Opel Ascona

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Opel Ascona – model samochodu produkowany w latach 1970 - 1988, w różnych wersjach, przez firmę Opel. Pojazd ten brał udział w latach osiemdziesiątych w licznych rajdach samochodowych, odnosząc wiele sukcesów. W 1982 Walter Röhrl zdobył Mistrzostwo Europy samochodem Opel Ascona B 400. W sumie na rynku ukazały się trzy generacje tego modelu. Występowała jako dwu- i czterodrzwiowa limuzyna oraz trzydrzwiowe kombi, a w trzeciej generacji także jako kabriolet. W 1979 powstał wariant specjalny: Ascona 400, przeznaczony do udziału w rajdach samochodowych. Poddany tuningowi pojazd spełniał pokładane w nim nadzieje, odnosząc wiele sportowych sukcesów. Ascona miała jeszcze wiele innych sportowych wcieleń, w tym wersję GT i wersję Sprint produkowaną w firmie tuningowej Irmscher. W 1988 Ascona została zastąpiona przez Vectrę.

Opel Ascona A [1][edytuj | edytuj kod]

Opel Ascona A
Widok od przodu - Opel Ascona A
Widok od przodu - Opel Ascona A
Inne nazwy Opel 1900, Isuzu Ascona
Producent Opel
Okres produkcji 1970 – 1975
Poprzednik Opel Olympia
Następca Opel Ascona B
Dane techniczne
Typy nadwozia 2-drzwiowy sedan
4-drzwiowy sedan
3-drzwiowe kombi
Silniki 1.2 S - poj. 1196 cm3, 60 KM (44 kW)
1.6 N - 60-68 KM (44-50 kW)
1.6 S - 75-80 KM (55-59 kW)
1.9 S - 88-90 KM (65-66 kW)
Rodzaj napędu tylny
Masa własna ~900 kg
Poj. zbiornika paliwa 46 l
Liczba miejsc 5
Pojemność bagażnika 422 l (sedan)
Ładowność ~460 kg
Dane dodatkowe
Konkurencja Ford Taunus
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Opel Ascona (1970–1973)
tył wersji sedan
Opel Ascona Caravan (1973–1975)
Opel Ascona A Caravan (estate)

We wrześniu i październiku 1970 roku Opel przedstawił swoją całkowicie nową gamę pojazdów w Rüsselsheim (kod wewnętrzny projektu 1,450)- były to dwa modele: Opel Manta i Opel Ascona. Opel Ascona był zaprojektowany jako sedan w dwóch wersjach- cztero i dwu drzwiowej, oraz jako kombi - Caravan lub Voyage. Pierwsza generacja była produkowana tylko w jednej fabryce w Bochum w Niemczech. W USA ten model był sprzedawany pod nazwą "Opel 1900". Od roku 1976 do 1979, wszystkie Ople w salonach amerykańskich były sprzedawane pod marką Isuzu. Pierwsza generacja była produkowana do 1975 roku. W tym czasie wyprodukowano prawie 692 000 samochodów.

Opel Ascona 1.9 SR brał udział w sportach motorowych. Walter Röhrl za kierownicą Ascony w 1974 r. zdobył tytuł rajdowego mistrza Europy.

Tuner Steinmetz opracował specjalną wersję Ascona SR, z gaźnikiem Solex, o podniesionej mocy do 125 KM (92 kW).

Silniki

  • 1.2 S - poj. 1196 cm3, 60 KM (44 kW)
  • 1.6 N - poj. 1584 cm3, 60-68 KM (44-50 kW)
  • 1.6 S - poj 1584 cm3, 75-80 KM (55-59 kW)
  • 1.9 S - poj. 1897 cm3, 88-90 KM (65-66 kW)


Opel Ascona B[2][edytuj | edytuj kod]

Opel Ascona B
Widok od przodu - Opel Ascona B
Widok od przodu - Opel Ascona B
Inne nazwy Vauxhall Cavalier Mark I
Producent Opel
Okres produkcji 1975 – 1981
Poprzednik Opel Ascona A
Następca Opel Ascona C
Dane techniczne
Typy nadwozia 2-drzwiowy sedan
4-drzwiowy sedan

Druga generacja Opla Ascony ujrzała światło dzienne w 1975 na Frankfurt Motor Show. Auto oferowano wyłącznie jako 2- lub 4-drzwiowego sedana. W przypadku porównywania pierwszej i drugiej generacji Opla Ascony widać było znaczne zmiany w stylistyce nadwozia. Wykorzystywano te same silniki co w przypadku pierwszej generacji auta. Druga generacja była produkowana w dwóch fabrykach: w Bochum (Niemcy) oraz Antwerpia (Belgia). W Wielkiej Brytanii Vauxhall rozpoczął sprzedaż Opla Ascony pod nazwą Vauxhall Cavalier - Mark I, pojazdy dla marki Vauxhall były produkowane w Antwerpii. W Ameryce Południowej model był sprzedawany pod marką Chevrolet Ascona. Co ciekawe, w RPA Vauxhall sprzedawał ten model pod marką Chevrolet Chevair, chociaż na tym samym rynku był dostępny Chevrolet Ascona, w RPA był dostępny ten sam model pod różnymi nazwami ale pod jedną marką Chevrolet.

Opel Ascona 400

Opel Ascona B odnosił sukcesy w rajdach. 1 października 1979 roku została homologowana Ascona 400 wyposażona w 2.4 litrowy silnik dostarczający mocy ponad 200 KM. Ascona 400 została zaprojektowana przy udziale firm Irmscher i Cosworth. Wyprodukowano tylko 400 sztuk tego modelu. Kolejna modernizacja było zainstalowanie wtrysku paliwa Bosch Manta GSi i GT / Seria E- co podniosło moc Ascony 400 do 230 KM. Na tym modelu Walter Röhrl (kierowca) i Christian Geistdörfer (pilot) wywalczyli tytuł Rajdowego Mistrza Świata WRC w 1982 r ( na modelu Ascona 400 jeździł już od 1980 roku). W tym samym roku na tym samym modelu odniósł zwycięstwo w Rajdzie Afryki. W roku 1980 i 1982 Ascona 400, którą prowadził Walter Röhrl zajęła I miejsce w Rajdzie Monte Carlo[3]. A w 1983 roku Ari Vatanen za kierownicą Ascony 400 wygrał Rajd Safari w zespole Rothmans International.

Do 1984 roku udało się podnieść moc do 340 KM bez użycia doładowania. Jednak w tym samym roku Audi Quattro wprowadziło zmiany, które spowodowały, że osiągi Ascony 400 okazały się niewystarczające i Walter Röhrl zmienił Asconę 400 w 1983 na samochód Lancia Rally 037 a w 1984 właśnie na Audi Quattro A2[4].

Walter Röhrl zwyciężył w Rajdowych Mistrzostwach Świata Kierowców 1982 kierując Oplem Ascona 400.

Ciekawostką jest, że w 2009 roku Opel w ramach promocji modelu Opel Insignia (odległego następcy Ascony) zorganizował pokazowe wyścigi Ascona 400 kontra Insignia 4x4.


Opel Ascona C [5][edytuj | edytuj kod]

Opel Ascona C
Widok od przodu - Opel Ascona C
Widok od przodu - Opel Ascona C
Inne nazwy Vauxhall Cavalier Mark II
Producent Opel
Okres produkcji 1981 - 1988
Poprzednik Opel Ascona B
Następca Opel Vectra A,Vauxhall Cavalier Mark III
Dane techniczne
Segment klasa średnia
Typy nadwozia 2-drzwiowy sedan
4-drzwiowy sedan
5-drzwiowy liftback
2-drzwiowy kabriolet
Silniki 1.3 N (60 KM), 1.3 S (75 KM), 1.6 N (75 KM) i 1.6 S (90 KM), silnik Diesla (1.6 - 54 KM), oraz 115 konny silnik 1.8i z wtryskiem LE Jetronic firmy Bosch, 1.6i (75 KM), 2.0i (115 i 129 KM)
Skrzynia biegów 4 biegowa manualna, 3 biegowa automatyczna(z wyj. silników 1.3 N), od 1982 r. 5 biegowa.

Model Ascona C został wprowadzony we wrześniu 1981 roku.

Był sprzedawany także pod markami: Vauxhall Cavalier Mark II, Chevrolet Monza, Holden Camira, Isuzu Aska - na rynek japoński oraz Isuzu Florian Aska i Isuzu JJ - na rynek Azji południowo- wschodniej. W plebiscycie na Europejski Samochód Roku 1982 model zajął 2. pozycję (za Renault 9)[6].

Ascona C początkowo była dostępna w trzech wersjach nadwoziowych (dwu i czterodrzwiowy sedan), oraz pięciodrzwiowy hatchback, a dodatkowo, w Wielkiej Brytanii produkowany była wersja kombi Vauxhall Cavalier Estate. Początkowo w Asconie montowane były cztery silniki: 1.3 N (60 KM), 1.3 S (75 KM), 1.6 N (75 KM) i 1.6 S (90 KM), które współpracowały z czterobiegową skrzynią manualną, lub trzybiegową automatyczną (z wyj. silników 1.3 N).

W roku 1982 zaczęto montować pięciostopniową skrzynię biegów , w ofercie pojawił się także silnik Diesla (1.6 - 54 KM), oraz 115 konny silnik 1.8i z wtryskiem LE Jetronic firmy Bosch.

W roku 1983 wprowadzono niewielkie zmiany konstrukcyjne oraz zaprezentowano wersję cabrio, a także usportowioną wersję "SR" z silnikiem 1.8i (115 KM).

W 1984 roku zmieniono nazewnictwo modeli: "LS" (dawna wersja BASIC), "GL" (dawna LUXURY (LUXUS)), "GLS" (dawna BERLINA), "GT" (wcześniej SR). Najlepiej wyposażona wersja oznaczona była jako "CD". Lekko zmodyfikowano deskę rozdzielczą - zmieniono półkę tunelu środkowego, wprowadzono nową regulację lusterek od wewnątrz (również elektryczną), poprawiono także układ wydechowy[7].

W roku 1985 wprowadzono katalizatory spalin do wszystkich wersji.

W roku 1986 przeprowadzono lekki face lifting: pojawiła się nowa atrapa chłodnicy, zastosowano przeźroczyste klosze kierunkowskazów, zmieniono również tylne lampy i zderzaki. Spojlery zaczęto malować w kolorze nadwozia.

W 1987 roku wprowadzono silnik 1.6i o mocy 75 KM z systemem wtryskowym Multec. Rozpoczęto także montowanie silnika 2.0i w dwóch odmianach: pierwsza z nich osiągała moc 115 KM, druga wersja, bez katalizatora, osiągała moc 129 KM. Był to najmocniejszy seryjny silnik montowany w Asconie C. Oba silniki 2.0i miały jeden wałek rozrządu w głowicy (OHC) i wyposażone były w system wtryskowy Motronic firmy Bosch[8].

W sierpniu 1988 roku zakończono produkcję Ascony C. Zastąpił ją nowy model - Vectra. Wyjątkiem jest firma Vauxhall, dla której Vectra A, była kolejną generacją Opla Ascona, stąd w latach 1988-95 Vauxhall produkował model: Cavalier Mark III (na kontynencie model nosił nazwę Vectra. Ponadto zarząd firmy obawiał się, że nazwa "Vauxhall Vectra" może kojarzyć się z modelem "Vauxhall Victor", który miał złą opinię w Wielkiej Brytanii. Firma Isuzu model Aska drugiej generacji (1990-1993) oparła o współprace z Subaru (Subaru Legacy). Należy pamiętać, że o ile Isuzu Aska I generacji to Ascona C, to już Isuzu Aska II generacji to Subaru Legacy. Na bazie Opla Ascony C powstało Daewoo Espero[potrzebne źródło].



Przypisy

  1. Geneva Motor Show report". Autocar 128 (nbr 3762): 50–56. 21 March 1968
  2. "Kurztest: Opel Ascona 2.0 S: Mehr Mumm - Spitzenmodell der Ascona-Baureihe jetzt mit Zweiliter-Motor (Top Ascona now with 2-litre engine)". Auto Motor u. Sport Heft 2 1978: Seite 46–47. date 1 January 1978.,
  3. Auto Katalog 1984, s. 41-42
  4. Auto Katalog 1984. Stuttgart: Vereinigte Motor-Verlage GmbH & Co. KG. 1983. strony: 41-42, 184, 206-207
  5. World Cars 1982. Pelham, NY: The Automobile Club of Italy/Herald Books. 1982. s. 124-125.
  6. Previous winners - Car of the Year 1982 (ang.). caroftheyear.org. [dostęp 2013-08-27].
  7. Auto Katalog 1987. Stuttgart: Vereinigte Motor-Verlage GmbH & Co. KG. 1986. s. 216-217
  8. Auto Katalog 1988. Stuttgart: Vereinigte Motor-Verlage GmbH & Co. KG. 1987. strony: 58, 209, 248-249

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. "Geneva Motor Show report". Autocar 128 (nbr 3762): 50–56. 21 March 1968.
  2. "Kurztest: Opel Ascona 2.0 S: Mehr Mumm - Spitzenmodell der Ascona-Baureihe jetzt mit Zweiliter-Motor (Top Ascona now with 2-litre engine)". Auto Motor u. Sport Heft 2 1978: 1978.
  3. Auto Katalog 1984. Stuttgart: Vereinigte Motor-Verlage GmbH & Co. KG. 1983.
  4. Auto Katalog 1988. Stuttgart: Vereinigte Motor-Verlage GmbH & Co. KG. 1987.
  5. World Cars 1982. Pelham, NY: The Automobile Club of Italy/Herald Books. 1982. ISBN 0-910714-14-2.
  6. World Cars 1985. Pelham, NY: The Automobile Club of Italy/Herald Books. 1985. ISBN 0-910714-17-7.
  7. Auto Katalog 1987. Stuttgart: Vereinigte Motor-Verlage GmbH & Co. KG. 1986.
  8. Auto Katalog 1986. Stuttgart: Vereinigte Motor-Verlage GmbH & Co. KG. 1985.