Mark Coleman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
MMA pictogram.svg Mark Coleman
{{{nazwa}}}
Pseudonim The Hammer
Data i miejsce urodzenia 20 grudnia 1964
Frehmont
Obywatelstwo  Stany Zjednoczone
Wzrost 185 cm
Masa ciała 93 (2010) kg
Styl walki zapasy
Klub Team Hammer House
Zwycięstwa 16
Przez nokauty 4
Przez poddania 8
Porażki 10
Remisy 0
Nieodbyte 0
Mark Coleman
Dorobek medalowy

Mark Daniel Coleman (ur. 20 grudnia 1964) − amerykański zapaśnik i zawodnik mieszanych sztuk walki (MMA). Wicemistrz świata w zapasach w stylu wolnym w kat. 100 kg (1991), mistrz UFC w wadze ciężkiej (1997) i zwycięzca PRIDE Openweight Grand Prix (2000).

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

Zapasy[edytuj | edytuj kod]

Zaczął trenować zapasy jako nastolatek, a następnie kontynuował amatorską karierę zapaśniczą na studiach. Był mistrzem NCAA. Następnie został członkiem seniorskiej reprezentacji USA w stylu wolnym. W 1991 roku zdobył złoty medal igrzysk panamerykańskich oraz srebrny mistrzostw świata w kat. do 100 kg. Na igrzyskach olimpijskich w Barcelonie w 1992 roku w tej samej kategorii wagowej zajął siódme miejsce[1]. Trzykrotny złoty medalista Mistrzostw Panamerykańskich.

MMA[edytuj | edytuj kod]

W 1996 roku rozpoczął swoją karierę w MMA, wygrywając turniej UFC 10. Dwa miesiące później wygrał kolejny turniej UFC, a w 1997, po pokonaniu Dana Severna, został pierwszym mistrzem wagi ciężkiej UFC. Uważa się go za prekursora, obecnie bardzo popularnej, strategii walki zwanej "ground-and-pound", która polega na zajęciu dogodnej pozycji w parterze i zadawaniu ciosów przeciwnikowi. Jeszcze w 1997 roku stracił tytuł mistrzowski na rzecz Maurice'a Smitha, a w kolejnych latach poniósł jeszcze dwie dotkliwe porażki: z Pete'em Williamsem (pierwsza przegrana przez nokaut) i z Pedro Rizzo.

W 1999 roku zadebiutował w Pride FC, przegrywając przez poddanie z popularnym japońskim zawodnikiem, Nobuhiko Takadą. Następnie wygrał turniej Grand Prix 2000, pokonując kolejno: Masaaki Satake, Akirę Shoji, Kazuyuki Fujitę i Ihora Wowczanczyna. Był to ostatni wielki sukces Colemana, który w kolejnych latach zaliczył serie przegranych z nowymi gwiazdami Pride: w 2001 przegrał przez poddanie z Antonio Rodrigo Nogueirą, w 2004 do poddania zmusił go mistrz wagi ciężkiej Fiodor Jemieljanienko, a rok później został znokautowany przez Mirko Filipovicia.

W 2006 roku starł się z jednym z najlepszych zawodników wagi średniej, Maurício Ruą. Rua, który broniąc się przed obaleniem, upadł tak niefortunnie, iż złamał sobie rękę. Jednak Coleman tego nie zauważył, i dalej atakował krzyczącego z bólu "Szoguna". Wtedy na ring wtargnęli koledzy Ruy z klubu Chute Boxe, z mistrzem wagi średniej Wanderleiem Silvą na czele, i wdali się w bójkę z Colemanem i jego sekundantami. Po tym zajściu Coleman przeprosił Ruę, ale nie zostały one przyjęte, a Silva wyzwał do walki wszystkich członków klubu Hammer House. W październiku 2006 roku, na pierwszej gali Pride w USA, Coleman ponownie stanął do walki z Jemieljanienką, jednak i tym razem przegrał przez poddanie.

W marcu 2008 roku został włączony do Hali Sław UFC. Wkrótce potem, w sierpniu miał zmierzyć się w swojej pierwszej od 9 lat walce w UFC z Brockiem Lesnarem, jednak wycofał się z niej z powodu kontuzji. Do rywalizacji powrócił w styczniu 2009 roku, gdy przegrał przez TKO w rewanżu z Ruą. Po kolejnej porażce w 2010 roku z rąk Randy'ego Couture'a władze UFC nie przedłużyły z Colemanem kontraktu[2].

Przypisy

  1. Mark Coleman (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2011-08-02].
  2. Mark Coleman Released By UFC After UFC 109 Loss; Phillipe Nover and Tim Hague Also Cut (ang.). mmafrenzy.com, 10 lutego 2010. [dostęp 2011-08-02].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]