Papużka falista

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Papużka falista
Melopsittacus undulatus[1]
(Shaw, 1805)
Papużka falista
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada neognatyczne
Rząd papugowe
Rodzina papugi wschodnie
Podrodzina damy
Plemię Loriini
Rodzaj Melopsittacus[2]
(Shaw, 1805)
Gatunek papużka falista
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikisłownik Hasło papużka falista w Wikisłowniku

Papużka falista (Melopsittacus undulatus) – gatunek małego ptaka z rodziny papug wschodnich (Psittaculidae), zamieszkujący głównie południowe rejony Australii. Żyje w dużych stadach prowadząc wędrowny tryb życia. Od 1840 roku jest hodowana w Europie jako ptak ozdobny. Od tego czasu wyselekcjonowano szereg barwnych odmian. Jest jedynym przedstawicielem monotypowego rodzaju Melopsittacus[4].

Opis gatunku[edytuj | edytuj kod]

W naturze dominuje barwa zielona. Spód ciała ubarwiony jednolicie zielono, wierzch prążkowany żółto i czarno. Przednia część głowy u dorosłych jest żółta, u młodych (do 3-4. miesiąca życia) - w czarno-żółte prążki. Na policzkach ciemnopurpurowe łatki, na podgardlu czarne plamki. ogon rozkładany wachlarzowato, z długimi sterówkami na środku, zielonkawoniebieski lub zielonkawopurpurowy. Na zewnętrznych sterówkach żółta przepaska. Skrzydła prążkowane, zielono-czarne. Nogi szaroniebieskie, czteropalczaste zakończone ostrymi pazurami. Dziób mały, o barwie brązowo-żółto-pomarańczowej. Kolor woskówki różni się w zależności od płci: u samców jest ona niebieska lub błękitna, u samic beżowa lub beżowo-szara (u samic nielęgowych bledsza), z kolei u młodych obojga płci - różowa (u samczyków częściej fioletowa).

Wielkość około 21,5 cm, z tego na ogon przypada 10 cm. Masa ciała od 40 do 45 g.

Głównym pożywieniem są nasiona traw.

Skrzydła są przystosowane do dość długiego lotu (w naturze).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy egzemplarz papużki falistej - wypchany - w Europie pokazano w 1831 r. w angielskim Museum of the London Linnean Society. Pierwszą parę żywych ptaków przywiózł do Anglii 9 lat później znany ornitolog John Gould. Wraz z żoną wędrował przez rok po bezdrożach Australii, zbierając materiały do książki pt. Ptaki Australii (wydanej w 1851 r.). Gould przekazał parkę papużek swemu szwagrowi, Charlesowi Coxeni, któremu udało się rozmnożyć te ptaki; były one pierwszymi papużkami falistymi, urodzonymi w Europie.

Rosnąca popularność papużek doprowadziła do masowego odławiania ich z naturalnego środowiska i eksport na wielką skalę. W tym czasie we Francji zamawiano co roku ok. 100 tys. par. Statki przypływające do Anglii przywoziły coraz większe ilości tych ptaków. W czasie morskiego transportu ginęła część ptaków, co przyczyniło się w latach późniejszych do zakazu wywozu papużek z Australii.

Przy tak licznych hodowlach w Europie zaczęły się pojawiać mutacje barwne papużek, doceniane przez hodowców i miłośników tych ptaków.

Hodowla[edytuj | edytuj kod]

Papużki hodowlane bardzo łatwo się oswajają. Ptaki te są ptakami mimetycznymi, tzn. mają zdolność naśladowania mowy człowieka, gwizdu czy melodyjek. Zwykle trzyma się je dwie lub kilka, gdyż są to zwierzęta stadne, jednak tylko trzymane pojedynczo mogą naśladować dźwięki.

Najczęstszą ich chorobą jest świerzb, objawiający się żółtymi, białymi lub biało-szarymi naroślami na woskówce, skórze wokół oczu lub nogach. Pod lupą narośle wyglądają jak malutkie kanaliki.

Mutacje[edytuj | edytuj kod]

Szek

W naturze dominuje kolor zielony, ale papużki hodowlane występują w wielu mutacjach kolorystycznych. W prawie wszystkich mutacjach pod dziobem występują dwie czarne kropki (czasem jest ich więcej) oraz ciemnoniebieskie "łezki" pod oczyma.

Naturalna (Standardowa)
Głowa żółta w czarne, wyraźne falki. Tułów zielony, skrzydła najczęściej żółte z czarnymi falkami i czarnymi końcówkami lotek. Ogon długi, żółto-zielony, z granatowymi sterówkami, które "błyszczą" na zielono.
Lutino
Osobniki o żółtym upierzeniu, bez rysunku fal na grzbiecie, mające czarne lub czerwone oczy.
Opalowa zielona
Papużka bardzo podobna do naturalnej, ale ciemniejsza, o mniej intensywnych kolorach. Falki na głowie mniej wyraźne. Skrzydła żółto-zielone, z lekko czarnymi falkami i czarnymi lotkami na końcach.
Niebieska
Głowa biała z bardzo wyraźnymi czarnymi falkami, tułów jasnoniebieski. Skrzydła białe z wyraźnymi, czarnymi falkami i czarnymi lotkami. Ogon biało-niebieski z granatowymi najdłuższymi sterówkami.
Opalowa niebieska
Podobna do niebieskiej, ale ma mniej wyraźne falki i jest mniej intensywnie ubarwiona. Tułów niebieski, głowa i skrzydła białe z wyraźnymi, czarnymi falkami. Na skrzydła lekko nachodzi kolor niebieski. Ogon niebiesko-biały z granatowymi najdłuższymi sterówkami.
Paraniebieska
Głowa żółta, falki mniej wyraźne niż mutacja niebieska. Tułów niebieski. Skrzydła żółte z czarnymi falkami i czarnymi lotkami. Ogon żółto-niebieski z ciemnoniebieskimi najdłuższymi sterówkami.
Fioletowa
Głowa biała, z mocnymi, czarnymi falkami. Tułów niebieskofioletowy. Skrzydła tej mutacji są białe z lekko czarnymi falkami i czarnymi lotkami na końcu skrzydeł.
Płowa
Nazywa się tak papużki, mające czerwonobrązowy rysunek na grzbiecie i czerwone oczy.
Albinos
Ptak jest cały biały, łapki ma jaśniutkie - różowe. Dziób także jest jasny (często pomarańczowy). Oczy mają barwę czerwoną.
Szek (Arlekin)
Jest to papuga w "łatki". Może to być także papuga cała żółta lub biała, ale z czarnymi oczami.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Melopsittacus undulatus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Melopsittacus. w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 2010-10-30]
  3. Melopsittacus undulatus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  4. Systematyka za: Paweł Mielczarek, Marek Kuziemko: Plemię: Loriini Selby, 1836 (Wersja: 2013-09-25). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2014-05-08].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marcin Jan Gorazdowski "Papużki faliste" wyd. "EGROS"
  • Annette Wolter, Uwe Anders "Papużki faliste - Zwierzęta w domu" wyd. "Wiedza i Życie"