Pałac Rumiancewów i Paskiewiczów w Homlu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pałac w Homlu
Pałac w Homlu na obrazie Marcina Zaleskiego w XIX wieku
Pałac w Homlu na obrazie Marcina Zaleskiego w XIX wieku
Państwo  Białoruś
Miejscowość Homel
Typ budynku pałac
Styl architektoniczny klasycyzm
Architekt Adam Idźkowski
Położenie na mapie Homla
Mapa lokalizacyjna Homla
Pałac w Homlu
Pałac w Homlu
Położenie na mapie Białorusi
Mapa lokalizacyjna Białorusi
Pałac w Homlu
Pałac w Homlu
Ziemia 52°25′20″N 31°00′59″E/52,422222 31,016389Na mapach: 52°25′20″N 31°00′59″E/52,422222 31,016389
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Centralna część pałacu

Pałac Rumiancewów i Paskiewiczów w Homlu (biał. Палац Румянцавых — Паскевічаў, ros. Дворец Румянцевых-Паскевичей) – zabytek architektury z XVIIIXIX wieku i główna atrakcja turystyczna Homla.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W miejscu obecnego pałacu od XVI do XVIII wieku znajdował się zamek. Pałac został wzniesiony w latach 1777–1796 przez rosyjskiego pułkownika Piotra Rumiancewa-Zadunajskiego – właściciela Homla podarowanego mu po I rozbiorze Polski przez Katarzynę II ("для увеселения", czyli "dla rozrywki"). Projekt kompleksu wykonał Iwan Starow (autor m.in. pałacu Taurydzkiego, soboru Kazańskiej Ikony Matki Bożej i ławry Aleksandra Newskiego w Petersburgu).

Zabytek jest dwupiętrowym budynkiem postawionym na wysokiej podmurówce, zakończony belwederem w kształcie sześcianu z wielką kopułą. Pierwotne wnętrze budynku było utrzymane w stylu wczesnego klasycyzmu, a ozdobą fasady były portyki kolumny korynckie. Na pierwszym piętrze mieściły się wyłącznie pomieszczenia wizytowe, na drugim – pokoje mieszkalne; podmurówka była wykorzystywana dla celów gospodarczych.

Południowa baszta pałacu

Po śmierci Rumiancewa pałac odziedziczył jego syn – dyplomata, mecenas i działacz państwowy Nikołaj Rumiancew. W 1834 kompleks został sprzedany za 800 tys. rubli Iwanowi Paskiewiczowi, który przeprowadził gruntowną przebudowę pałacu i kazał rozplanować park. W latach 1842–1922 przed pałacem stał wywieziony z Warszawy pomnik księcia Józefa Poniatowskiego, po traktacie ryskim zwrócony Polsce przez władze radzieckie. Do Paskiewicza należała wielka kolekcja antyków, map, książek – duża jej część była przechowywana w pałacu (obecnie w muzeum można podziwiać 300 przedmiotów z kolekcji feldmarszałka).

Po śmierci Paskiewicza pałac przejął jego syn Teodor (Fiodor) z małżonką Iriną. Po rewolucji bolszewickiej pałac został upaństwowiony i przekazany muzeum krajoznawczemu w Homlu. Irinę Paskiewiczową przeniesiono do małego mieszkania na terenie miasta.

Kaplica grobowa Paskiewiczów

Zniszczony w czasie II wojny światowej obiekt odbudowano po wojnie i przeznaczono na muzeum i Pałac Pionierów; od czasu uzyskania przez Białoruś niepodległości budynek jest w całości wykorzystywany do celów muzealnych. Przywrócono mu wygląd wnętrz z XVIII i XIX wieku.

Do czasów rewolucji pałac zdobiło 6 rzeźb antycznych bogów, zostały one ponownie ustawione w 2006.

Kaplica grobowa Paskiewiczów[edytuj | edytuj kod]

Została zbudowana w stylu pseudoruskim w latach 1870–1889 przez architekta N. Czerwińskiego. Pochowano w niej szczątki rodziny Paskiewiczów.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons