Ludwik Palffy (reż. Jerzy Bielunas)
  • 2000: Miłość to takie proste jako Jonas (reż. Małgorzata Kopernik)
  • 2000: Dragon jako Oficer (reż. S. Różewicz)
  • 2000: Grzechy starości jako Charles Baudelaire (reż. Maciej Wojtyszko)
  • 2001: Beatrix Cenci jako Ksiądz Negri (reż. J. Englert)
  • 2001: Łzy jako On (reż. Filip Zylber)
  • 2003: Edward II jako Mortimer (reż. M. Prus)
  • 2003: Śmiech w ciemności jako Axel Rex (reż. F. Bajon)
  • 2003: Powtórka jako Stefan (reż. Feliks Falk)
  • 2004: Intryga i miłość jako Wurm (reż. M. Prus)
  • 2006: Tajny agent jako Michaelis (reż. Krzysztof Zaleski)
  • 2006: Juliusz Cezar jako Kasjusz (reż. J. Englert)
  • 2006: Techniki negocjacyjne jako Jacek Gott (reż. Magdalena Piekorz)
  • 2006: Dzikuska jako Bodzio (reż. Łukasz Wylężałek)
  • 2007: Pastorałka jako Archanioł Gabriel; Syn Gospodarza (reż. L. Adamik)
  • 2007: Chryje z Polską, czyli Rzecz o Stanisławie Wyspiańskim jako S. Wyspiański (reż. M. Wojtyszko)
  • 2007: Wyzwolenie jako Geniusz (reż. M. Prus)
  • 2008: Błądzenie jako Witold II, Józio, Szarm (reż. J. Jarocki)
  • 2008: Mord założycielski jako Bolesław Mołojec "Długi" (reż. Jacek Raginis, Maciej Pisuk)

[edytuj] Filmy i seriale

Bonaszewski należy do aktorów, którzy skupiają się raczej na karierze teatralnej. W filmie zadebiutował w roku 1986 niewielką rolą w Maskaradzie Janusza Kijowskiego. Od czasu do czasu pojawia się jednak w filmach i serialach telewizyjnych. Współpracował m.in. z takimi reżyserami, jak Teresa Kotlarczyk, Władysław Pasikowski, Andrzej Trzos-Rastawiecki.

Do ważniejszych ról filmowych można zaliczyć Anda w Świetle odbitym, Świra w Zakładzie, Kostka w Gnojach i Jozuego w Metanoi. Popularność przyniosła mu rola profesora medycyny, nauczyciela akademickiego, Jana Sarapaty w serialu Na dobre i na złe. W Glinie Pasikowskiego również wcielił się w rolę lekarza Krzysztofa, tym razem jednak bohatera zdecydowanie negatywnego.

[edytuj] Filmy fabularne

[edytuj] Filmy dokumentalne

  • 1997: Jest taka pieśń... (reż. Marian Kubera)
  • 1997: Nadwiślańskie Soplicowo (reż. L. Smolińska, M. Sroka) — lektor
  • 1999: Warszawska Niobe (reż. L. Smolińska) — recytacja wierszy Krzysztofa Kamila Baczyńskiego
  • 2005: Józef Mehoffer. Witraże życia (reż. Stanisław Kubiak) — lektor
  • 2006: Stanisława Brzozowskiego życie wśród skorpionów (reż. L. Smolińska, M. Sroka)
  • 2008: Po latach niewoli wstaje Polska... 1914-1918 jako Józef Piłsudski (reż. L. Smolińska, M. Sroka)

[edytuj] Seriale

[edytuj] Dubbing

[edytuj] Spektakle Teatru Polskiego Radia

  • 1994: Dialog o Zmartwychwstaniu Pańskim (reż. Danuta Jagła)
  • 1994: Ład serca jako Seweryn Gejżanowski (reż. Waldemar Modestowicz)
  • 1999: Podróż sentymentalna jako Yorik (reż. W. Modestowicz)
  • 2001: Blaszany flet jako Nico (reż. Wojciech Markiewicz)
  • 2002: Pałac jako Jakub (reż. Jan Warenycia)
  • 2002: Han z Islandii jako Narrator (reż. J. Warenycia)
  • 2002: Wiosna jako Józef (reż. J. Warenycia)
  • 2005: Szalona lokomotywa jako Mikołaj (reż. J. Warenycia)
  • 2008: Cała prawda jako Artur (reż. J. Warenycia)
  • 2008: Powroty jako Andrzej (reż. W. Modestowicz)
  • 2008: Ostatni akt jako Eugeniusz (reż. Janusz Kukuła)
  • 2009: Wyzwolenie jako Konrad (reż. W. Modestowicz)
  • 2009: Drzazga jako Srubow (reż. J. Warenycia)
  • 2009: Rozwiązanie honorowe jako Pułkownik Różański (reż. W. Modestowicz)
  • 2009: W lochu Ferrary (reż. J. Warenycia)

[edytuj] Nagrody i odznaczenia

  • 1989: nagroda zespołowa za role w spektaklu Kubuś fatalista Teatru Dramatycznego w Warszawie na XV Opolskich Konfrontacjach Teatralnych
  • 1996: nagroda indywidualna za rolę Płatonowa w spektaklu Płatonow - akt pominięty Czechowa w Teatrze Polskim we Wrocławiu na XXXVI Kaliskich Spotkaniach Teatralnych
  • 2004: Nagroda im. Aleksandra Zelwerowicza dla najlepszego aktora sezonu 2003/04 za role Józia, Księcia Filipa, Szarma, Witolda II w przedstawieniu Błądzenie wg Witolda Gombrowicza w Teatrze Narodowym w Warszawie
  • 2004: nominacja do nagrody Warszawskiego Feliksa w kategorii "najlepsza rola męska" za role Józia, Księcia Filipa, Szarma, Witolda II w Błądzeniu wg Witolda Gombrowicza w Teatrze Narodowym w Warszawie
  • 2005: nagroda za rolę Leona w słuchowisku Matka Witkacego na V Festiwalu Teatru Polskiego Radia i Teatru TVP Dwa teatry w Sopocie
  • 2005: Srebrny Krzyż Zasługi
  • 2008: Nagroda aktorska za rolę Stanisława Wyspiańskiego w przedstawieniu Chryje z Polską w reżyserii Macieja Wojtyszki na VIII Festiwalu Teatru Telewizji Polskiej i Polskiego Radia Dwa Teatry w Sopocie
  • 2011: Jantar 2011 za główną rolę męską na 30 Koszalińskim Festiwalu Debiutów Filmowych "Młodzi i Film". Rola Kleina w filmie Daas Adriana Panka
  • 2011: Nagroda za rolę męską (Le Prix d'Interpretation Masculine) na 14 Brussels Short Film Festival. Rola Ojca w filmie Moja Biedna Głowa reż. Adrian Panek.
  • 2011: Nagroda za rolę męską w kategorii słuchowisk na 11 Festiwalu Teatru Polskiego Radia i Teatru Telewizji Polskiej . Rola Edypa w słuchowisku Król Edyp reż. Waldemar Modestowicz oraz rola Jerzego w słuchowisku Kiedy nie mogę uciec reż. Jacek Raginis

[edytuj] Dyskografia

[edytuj] Życie osobiste

Aktor niechętnie mówi o swoim życiu prywatnym. Jest związany z aktorką, Dorotą Landowską. Para ma dwoje dzieci, Marię i Stanisława[5].

Przypisy

  1. ↑ Witold Filler, Lech Piotrowski: Poczet aktorów polskich. Od Solskiego do Lindy. Warszawa: Philip Wilson, 1998, s. 32. ISBN 83-87571-54-7. 
  2. ↑ 2,0 2,1 Witold Filler, Lech Piotrowski: Poczet aktorów polskich. Od Solskiego do Lindy. Warszawa: Philip Wilson, 1998, s. 33. ISBN 83-87571-54-7. 
  3. ↑ Kultura polska. [dostęp 27 lutego 2009].
  4. ↑ "Oczyszczeni" w e-teatr-pl. [dostęp 27 lutego 2009].
  5. ↑ Magda Rozmarynowska, Związek wielokrotnie złożony, "Pani" nr 12, grudzień 2011

[edytuj] Linki zewnętrzne

[edytuj] Bibliografia

  • Witold Filler, Lech Piotrowski: Poczet aktorów polskich. Od Solskiego do Lindy. Warszawa: Philip Wilson, 1998, s. 32-34. ISBN 83-87571-54-7. 
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Mariusz_Bonaszewski&oldid=29643049”
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj