Mirko Filipović
| Mirko Filipović | |
 |
|
| Pseudonim | Cro Cop |
| Obywatelstwo |  Chorwacja |
| Data i miejsce urodzenia | 10 września 1974 Vinkovci, Jugosławia |
| Waga | 107 kg (2011) |
| Wzrost | 188 cm |
| Styl źródłowy | kick-boxing |
| Kategoria K-1 | K-1 WGP |
| Bilans walk K-1 | |
| Liczba walk | 23 |
| Zwycięstwa | 16 |
| Przez KO/TKO | 11 |
| Porażki | 7 |
|
|
|
| Liczba walk | 39 |
| Zwycięstwa | 27 |
| Przez KO/TKO | 19 |
| Przez poddanie | 5 |
| Porażki | 10 |
| Remisy | 2 |
| Nieodbyte | 1 |
Mirko "Cro Cop" Filipović (ur. 10 września 1974 w Vinkovci) – chorwacki kick-boxer, bokser i zawodnik mieszanych sztuk walki (MMA) wagi ciężkiej. Mistrz świata w kickboxingu w formule full contact (1996), wicemistrz K-1 WGP (1999), mistrz PRIDE Openweight GP (2006). Był także oficerem policji oraz posłem do chorwackiego parlamentu.
Spis treści |
[edytuj] Biografia
[edytuj] Lata 1974-1996
Mirko Filipovic urodził się w Vinkovci. Trenować siłowo zaczął już w wieku 11 lat. Inspiracją był dla niego film Krwawy sport z główną rolą Jean-Claude'a Van Damme'a. Początkowo ćwiczył w przydomowej szopie, gdzie miał do dyspozycji proste przyrządy: sztangę własnej roboty, drążek, worek wypchany trocinami.
Dorastał w czasach rozpadu Jugosławii i wojny domowej 1991-1995. W tym czasie przeniósł się na sześć miesięcy z rodzinnej Privlaki do sąsiedniego miasta Varaždin (działała tam szkoła). Na miejscu szukał działającego klubu kick-boxingu, jednak do wyboru miał tylko kluby boksu oraz karate. Zdecydował się na karate (kierując się tym, że w boksie nie walczy się za pomocą nóg), jednak sposób treningów nie spodobał mu się, gdyż stwierdził, że ciosy w powietrze, kimona czy ustawianie w szeregu nie są praktyczne. Pewnego dnia zobaczył grupę osób trenujących kick-boxing. Po uzyskaniu zgody trenera przyłączył się do nich. Po powrocie z Varaždinu kontynuował treningi.
W 1994 roku zmarł jego ojciec. Filipović odbywał wtedy służbę wojskową, a jego rodzina nie miała za co żyć, gdyż ojciec był jedyną osobą pracującą. Filipović złożył więc podanie i został przyjęty do akademii policyjnej. Został przydzielony do oddziału antyterrorystycznego "Lučko". Zarobione pieniądze (pensja ok. 500 $) przeznaczał na utrzymanie rodziny oraz treningi. Często, ze względu na karierę sportową, był zwalniany z obowiązków służbowych. W zamian wchodził do ringu w koszulce z napisem ATJ LUCKO. W oddziale tym służył przez 6 lat. Ze względu na policyjną karierę występował pod pseudonimem "Cro Cop" (w wolnym tłumaczeniu z ang. "Chorwacki Gliniarz").
[edytuj] Kariera w K-1
W K-1 zadebiutował w 1996 roku w wieku 22 lat (występował wtedy jeszcze pod pseudonimem "Tigar"). Był jednym z najmłodszych zawodników tej organizacji. Jego trenerem był ówcześnie Branko Cikatić (zwycięzca K-1 Grand Prix 1993). W swojej pierwszej walce Filipović zmierzył się z Francuzem Jérôme "Geronimo" Le Bannerem – finalistą K-1 World Grand Prix 1995. Chorwat wygrał przez jednogłośną decyzję sędziów (w pierwszej rundzie Le Banner był liczony). Następną walkę stoczył z Ernesto Hoostem, utytułowanym zawodnikiem boksu tajskiego i K-1, z którym przegrał przez TKO. Wkrótce po tej walce Filipović, skonfliktowany z Ciakticiem, odszedł na 3 lata z K-1 i rozpoczął w Chorwacji amatorską karierę bokserską.
[edytuj] Boks amatorski
W 1997 roku został mistrzem Chorwacji w wadze superciężkiej (ponad 91 kg), a także zajął 2. miejsce w międzynarodowym turnieju o Puchar Akropolu, przegrywając w finale na punkty z Paolo Vidozem. Wystąpił również na mistrzostwach świata w Budapeszcie, z których został wyeliminowany w 1/16 finału przez ówczesnego mistrza świata i Europy, Aleksieja Lezina[1]. W 1998 roku ponownie wygrał mistrzostwa kraju i reprezentował Chorwację na mistrzostwach Europy w Mińsku (przegrał w I rundzie z Sinanem Şamilem Samem)[2]. W tym samym roku zdobył brązowy medal na igrzyskach śródziemnomorskich oraz srebrny na mistrzostwach CISM w Niemczech.
[edytuj] Powrót do K-1
Do K-1 powrócił w 1999 roku, już jako "Cro Cop". Dzięki współpracy z Damirem Siserem, renomowanym trenerem ciężarowców i kulturystów, wyraźnie rozwinął się fizycznie. Rozpoczynając u niego trening Filipović ważył 93 kg i skarżył się, że nie może nabrać masy. Siser przepisał mu odpowiednie suplementy oraz ćwiczył z nim 2-3 razy w tygodniu. W rezultacie Filipović zyskał ponad 10 kg masy mięśniowej.
W pierwszej walce po powrocie znokautował Jana Nortje, po czym stoczył kolejnych 5 walk, z których przegrał tylko jedną, przez decyzję. Zwycięstwa nad Bernardo, Musashim i Greco doprowadziły go do finału K-1 World GP 1999 w Tokio. Zmierzył się w nim z Ernesto Hoostem. Również i tym razem Holender był górą (KO przez cios w korpus). Trzecia walka i trzecia porażka z Hoostem miała miejsce rok później w ćwierćfinale K-1 World GP 2000. Pojedynek był jednak wyrównany i do rozstrzygnięcia potrzebna była dodatkowa runda. Mimo tych porażek Chorwat szybko awansował do grona gwiazd K-1 oraz zyskał reputację jednego z najmocniej kopiących zawodników. Jego głównym atutem były szybkie i celne kombinacje bokserskie oraz lewe kopnięcie okrężne w głowę.
W 2001 roku najpierw został sensacyjnie znokautowany przez Michaela McDonalda, a później, podczas treningu doznał kontuzji, która wyeliminowała go z eliminacji do finału World GP. K-1 zaproponowało mu wtedy występ w walce MMA przeciwko zapaśnikowi Kazuyukiemu Fujicie. Po tym pojedynku Filipović powziął decyzję o rozstaniu z kick-boxingiem i rozpoczęciu kariery w MMA. W 2002 roku stoczył w K-1 jeszcze 3 walki (wygrał z Yanagisawą, Bonjaskym i Huntem), a w swojej ostatniej, która odbył się 30 kwietnia 2003 roku, znokautował w pierwszej rundzie Boba Sappa .
[edytuj] Kariera w MMA
[edytuj] PRIDE FC
Karierę w MMA rozpoczął 19 sierpnia 2001 roku na gali K-1 Andy Hug Memorial. Walczyli tam na specjalnych zasadach kick-boxerzy z graplerami. Filipović pokonał Kazuyukiego Fujitę przez TKO (podczas próby obalenia Fujita otrzymał w głowę cios kolanem, co spowodowało głębokie rozcięcie i pęknięcie czaszki). W listopadzie 2001 zadebiutował w organizacji PRIDE FC (z którą był związany przez następne 5 lat), gdy podczas gali PRIDE 17 zremisował z Nobuhiko Takadą.
Kolejne walki, nie licząc remisu z Wanderleiem Silvą, były szybkimi zwycięstwami Filipovicia. Wśród pokonanych przez niego zawodników byli m.in. Igor Wowczanczyn, Heath Herring oraz Kazushi Sakuraba.
Zwycięską passę Filipovicia zakończył Antonio Rodrigo "Minotauro" Nogueira, który w walce o tymczasowe mistrzostwo PRIDE w wadze ciężkiej pokonał go przez poddanie. Szansą na odzyskanie miana pretendenta do tytułu miał być dla Chorwata udział w turnieju Pride Grand Prix 2004, w którym miało dojść do jego walki z Fiodorem Jemieljanienko. Najpierw jednak Filipović musiał pokonać Kevina Randlemana. Mimo że był zdecydowanym faworytem, niespodziewanie przegrał przez szybki nokaut.
Porażka ta chwilowo zmniejszyły szanse Chorwata na walkę o mistrzostwo. Jednak gdy wygrał on 7 kolejnych walk (6 przed czasem), w tym z bratem Fiodora, Aleksandrem, władze PRIDE przyznały mu prawo do walki z Rosjaninem. Odbyła się ona w sierpniu 2005 roku. Ku zaskoczeniu obserwatorów Rosjanin zdecydował się na bój w "stójce", która była domeną Filipovicia. Walka była wyrównana, ale to mistrz kontrolował jej przebieg i wygrał ją przez jednogłośną decyzję.
Następne dwie walki stoczone przez Chorwata były pojedynkami rewanżowymi. Najpierw wygrał z Joshem Barnettem, lecz wkrótce potem przegrał przez niejednogłośną decyzję z Markiem Huntem, który powetował sobie przegraną sprzed 3 lat z K-1.
W 2006 roku Filipović osiągnął największy sukces w swojej karierze MMA. Zwyciężył w turnieju PRIDE Openweight Grand Prix. Kolejno wyeliminował w nim Ikuhisę Minowę, Hidehiko Yoshidę, Wanderleia Silvę, a w finale Josha Barnetta (wszystkie walki zakończył przed czasem w pierwszej rundzie).
[edytuj] Ultimate Fighting Championship
W grudniu 2006 roku podpisał dwuletni kontrakt na 6 walk z UFC. Pierwszą walkę w octagonie stoczył 3 lutego 2007 roku z Eddiem Sanchezem, wygrywając w pierwszej rundzie przez TKO (UFC 67). Jednak w drugiej uważany za zdecydowanego faworyta Filipović został znokautowany przez Brazylijczyka Gabriela Gonzagę. Kolejna porażka z Cheickiem Kongo sprawiła, że Chorwat odszedł z UFC.
[edytuj] DREAM
15 marca 2008 roku zadebiutował w DREAM, gdy pokonał byłego zawodnika Pancrase, Tatsuyę Mizuno przez TKO. W następnej walce zmierzył się z Alistairem Overeemem. Pojedynek został przerwany, gdy kilkukrotnie uderzony kolanem w krocze Filipović odmówił kontynuowania dalszej walki (ogłoszono no contest). Choć obaj rywale zapowiedzieli chęć powtórzenia walki, do rewanżu nie doszło[3][4].
Na sylwestrowej gali Dynamite!! 2008 Chorwat zmierzył się z zawodnikiem K-1, Choi Hong-manem. Pokonał go przez techniczny nokaut po niskim kopnięciu w kolano.
[edytuj] Powrót do UFC
Po walce z Koreańczykiem Filipović przeszedł operację kontuzjowanego kolana. Po zakończeniu rehabilitacji, w maju 2009 roku podpisał kontrakt na jedną walkę dla UFC. 13 czerwca stoczył w Kolonii pojedynek z Mostaphą Al-turkiem. W jego trakcie, przy wyprowadzaniu ciosu prostego, Chorwat przypadkowo włożył palec w oko rywala. Brytyjczyk, nie będąc w stanie kontynuować pojedynku, odwrócił się plecami i przyjął bez odpowiedzi kilka kolejnych ciosów. Sędzia, nie dopatrując się faulu, przerwał walkę i ogłosił zwycięstwo Filipovicia przez TKO. Manager Brytyjczyka zapowiedział złożenie oficjalnego protestu[5]. Wynik walki ostatecznie nie został jednak zmieniony.
W lipcu Filipović podpisał z UFC kontrakt na trzy kolejne walki[6]. Pierwszą z nich przegrał przez poddanie werbalne z Juniorem dos Santosem (UFC 103), gdy po jednym z ciosów Brazylijczyka doznał kontuzji oka i poprosił sędziego o przerwanie walki[7]. Drugą, podczas gali UFC 110, wygrał przez TKO z Australijczykiem Anthonym Peroshem, który walczył w zastępstwie chorego Bena Rothwella. Cztery miesiące później Filipović pokonał Patricka Barry'ego przez duszenie zza pleców na 30 sekund przed końcem trzeciej rundy, mimo że w pierwszej Amerykanin dwukrotnie zdołał powalić go na deski celnymi uderzeniami[8].
Filipović walczył ponownie już we wrześniu (UFC 119), gdy zgodził się zastąpić kontuzjowanego Antonio Rodrigo Nogueirę w pojedynku z Frankiem Mirem. Chorwat przegrał przez ciężki nokaut w ostatniej minucie walki, gdy został trafiony w szczękę kolanem[9]. Pół roku później (UFC 128) został również znokautowany przez Brendana Schauba. 29 października odniósł trzecią z rzędu porażkę przed czasem, przegrywając z Royem Nelsonem na gali UFC 137. W konsekwencji ogłosił zakończenie sportowej kariery[10].
[edytuj] Poza sportem
Jest synem Žarko (zm. 1994) i Any Filipović. Mieszka w Zagrzebiu z żoną Klaudiją oraz synami Ivanem i Filipem. W latach 2003-2007 był deputowanym do chorwackiego parlamentu z listy Socjaldemokratycznej Partii Chorwacji (SDP). W 2005 roku wystąpił w głównej roli w filmie akcji Śmiertelna misja (Ultimate Force).
[edytuj] Osiągnięcia
Mieszane sztuki walki:
- 2006: Pride Openweight Grand Prix – 1. miejsce
Boks amatorski:
- 1998: Igrzyska śródziemnomorskie − 3. miejsce w wadze superciężkiej
- 1997, 1998: Mistrz Chorwacji w wadze superciężkiej
Kick-boxing:
- 2000: K-1 World GP w Fukuoce – 2. miejsce
- 1999: Wicemistrz K-1 World GP
- 1996: Mistrz Świata IKBF full contact w wadze ciężkiej
[edytuj] Lista walk MMA
| Wynik | Bilans | Przeciwnik | Rozstrzygnięcie | Runda | Czas | Rozgrywki | Data | Miejsce | Uwagi |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Przegrana | 27-10-2 |  Roy Nelson |
TKO (ciosy pięściami) | 3 | 1:30 | UFC 137: Penn vs. Diaz | 29.10.2011 | Las Vegas |
|
| Przegrana | 27-9-2 | Brendan Schaub |
KO (prawy prosty) | 3 | 3:44 | UFC 128: Shogun vs. Jones | 19.03.2011 | New Jersey |
|
| Przegrana | 27-8-2 | Frank Mir |
KO (cios kolanem) | 3 | 4:02 | UFC 119: Mir vs. Cro Cop | 25.09.2010 | Indianapolis |
|
| Wygrana | 27-7-2 | Patrick Barry |
Poddanie (duszenie zza pleców) | 3 | 4:30 | UFC 115: Liddell vs. Franklin | 12.06.2010 |  Vancouver |
|
| Wygrana | 26-7-2 |  Anthony Perosh |
TKO (rozcięcie) | 2 | 5:00 | UFC 110: Invincible | 21.02.2010 | Sydney |
|
| Przegrana | 25-7-2 |  Junior dos Santos |
Poddanie (kontuzja oka) | 3 | 2:00 | UFC 103: Franklin vs. Belfort | 19.09.2009 | Dallas |
|
| Wygrana | 25-6-2 |  Mostapha Al-turk |
TKO (ciosy pięściami) | 1 | 3:06 | UFC 99: The Comeback | 13.06.2009 |  Kolonia |
|
| Wygrana | 24-6-2 |  Choi Hong-man |
TKO (niskie kopnięcie) | 1 | 6:32 | Dynamite!! 2008 | 31.12.2008 |  Saitama |
|
| No contest | 23-6-2 |  Alistair Overeem |
Filipović został kopnięty kolanem w krocze. | 1 | DREAM.6 | 23.09.2008 | Saitama |
||
| Wygrana | 23-6-2 | Tatsuya Mizuno |
TKO (ciosy pięściami) | 1 | 0:56 | DREAM.1 | 15.03.2008 | Saitama |
|
| Przegrana | 22-6-2 |  Cheick Kongo |
Decyzja (jednogłośna) | 3 | 5:00 | UFC 75: Champion vs. Champion | 08.09.2007 | Londyn |
|
| Przegrana | 22-5-2 | Gabriel Gonzaga |
KO (kopnięcie okrężne w głowę) | 1 | 4:51 | UFC 70: Nations Collide | 21.04.2007 | Manchester |
|
| Wygrana | 22-4-2 | Eddie Sanchez |
TKO (ciosy pięściami) | 1 | 4:33 | UFC 67: All or Nothing | 03.02.2007 | Las Vegas |
|
| Wygrana | 21-4-2 | Josh Barnett |
Poddanie (kontuzja oka) | 1 | 7:32 | PRIDE: Final Conflict Absolute | 10.09.2006. | Saitama |
finał PRIDE 2006 Openweight GP |
| Wygrana | 20-4-2 | Wanderlei Silva |
KO (kopnięcie okrężne w głowę) | 1 | 5:26 | PRIDE: Final Conflict Absolute | 10.09.2006 | Saitama |
półfinał PRIDE 2006 Openweight GP |
| Wygrana | 19-4-2 | Hidehiko Yoshida |
Poddanie werbalne (niskie kopnięcia) | 1 | 7:38 | PRIDE: Critical Countdown Absolute | 01.07.2006 | Saitama |
ćwierćfinał PRIDE 2006 Openweight GP |
| Wygrana | 18-4-2 | Ikuhisa Minowa |
TKO (ciosy pięściami) | 1 | 1:10 | PRIDE: Total Elimination Absolute | 05.05.2006 | Osaka |
I runda PRIDE 2006 Openweight GP |
| Przegrana | 17-4-2 |  Mark Hunt |
Decyzja niejednogłośna | 3 | 5:00 | PRIDE: Shockwave 2005 | 31.12.2005 | Saitama |
|
| Wygrana | 17-3-2 | Josh Barnett |
Decyzja jednogłośna | 3 | 5:00 | PRIDE 30 | 23.10.2005 | Saitama |
|
| Przegrana | 16-3-2 |  Fiodor Jemieljanienko |
Decyzja jednogłośna | 3 | 5:00 | PRIDE: Final Conflict 2005 | 28.08.2005 | Saitama |
walka o mistrzostwo PRIDE FC w wadze ciężkiej |
| Wygrana | 16-2-2 | Ibragim Magomiedow |
KO (kopnięcie okrężne w korpus) | 1 | 3:53 | PRIDE: Critical Countdown 2005 | 26.06.2005 | Saitama |
|
| Wygrana | 15-2-2 | Mark Coleman |
KO (lewy sierpowy) | 1 | 3:40 | PRIDE 29 | 20.02.2005 | Saitama |
|
| Wygrana | 14-2-2 | Kevin Randleman |
Poddanie (duszenie gilotynowe) | 1 | 0:41 | PRIDE: Shockwave 2004 | 31.12.2004 | Saitama |
|
| Wygrana | 13-2-2 | Josh Barnett |
Poddanie (kontuzja) | 1 | 0:46 | PRIDE 28 | 31.10.2004 | Saitama |
|
| Wygrana | 12-2-2 | Aleksandr Jemieljanienko |
KO (kopnięcie okrężne w głowę) | 1 | 2:09 | PRIDE: Final Conflict 2004 | 15.08.2004 | Saitama |
|
| Wygrana | 11-2-2 | Shungo Oyama |
TKO (ciosy pięściami) | 1 | 1:00 | PRIDE: Bushido 4 | 19.07.2004 | Nagoja |
|
| Wygrana | 10-2-2 | Hiromitsu Kanehara |
Decyzja jednogłośna | 2 | 5:00 | PRIDE: Bushido 3 | 23.05.2004 | Jokohama |
|
| Przegrana | 9-2-2 | Kevin Randleman |
KO (ciosy młotkowe) | 1 | 1:57 | PRIDE: Total Elimination 2004 | 25.04.2004 | Saitama |
I runda PRIDE 2004 Heavyweight GP |
| Wygrana | 9-1-2 | Yoshihisa Yamamoto |
TKO (ciosy pięściami) | 1 | 2:12 | PRIDE Bushido 2 | 15.02.2004 | Saitama |
|
| Wygrana | 8-1-2 | Ron Waterman |
TKO (kopnięcia) | 1 | 1:27 | PRIDE 27 | 01.02.2004 | Osaka |
|
| Przegrana | 7-1-2 | Antônio Rodrigo Nogueira |
Poddanie (dźwignia na staw łokciowy) | 2 | 1:45 | PRIDE: Final Conflict 2003 | 09.11.2003 | Tokio |
walka o tymczasowe mistrzostwo PRIDE FC w wadze ciężkiej |
| Wygrana | 7-0-2 |  Dos Caras Jr |
KO (kopnięcie okrężne w głowę) | 1 | 0:46 | PRIDE: Bushido 1 | 05.10.2003 | Saitama |
|
| Wygrana | 6-0-2 |  Ihor Wowczanczyn |
KO (kopnięcie okrężne w głowę) | 1 | 1:29 | PRIDE: Total Elimination 2003 | 10.08.2003 | Saitama |
|
| Wygrana | 5-0-2 | Heath Herring |
TKO (ciosy pięściami) | 1 | 3:17 | PRIDE 26 | 08.06.2003 | Jokohama |
|
| Wygrana | 4-0-2 | Kazuyuki Fujita |
Decyzja jednogłośna | 3 | 5:00 | Inoki Bom-Ba-Ye 2002: K-1 vs. Inoki | 31.12.2002 | Saitama |
|
| Wygrana | 3-0-2 | Kazushi Sakuraba |
TKO (kontuzja) | 2 | 5:00 | PRIDE: Shockwave 2002 | 28.08.2002 | Tokio |
|
| Remis | 2-0-2 | Wanderlei Silva |
Remis | 5 | 3:00 | PRIDE 20 | 28.04.2002 | Jokohama |
specjalne zasady walki, po upływie regulaminowego czasu automatyczny remis |
| Wygrana | 2-0-1 | Yuji Nagata |
TKO (ciosy pięściami) | 1 | 0:21 | Inoki Bom-Ba-Ye 2001-K-1 vs. Inoki | 31.12.2001 | Saitama |
|
| Remis | 1-0-1 | Nobuhiko Takada |
Remis | 5 | 3:00 | PRIDE 17 | 03.11.2001 | Tokio |
specjalne zasady walki, po upływie regulaminowego czasu automatyczny remis |
| Wygrana | 1-0-0 | Kazuyuki Fujita |
TKO (rozcięcie) | 1 | 0:39 | K-1 Andy Hug Memorial | 19.08.2001 | Saitama |
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Oficjalna strona Mirko Filipovicia
- Mirko Filipović − lista walk w K-1
- Mirko Filipović − lista walk MMA
Przypisy
- ↑ 9.World Championships - Budapest, Hungary - October 18-26 1997 (ang.). amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2011-08-10].
- ↑ 32.European Championships - Minsk, Belarus - May 17-24 1998 (ang.). amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2011-08-10].
- ↑ Tim Leidecker: Overeem: ‘Cro Cop’ Yet to Sign (ang.). [dostęp 4 grudnia 2008].
- ↑ Slobodan Mufić: Cro Cop: Vratit ću mu istom mjerom (chorw.). [dostęp 4 grudnia 2008].
- ↑ Al-turk to appeal against Cro Cop result (ang.). fightersonlymagazine.co.uk, 14 czerwca 2009. [dostęp 2009-06-16].
- ↑ 10 Questions for Lorenzo Fertitta (ang.). sherdog.com, 14 czerwca 2009. [dostęp 2009-07-15].
- ↑ Greg Savage: Belfort Beats Franklin at UFC 103 (ang.). sherdog.com, 20 września 2009. [dostęp 2009-09-20].
- ↑ Brian Knapp: Franklin Knocks Out Liddell at UFC 115 (ang.). sherdog.com, 12 czerwca 2010. [dostęp 2010-06-13].
- ↑ Brian Knapp: Mir Knee KOs Cro Cop at UFC 119 (ang.). sherdog.com, 25 września 2010. [dostęp 2010-09-28].
- ↑ D. Benjamin Satkowiak: Cro Cop Retires, Ending Successful MMA Career: Fan Reaction (ang.). sports.yahoo.com, 31 października 2011. [dostęp 2011-11-02].
