Mark Coleman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
MMA pictogram.svg Mark Coleman
Mark Coleman
Pseudonim The Hammer
Data i miejsce urodzenia 20 grudnia 1964
Frehmont
Obywatelstwo  Stany Zjednoczone
Wzrost 185 cm
Masa ciała 93 (2010) kg
Styl walki zapasy
Klub Team Hammer House
Zwycięstwa 16
Przez nokauty 4
Przez poddania 8
Porażki 10
Remisy 0
Nieodbyte 0
Mark Coleman
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Stany Zjednoczone
Mistrzostwa świata
Srebro
Warna 1991 100 kg st.wolny
Igrzyska panamerykańskie
Złoto
Hawana 1991 100 kg st.wolny
Mistrzostwa panamerykańskie
Złoto
Colorado Springs 1990 90 kg st.wolny
Złoto
1991 100 kg st.wolny
Złoto
Albany 1992 100 kg st.wolny

Mark Daniel Coleman (ur. 20 grudnia 1964) − amerykański zapaśnik i zawodnik mieszanych sztuk walki (MMA). Wicemistrz świata w zapasach w stylu wolnym w kat. 100 kg (1991), mistrz UFC w wadze ciężkiej (1997) i zwycięzca PRIDE Openweight Grand Prix (2000).

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

Zapasy[edytuj | edytuj kod]

Zaczął trenować zapasy jako nastolatek, a następnie kontynuował amatorską karierę zapaśniczą na studiach. Był mistrzem NCAA. Następnie został członkiem seniorskiej reprezentacji USA w stylu wolnym. W 1991 roku zdobył złoty medal igrzysk panamerykańskich oraz srebrny mistrzostw świata w kat. do 100 kg. Na igrzyskach olimpijskich w Barcelonie w 1992 roku w tej samej kategorii wagowej zajął siódme miejsce[1]. Trzykrotny złoty medalista Mistrzostw Panamerykańskich.

MMA[edytuj | edytuj kod]

W 1996 roku rozpoczął swoją karierę w MMA, wygrywając turniej UFC 10. Dwa miesiące później wygrał kolejny turniej UFC, a w 1997, po pokonaniu Dana Severna, został pierwszym mistrzem wagi ciężkiej UFC. Uważa się go za prekursora, obecnie bardzo popularnej, strategii walki zwanej "ground-and-pound", która polega na zajęciu dogodnej pozycji w parterze i zadawaniu ciosów przeciwnikowi. Jeszcze w 1997 roku stracił tytuł mistrzowski na rzecz Maurice'a Smitha, a w kolejnych latach poniósł jeszcze dwie dotkliwe porażki: z Pete'em Williamsem (pierwsza przegrana przez nokaut) i z Pedro Rizzo.

W 1999 roku zadebiutował w Pride FC, przegrywając przez poddanie z popularnym japońskim zawodnikiem, Nobuhiko Takadą. Następnie wygrał turniej Grand Prix 2000, pokonując kolejno: Masaaki Satake, Akirę Shoji, Kazuyuki Fujitę i Ihora Wowczanczyna. Był to ostatni wielki sukces Colemana, który w kolejnych latach zaliczył serie przegranych z nowymi gwiazdami Pride: w 2001 przegrał przez poddanie z Antonio Rodrigo Nogueirą, w 2004 do poddania zmusił go mistrz wagi ciężkiej Fiodor Jemieljanienko, a rok później został znokautowany przez Mirko Filipovicia.

W 2006 roku starł się z jednym z najlepszych zawodników wagi średniej, Maurício Ruą. Rua, który broniąc się przed obaleniem, upadł tak niefortunnie, iż złamał sobie rękę. Jednak Coleman tego nie zauważył, i dalej atakował krzyczącego z bólu "Szoguna". Wtedy na ring wtargnęli koledzy Ruy z klubu Chute Boxe, z mistrzem wagi średniej Wanderleiem Silvą na czele, i wdali się w bójkę z Colemanem i jego sekundantami. Po tym zajściu Coleman przeprosił Ruę, ale nie zostały one przyjęte, a Silva wyzwał do walki wszystkich członków klubu Hammer House. W październiku 2006 roku, na pierwszej gali Pride w USA, Coleman ponownie stanął do walki z Jemieljanienką, jednak i tym razem przegrał przez poddanie.

W marcu 2008 roku został włączony do Hali Sław UFC. Wkrótce potem, w sierpniu miał zmierzyć się w swojej pierwszej od 9 lat walce w UFC z Brockiem Lesnarem, jednak wycofał się z niej z powodu kontuzji. Do rywalizacji powrócił w styczniu 2009 roku, gdy przegrał przez TKO w rewanżu z Ruą. Po kolejnej porażce w 2010 roku z rąk Randy'ego Couture'a władze UFC nie przedłużyły z Colemanem kontraktu[2].

Przypisy

  1. Mark Coleman (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2011-08-02].
  2. Mark Coleman Released By UFC After UFC 109 Loss; Phillipe Nover and Tim Hague Also Cut (ang.). mmafrenzy.com, 10 lutego 2010. [dostęp 2011-08-02].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]