Maxwell Taylor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Maxwell Davenport Taylor
Maxwell Davenport Taylor
generał generał
Data i miejsce urodzenia 26 sierpnia 1901
Keytesville
Data i miejsce śmierci 19 kwietnia 1987
Waszyngton
Przebieg służby
Lata służby 19221964
Siły zbrojne United States Department of the Army Seal.svg United States Army
Stanowiska d-ca 82. i 101. Dywizji Powietrznodesantowej,
naczelny d-ca sił okupacyjnych USA w Berlinie Zachodnim,
d-ca 8. Armii,
szef sztabu Armii USA, przewodniczący Kolegium Połączonych Szefów Sztabów,
ambasador USA w Sajgonie
Główne wojny i bitwy II wojna światowa,
wojna koreańska
Odznaczenia
Parachutist Badge
Distinguished Service Cross  (Stany Zjednoczone)
Bronze oakleaf-3d.svg
Distinguished Service Medal - dwukrotnie (Stany Zjednoczone)
Bronze oakleaf-3d.svg
Srebrna Gwiazda - dwukrotnie (Stany Zjednoczone)
Legia Zasługi (USA) Brązowa Gwiazda  (Stany Zjednoczone) Purpurowe Serce  (Stany Zjednoczone) American Defense Service Medal European-African-Middle Eastern Campaign Medal Army of Occupation Medal National Defense Service Medal Korean Service Medal Wielki Oficer Orderu Leopolda (Belgia) Wielki Krzyż Orderu Korony (Belgia) Krzyż Wojenny z brązową palmą (Belgia) (1940-1945) Wielki Oficer Orderu Zasługi Wojskowej (Brazylia) Krzyż Wielki Orderu Świętej Trójcy (Etiopia) Komandor Komendant Legii Honorowej (Filipiny) Komandor Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wojenny 1939–1945 (Francja) Wielki Komandor Orderu Jerzego I (Grecja) Kawaler Orderu Wojskowego Wilhelma (Holandia) Wielka Wstęga Orderu Wschodzącego Słońca (Japonia) Wielki Oficer Orderu Boyacá (Kolumbia) Wstęga Taeguk Orderu Zasług Wojskowych (Korea Płd.) Wstęga Feldmarszałka Eulji Orderu Zasług Wojskowych (Korea Płd.) Medal za Zasługi Wojskowe I klasy (Meksyk) Wielki Oficer Wojskowego Orderu Ayacucho (Peru) Wielka Wstęga Orderu Chmury i Sztandaru (Republika Chińska) Order Korony Tajlandii I klasy Krzyż Towarzyski Orderu Łaźni (Wielka Brytania) Honorowy Rycerz Komandor Orderu Imperium Brytyjskiego Distinguished Service Order (Wielka Brytania) Order Zasługi Republiki Włoskiej II Klasy (1951-2001) Order Wojskowy Włoch III Klasy United Nations Korea Medal (ONZ)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Oficjalna fotografia wojskowa wykonana zimą 1944
Maxwell Taylor w mundurze polowym, tuż przed Market Garden

Maxwell Davenport „Max” Taylor (ur. 26 sierpnia 1901 w Keytesville, zm. 19 kwietnia 1987 w Waszyngtonie) – generał armii amerykańskiej, uczestnik II wojny światowej i wojny koreańskiej, przewodniczący Kolegium Połączonych Szefów Sztabów (1962–1964).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo i młodość[edytuj | edytuj kod]

Maxwell Taylor urodził się 26 sierpnia 1901 w Keytesville w stanie Missouri. Studiował na Akademii Wojskowej w West Point, którą ukończył w 1922 z czwartą lokatą w swym roczniku[1]. Staż odbywał przez cztery lata w jednostkach inżynieryjnych. Potem wstąpił do 10. pułku artylerii polowej, studiował do 1933 w Szkole Artylerii w Fort Sill jednocześnie wykładając język francuski i hiszpański w swej byłej szkole, West Point. Następnie, do 1935, uczył się w Fort Leavenworth. W tymże roku awansował na kapitana. W latach 1937–1939 służył w Chinach jako attaché wojskowy i krótko w Ameryce Łacińskiej. Później został mianowany dowódcą 12. dywizjonu artylerii polowej stacjonującego w Teksasie.

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

Tydzień po przystąpieniu USA do wojny Taylor został przeniesiony do Sztabu Generalnego i awansowany na pułkownika, a także dowódcę 82. Dywizji Powietrznodesantowej. W grudniu 1942 jego rangę podniesiono do generała brygady. W lipcu 1943 wylądował na Sycylii. Tam wziął udział w tajnej, niebezpiecznej misji. Został wysłany do Włoch kontynentalnych, pod Rzym, gdzie spotkał się z przyszłym premierem Włoch, Pietro Badoglio. Uzyskane od niego informacje zmusiły go do wstrzymania planowanego desantu powietrznego, gdyż strefy zrzutów były już zajęte przez wroga. Samoloty zawróciły w ostatniej chwili, a Maxwell uratował życie setek Amerykanów. Za ten czyn został doceniony przez przełożonych.

W marcu 1944 dowódca 101. Dywizji Powietrznodesantowej, William C. Lee, przeszedł zawał serca. Taylor przejął jego stanowisko. W nocy z 5 na 6 czerwca 1944 skakał ze spadochronu w Normandii, jak i pod Nijmegen w Market Garden. Gdy jego jednostka została oblężona w Bastogne, udał się na konferencję sztabu w Waszyngtonie, za co został znienawidzony przez swoich podwładnych[2]. Maxwell dowodził 101. DPD do września 1945.

Okres powojenny[edytuj | edytuj kod]

Po zdjęciu Maxwella Taylora ze stanowiska dowódca 101. DPD, a owa jednostka przechodziła gruntowaną reformę, człowiek ten został wysłany do USA, aby przejąć stanowisko komendanta Akademii Wojskowej w West Point. W 1949 powrócił do Europy, gdzie przez dwa lata piastował funkcję naczelnego dowódcy sił amerykańskich okupujących Berlin. W 1953 został ponownie wysłany na wojnę, tym razem do Korei. Tam dowodził 8. Armią, a w 1955 został zwierzchnikiem Armii Stanów Zjednoczonych na Dalekim Wschodzie. Jeszcze w tym samym roku objął jedno z najwyższych amerykańskich stanowisk wojskowych – szefa sztabu Armii. Sprawowana funkcja zapewniała mu nietykalność, toteż bez oporów krytykował Dwighta Eisenhowera jako prezydenta i faworyzowanie przez niego broni jądrowej. W lipcu 1959 przeszedł na emeryturę.

Krytykując również w cywilu plan Eisenhowera New Look zaskarbił sobie szacunek przyszłego prezydenta, Johna F. Kennedy'ego, również przeciwnika Eisenhowera. Przyszły prezydent USA otwarcie chwalił Taylora za uczciwość, honorowość, inteligencję i umiejętności zarówno taktyczne, jak i strategiczne. Na początku 1960 Taylor wydał książkę The Uncertian Trumpet, w której ostro krytykował politykę współczesnych mu Stanów Zjednoczonych. Taylor analizował wraz z innymi wojskowymi przyczyny nieudanej próby zajęcia Zatoki Świń na Kubie. Niedługo potem, z powodu niekorzystnej sytuacji na froncie w Wietnamie został przywrócony do służby. Od 1962 do 1964 zajmował najwyższe stanowisko wojskowe USA – przewodniczącego Kolegium Połączonych Szefów Sztabów. W tym czasie przeżył głęboki szok emocjonalny – w zamachu zginął jego wieloletni zwolennik i przyjaciel, prezydent USA John Kennedy.

Później Taylor został na rok ambasadorem amerykańskim w Sajgonie, a w 1965 kierował Radą Doradczą Wywiadu u boku prezydenta USA Lyndona Johnsona. Następnie od 1966 do 1969 przewodniczył Instytutowi Strategicznych Analiz Obronnych. Później ostatecznie przeszedł na emeryturę.

Zmarł 19 kwietnia 1987 w Waszyngtonie. Został pochowany na Narodowym Cmentarzu w Arlington w stanie Wirginia.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[3][edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Praca zbiorowa, Żołnierze XX wieku, s. 8, Polskie Media Amer.com SA, Warszawa 2007, ISBN 978-83-7425-819-7
  2. Praca zbiorowa, Żołnierze XX wieku, s. 9, Polskie Media Amer.com SA, Warszawa 2007, ISBN 978-83-7425-819-7
  3. Department of the Army • General Orders No. 24, 1987 – General Maxwell Davenport Taylor (ang.) [dostęp 2013-05-11]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Lyman L. Lemnitzer
US - Joint Chiefs.png Przewodniczący Kolegium Połączonych Szefów Sztabów
1962–1964
US - Joint Chiefs.png Następca
Earle Wheeler