Późniejsze Shu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Historia Chin
Historia Chin
Prehistoria i starożytność
Neolit w Chinach
ok. 8000–2000 p.n.e.
Trzech Dostojnych i Pięciu Cesarzy
wg tradycji 2850−2205 p.n.e.
Dynastia Xia 2100–1600 p.n.e.
Dynastia Shang 1600–1046 p.n.e.
Dynastia Zhou 1045–256 p.n.e.
    Okres Wiosen i Jesieni
    Okres Walczących Królestw
Cesarstwo
Dynastia Qin 221 p.n.e.–206 p.n.e.
Dynastia Han 206 p.n.e.–220 n.e.
  (Dynastia Xin 9–23)
Epoka Trzech Królestw 220–280
  WeiShuWu
Dynastia Jin 265–420
Szesnaście Królestw 304–439
Dynastie Południowe i Północne 420–589
Dynastia Sui 581–618
Dynastia Tang 618–907
  (Dynastia Zhou 690–705)
Pięć Dynastii i Dziesięć Królestw
907–960
Dynastia Liao
907–1125
Dynastia Song
960–1279
Xixia 1038–1227
Jin 1115–1234
Dynastia Yuan 1271–1368
Dynastia Ming 1368–1644
Dynastia Qing 1644–1911
Współczesność
Republika Chińska 1912–1949
Chińska Republika Ludowa od 1949
Republika Chińska (Tajwan) od 1949

Państwo Późniejsze Shu (chiń. upr.: 后蜀; chiń. trad.: 後蜀; pinyin: Hòu Shǔ) – krótkotrwałe państwo w zachodnich Chinach, jedno z Dziesięciu Królestw.

Założyciel, Meng Zhixiang dowodził armią Późniejszej dynastii Tang, która zlikwidowała poprzednie państwo Wcześniejsze Shu. Po udanym podboju, pozostał w Chengdu jako gubernator wojskowy Sichuanu, usiłując uzyskać niezależność, co mu się powiodło, i w 934 obwołał się cesarzem. Jego państwo miało ten sam obszar co Wcześniejsze Shu (większość Sichuanu, fragmenty Gansu, Shaanxi i Hubei). Co prawda zmarł pół roku po koronacji, ale jego syn okazał się godnym następcą i rządził aż do 965, kiedy poddał się wojskom dynastii Song, ponownie jednoczącej Chiny[1].

Chiny w 923 r.; Późniejsze Shu zajmowało ten sam teren co, zaznaczone na brązowo, Wcześniejsze Shu
Władcy Późniejszego Shu 934-965[2]
Imię świątynne Nazwisko i imię Okres panowania Nazwa i daty ery panowania
Gaozu (高祖 Gāozǔ) Meng Zhixiang (孟知祥 Mèng Zhīxiáng) 934 Mingde (明德 míngdé) 934
Houzhu (後主 Hòuzhǔ) Meng Chang (孟昶 Mèng Chǎng) 934-965 Mingde (明德 Míngdé) 934-938

Guangzheng (廣政 Guǎngzhèng) 938-965

Przypisy

  1. F. W. Mote: Imperial China: 900–1800. Harvard: Harvard University Press, 1999, s. 15.
  2. Ulrich Theobald: Later Shu 後蜀 (934-965) (ang.). W: Chinese History [on-line]. Chinaknowledge, 2000. [dostęp 2012-03-06]. s. Ten States 十國 (902-979).