Miasto-państwo
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Miasto-państwo – typowa dla starożytności forma państwowości[1], organizm polityczny, który pojawił się w Mezopotamii w okresie kultur Uruk i Dżemdet Nasr. Miasto-państwo było miastem posiadającym własną, niezależną administrację, sądy, kulturę i obyczaje.
Pierwszymi założycielami miast-państw byli Sumerowie. Tworzyli je wokół miejsc kultu. Otoczone były murami obronnymi, a ich umowną granicę wyznaczały sieci irygacyjne (każde miasto miało własną), bagna, linie rzek bądź pasma ziemi nieuprawianej. Sumeryjskie miasta-państwa kontrolowały obszar do kilkuset kilometrów kwadratowych[2].
W starożytnej Grecji miasta-państwa przybrały nazwę polis.
Najbardziej znane państwa-miasta to sumeryjskie Uruk i Lagasz.
Współczesność [edytuj]
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ Multimedialna Encyklopedia Powszechna WIEM edycja 2006. Young Digital Poland S.A., 2006.
- ↑ Mezopotamia. Miasta-państwa Sumeru. W: Multimedialna Encyklopedia Powszechna PWN (edycja 2009). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008. ISBN 978-83-61492-04-7.
