Niënor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Niënor
Túrin Turambar i Niënor w Brethilu
Túrin Turambar i Niënor w Brethilu
Lata życia 474–501 PE (samobójstwo)
Rasa i kultura człowiek, Adan
Kraina Dor-lómin, Brethil
Inne imiona Níniel
Tytuły lub przydomki Księżniczka Dor-lóminu
Rodzice Húrin Thalion i Morwena Eledhwen
Rodzeństwo Túrin Turambar, Urwena Lalaith
Współmałżonek Túrin Turambar
Wystąpienia w literaturze
Literatura przedmiotu Silmarillion, Niedokończone Opowieści, Dzieci Húrina

Niënor (sin. Lament[1], także Níniel, Łza-kobieta[2]) – postać ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii Śródziemia. Była ludzką kobietą, córką Húrina i Morweny oraz siostrą i żoną Túrina Turambara.

Jako dziecko zbiegła wraz z matką z Dor-lóminu do Doriathu, gdzie została wychowana na dworze króla Thingola. Jako nastoletnia dziewczyna wyruszyła razem z grupą elfów, na poszukiwania brata do Nargothrondu, gdzie zastała jedynie smoka Glaurunga, który rzucił na nią czar, wskutek czego straciła pamięć.

Została znaleziona przez grupę elfów, lecz grupa ta została zaatakowana przez orków. Niënor uciekając przed orkami porzuciła wszystkie swe ubrania i biegając nago przez las, znalazła się na skraju Brethilu, w miejscu nazywanym Haudh-en-Elleth (sin. Wzgórze Księżniczki Elfów), gdzie spoczęła Finduilas. Tam znalazł ją Túrin Turambar, jej brat, który wcześniej widział swoją młodszą siostrę jedynie jako niemowlę, a ze względu na niewiadomą tożsamość dziewczyny, nazwał ją Níniel. Níniel i Túrin zakochali się w sobie i po roku wzięli ślub, z którego niebawem miało narodzić się dziecko.

Niedługo potem, kiedy Túrin udał się na poszukiwania Glaurunga, Niënor poszła za nim. Gdy Túrin po walce z Glaurungiem został porażony smoczym jadem i leżał nieprzytomny, Niënor dowiedziała się od umierającego Glaurunga, że Turambar jest jej bratem. Kiedy smok umarł, jego klątwa straciła moc, a Niënor odzyskała pamięć. Pod wpływem tego rzuciła się ze skał Jeleniego Skoku w wody Teiglinu.

Przypisy

  1. R. Foster: Encyklopedia Śródziemia, s. 197.
  2. R. Foster: Encyklopedia Śródziemia, s. 199.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]