Renault Trafic

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Renault Traficsamochód dostawczo-osobowy typu van produkowany przez francuski koncern Renault od 1980 roku. W 2014 roku zaprezentowano trzecią generację pojazdu.

Renault Trafic I[edytuj | edytuj kod]

Renault Trafic I
Renault Traffic I przed liftingiem
Renault Traffic I przed liftingiem
Inne nazwy Opel / Vauxhall Arena
Tata Winger
Chevrolet Trafic
Winnebago LeSharo
Producent Renault
Zaprezentowany 1980
Okres produkcji 1980 - 2000
1997 - 2000 (Opel / Vauxhall Arena)
Miejsce produkcji  Francja, Batilly
 Argentyna
 Chiny
Poprzednik Renault Estafette
Następca Renault Trafic II
Dane techniczne
Segment van
Typy nadwozia 3 i 5-drzwiowy van
2-drzwiowe podwozie pod zabudowę
Silniki Benzynowe:
R4 1.4 48 KM
R4 1.7
R4 2.2
Diesla:
R4 2.1
R4 2.5
Skrzynia biegów 5-biegowa manualna
Szerokość 1905 mm
Liczba miejsc 2 - 9
Dane dodatkowe
Konkurencja Mercedes-Benz MB100
Volkswagen Transporter

Pierwsza generacja Renault Trafic została zaprezentowana w 1980 roku. Nieco przypominała ona wyglądem ówczesną wersję Renault Master. Samochód wytwarzała niezależna firma nadwoziowa Chausson.

Renault Traffic I po liftingu
Tył Traffic I

Debiutował z 3 silnikami benzynowymi i 2 dieslami; najsłabszy silnik benzynowy miał 35 kW (48 KM) mocy. W 1989 roku pierwsza generacja przeszła face-lifting polegający między innymi na przeniesieniu kierunkowskazów na wysokość reflektorów i pewnym skróceniu samochodu. Zmieniono wówczas także i wygląd przesuwanych drzwi, a wygląd unowocześniono. Samochód był sprzedawany w wersjach z trojgiem drzwi, jak również z drzwiami przesuwanymi (wówczas było 5 drzwi). Dostępna była również wersja z oddzieloną tylną przestrzenią. Van miał z przodu 3 siedzenia. W przypadku wersji bez oddzielonej części bagażowej, w aucie mogło się zmieścić od 6 do 9 osób. Samochód był dostępny w wersji z pojedynczymi i skrzydłowymi drzwiami. Traffic I występował także w wersji skrzyniowej i jako podwozie pod zabudowę (tylko z pojedynczą kabiną). Wprowadzono także wersję 4x4 rzadko spotykaną na obecnym rynku wtórnym. W czasie produkcji auto było chętnie kupowane, jednak w latach 90. już nieco przestarzałe. W 1997 roku rozszerzono sprzedaż z wykorzystaniem sieci dilerskiej General Motors, wprowadzając model Arena (głównie na rynek niemiecki i angielski jako Vauxhall). W 2000 roku zaprzestano produkcji modelu z powodu wprowadzenia na rynek nowej generacji auta. Jeszcze na początku 2001 roku wyprzedawano resztki z produkcji pierwszej generacji; w sumie w latach 1981 - 2001 sprzedano około 930 tys. sztuk. Renault Trafic pierwszej generacji był produkowany w Batilly we Francji a także w Argentynie, a montowano go m.in. w Chinach. W 2007 roku koncern Tata Motors zaprezentował model Winger będący kolejnym wcieleniem Renault Trafic pierwszej generacji. Jednak Marubeni Motors nie importuje tego modelu do Polski.

Renault Trafic II[edytuj | edytuj kod]

Renault Trafic II
Renault Trafic II Phase I
Renault Trafic II Phase I
Producent Renault
Zaprezentowany wrzesień 2001
Okres produkcji 2001 - 2014
Miejsce produkcji  Hiszpania, Barcelona
 Anglia, Luton
Poprzednik Renault Trafic I
Następca Renault Trafic III
Dane techniczne
Segment van
Typy nadwozia 4 i 5-drzwiowy van
Skrzynia biegów 5 i 6-biegowa manualna
6-biegowa Quickshift[1]
Długość SWB: 4782 mm
LWB: 5182 mm
Regular Pickup: 5038 mm
Crew Pickup: 5438 mm
Szerokość 1904 mm
Wysokość SWB: 2497 mm
LWB: 2800 mm
Crew Van: 1380 mm
Regular Pickup: 1966 mm
Crew Pickup: 1973 mm
Rozstaw osi SWB: 3098 mm
LWB: 3498 mm
Masa własna 1660 - 1969 kg
Liczba miejsc 3 - 9
Dane dodatkowe
Modele
bliźniacze
Opel Vivaro
Nissan Primastar
Konkurencja Citroën Jumpy
Fiat Scudo
Mercedes-Benz Viano
Mercedes-Benz Vito
Peugeot Expert
Toyota ProAce
Volkswagen Transporter

Renault Master II został zaprezentowany we wrześniu 2001 roku.

Renault Trafic II Phase II
Renault Traffic II Phase III
Tył Trafic II Phase I
Tył Trafica II Phase III

Projektanci starali się dopasować wygląd drugiej generacji do współczesnych realiów. Auto skrócono i zmniejszono. Zastosowano nowocześniejsze rozwiązania techniczne. Trafic zyskał wyglądem na atrakcyjności dzięki innemu projektowi. Z przodu samochodu mogą usiąść 3 osoby. Podobnie jak u poprzednika wersje osobowe mają odpowiednio 6 do 9 miejsc siedzących. W tym samym roku Opel wypuścił bliźniaczy model – Vivaro, który w 2002 roku zdobył prestiżowy tytuł Van of the Year. Jednocześnie partner Renault – Nissan zaczął sprzedawać model bliźniaczy – Primastar.

Najważniejsze cechy stylizacji to m.in.: kroplowe reflektory i łukowe podwyższenie dachu. Samochód występuje w wersji z krótkim i długim rozstawem osi (długość zewnętrzna wynosi odpowiednio 4,78 i 5,18 m). Jego osobliwością jest występowanie wersji krótkiej z wysokim dachem, który zwiększa objętość ładowni z 5 do 7 m³. Dłuższe odmiany mieszczą 5,9 lub 8,3 m³.

W 2006 roku przeprowadzono facelifting, który wynikał, podobnie jak w przypadku Renault Master z wprowadzenia silników spełniających normę emisji spalin Euro 4. Obecnie sprzedawane modele mają, ze względu na wymagania cieplne filtra cząstek stałych większe otwory w zderzaku przednim. Stosowane wcześniej silniki 1.9 dCi o mocy 82 i 100 KM zastąpiono silnikiem o pojemności 2.0 dm³, regulowanym na dwie moce: 90 i 115 KM. Silnik 2.5 dCi rozwija teraz 146 KM zamiast wcześniejszych 135 KM i jest stosowany także w Renault Masterze, gdzie zastąpił silnik o pojemności 3.0 dm³ produkcji Nissana, który osiągał moc 136 KM. Rok 2006 przyniósł także dwie odmiany skrzyniowe (z wysoką i niską podłogą; tylko z pojedynczą kabiną), a także popularną we Francji kabinę na ramie (plancher cabine), która służy do budowy samochodów kempingowych, karetek pogotowia, sklepów obwoźnych, a także nadwozi chłodniczych. W roku 2011 wycofano z oferty silnik 2.5 dCi ponieważ nie spełniał on normy Euro 5[2].

Modele drugiej generacji od 2002 roku powstają w zakładach w Barcelonie (2007 r. - 67 561 szt.), mniejsze liczby pojazdów są produkowane od 2001 roku w zakładach koncernu General Motors w Luton w Anglii (2007 r. - 24 978 szt.).

Silniki[edytuj | edytuj kod]

  • Benzynowe
Silnik Pojemność
skokowa [cm³]
Moc maksymalna
[KM] ([kW]) przy obr/min
Maks. moment obrotowy
[Nm] przy obr/min
Układ i liczba
cylindrów
Układ rozrządu/
liczba zaworów
Przyśpieszenie (s)
0-100 km/h
Prędkość maksymalna
km/h
Spalanie (l/100 km)
średnio
2.0 16V 1998 120 (88)/4750 190/3750 R4 DOHC/16 14,5 160 10,3
  • Diesla
Silnik Pojemność
skokowa [cm³]
Moc maksymalna
[KM] ([kW]) przy obr/min
Maks. moment obrotowy
[Nm] przy obr/min
Układ i liczba
cylindrów
Układ rozrządu/
liczba zaworów
Przyśpieszenie (s)
0-100 km/h
Prędkość maksymalna
km/h
Spalanie (l/100 km)
średnio
1.9 dCi 80 1870 82 (60)/3400 190/2000 R4 OHC/8 21,7 138 7,7
1.9 dCi 100 1870 100 (74)/3500 240/2000 R4 OHC/8 16,5 155 7,7
2.0 dCi 90 1995 90 (66)/3500 240/1600 R4 DOHC/16 19,0 145 7,9
2.0 dCi 115 1995 115 (84)/3500 290/1600 R4 DOHC/16 15,0 160 7,9
2.5 dCi 135 2464 135 (99)/3500 310/1750 R4 DOHC/16 15,2 165 8,6
2.5 dCi 150 2464 145 (107)/3500 320/1500 R4 DOHC/16 13,5 170 8,7


Renault Trafic III[edytuj | edytuj kod]

Renault Trafic III
Renault Trafic III
Producent Renault
Zaprezentowany marzec 2014
Okres produkcji od 2014
Miejsce produkcji  Francja, Sandouville[3]
Poprzednik Renault Trafic II
Dane techniczne
Segment van
Silniki Diesla:
1.6 dCi 90 KM, 115 KM, 120 KM, 140 KM
Skrzynia biegów 6-biegowa manualna
Dane dodatkowe
Modele
bliźniacze
Opel Vivaro
Konkurencja Citroën Jumpy
Fiat Scudo
Mercedes-Benz klasy V
Mercedes-Benz Vito
Peugeot Expert
Toyota ProAce
Volkswagen Transporter
Fiat Scudo

Renault Trafic III po raz pierwszy zaprezentowano w marcu 2014 roku.

Traffic III powstał jako zupełnie nowa konstrukcja, która nie ma nic wspólnego ze starszym modelem. Pojazd dostępny będzie w dwóch konfiguracjach rozstawu osi (krótki i długi) oraz w dwóch wariantach wysokościach karoserii (niski, wysoki). Uwzględniając różne wersje napędowe i możliwości przewożenia ładunków pojazd dostępny będzie w 270 konfiguracjach[4].

Silniki[edytuj | edytuj kod]

Podstawowym silnikiem modelu będzie silnik wysokoprężny 1.6 dCi oferowany w kilku wariantach do wyboru w wersji z jedną turbosprężarką o zmiennej geometrii łopatek o mocy 90 KM i 115 KM, lub z dwoma niezależnymi turbinami i mocy 120 KM oraz 140KM[5].


Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]