Pawło Skoropadski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pawło Skoropadski
Pavlo Skoropadsky.jpg
Data i miejsce urodzenia 15 maja 1873
Wiesbaden
Data i miejsce śmierci 26 kwietnia 1945
Metten
Hetman Ukrainy
Okres urzędowania od 29 kwietnia 1918
do 14 grudnia 1918
Poprzednik powstanie funkcji, poprzednik Mychajło Hruszewski jako przewodniczący Ukraińskiej Centralnej Rady
Następca zniesienie funkcji, następca Wołodymyr Wynnyczenko jako przewodniczący Dyrektoriatu Ukraińskiej Republiki Ludowej
Pawło Skoropadski
Павло Петрович Скоропадський
generał generał
Przebieg służby
Lata służby 1893 - 1920
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego, Armia Ukraińskiej Republiki Ludowej, Wojsko Hetmanatu Ukrainy
Jednostki Pułk kawalergradzki, 20 Fiński Pułk Dragonów, Lejb-Gwardyjski Pułk Konny, 1 Dywizja Kawalerii Gwardii, 34 Korpus Armijny, 7 Armia, Front Południowo-Zachodni, Front Rumuński
Główne wojny i bitwy Wojna rosyjsko-japońska, I wojna światowa, Wojna domowa w Rosji
Późniejsza praca działacz emigracyjny
Odznaczenia
Order św. Jerzego – IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny IV klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Czarnego Orła (Prusy)

Pawło Skoropadski (ukr.: Павло Скоропадський ur. 15 maja 1873 w Wiesbaden, zm. 26 kwietnia 1945 w Metten) – ukraiński polityk і wojskowy.

Służył w armii carskiej , uczestniczył w wojnie rosyjsko-japońskiej 1904-1905. W 1906 otrzymał stopień pułkownika, w 1912 generała-majora, w 1916 generała-lejtnanta. Adiutant generalny Mikołaja II w 1905.

W czasie I wojny światowej dowodził m.in. 1 kawaleryjską dywizją gwardii i 34 korpusem armijnym Armii Imperium Rosyjskiego. 29 kwietnia 1918 z poparciem armii niemieckiej, okupującej Ukrainę od traktatu brzeskiego, przejął władzę w Ukraińskiej Republice Ludowej i obwołał się hetmanem. Nastąpiło to w konsekwencji porozumienia Skoropadskiego z gen. Wilhelmem Groenerem, wówczas szefem marszałka von Eichhorna, dowódcy wojsk okupacyjnych na Ukrainie[1]. Jako formalną nazwę swojego kraju Skoropadski wprowadził określenie Państwo Ukraińskie ((ukr. Українська Держава). Państwo to pozostawało pod protektoratem wojsk niemieckich i austro-węgierskich, jednocześnie osłaniających kraj od agresji ze strony Rosji Sowieckiej i inwazji Armii Czerwonej. Władzę hetmańską sprawował do 14 grudnia 1918, mianując trzy gabinety rządowe, oparte o środowiska konserwatywne.

Po klęsce Państw Centralnych w I wojnie światowej, zawieszeniu broni na froncie zachodnim (11 listopada 1918 r.) i - w konsekwencji jego warunków - rozpoczęciu wycofywania wojsk niemieckich tzw. Ober-Ostu ze wschodu, Skoropadski (znany dotychczas z poglądów monarchistycznych) zmienił swoją taktykę i wypowiedział się za natychmiastowym zjednoczeniem Ukrainy z państwem rosyjskim[2]. W późniejszych dniach został obalony przez Symona Petlurę z pomocą korpusu Strzelców Siczowych w grudniu 1918. Wyjechał z Kijowa w przebraniu wraz z wycofującymi się Niemcami.

Przebywał następnie na emigracji w Niemczech, w Berlinie. Zmarł w Bawarii w wyniku ran odniesionych podczas bombardowania.

Przypisy

  1. Jan Jacek Bruski, Petlurowcy, Kraków 2004, Wyd. Arcana , ISBN 83-86225-03-3 , s.46-47
  2. K. Grunberg, B. Sprengel, Trudne sąsiedztwo, Warszawa 2005, s. 250, 251

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia, literatura, linki[edytuj | edytuj kod]