Petro Poroszenko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Petro Poroszenko
Petro Porochenko au Conseil de l’Europe Strasbourg 26 juin 2014 04.jpg
Petro Poroszenko podczas wizyty w Strasburgu, 26 czerwca 2014
Data i miejsce urodzenia 26 września 1965
Bołgrad
Prezydent Ukrainy
Okres urzędowania od 7 czerwca 2014
Pierwsza dama Maryna Poroszenko
Poprzednik Wiktor Janukowycz
Minister spraw zagranicznych Ukrainy
Przynależność polityczna Nasza Ukraina
Okres urzędowania od 9 października 2009
do 11 marca 2010
Poprzednik Wołodymyr Chandohij (p.o.)
Następca Kostiantyn Hryszczenko
Petro Poroshenko signature.png
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Petro Ołeksijowycz Poroszenko, ukr. Петро Олексійович Порошенко (ur. 26 września 1965 w Bołgradzie) – ukraiński polityk i przedsiębiorca (nazywany "królem czekolady"), z wykształcenia ekonomista. Minister spraw zagranicznych w latach 2009–2010, minister rozwoju gospodarczego i handlu w 2012. Od 7 czerwca 2014 prezydent Ukrainy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Petro Poroszenko urodził się w Bołgradzie. Dorastał w Winnicy[1] i w naddniestrzańskim mieście Bendery[2]. W 1989 ukończył studia ekonomiczne na Uniwersytecie Kijowskim. W latach 90. w okresie przemian zajął się działalnością gospodarczą m.in. w branży spożywczej, uzyskując znaczącą pozycję na rynku. W 1998, 2002 i 2006 uzyskiwał mandat deputowanego do Rady Najwyższej.

Działał w Zjednoczonej Socjaldemokratycznej Partii Ukrainy. Odszedł z niej w 2001, utworzył w oparciu o grupę deputowanych Partię Solidarność, z którą wszedł do Naszej Ukrainy. Był jednym z przywódców pomarańczowej rewolucji, a także jednym z głównych jej sponsorów.

W 2004 objął kierownictwo Rady Bezpieczeństwa Narodowego i Obrony, ustąpił po kilku miesiącach na skutek konfliktu z ówczesną premier Julią Tymoszenko. W 2005 razem z czołówką Partii Solidarność wstąpił do Ludowego Związku "Nasza Ukraina" (PS formalnie nie została postawiona w stan likwidacji, lecz faktycznie zaprzestała w tym czasie dalszej działalności). Latem 2006 był kandydatem "pomarańczowej" koalicji na stanowisko przewodniczącego Rady Najwyższej, jego kandydatura upadła po przejściu Ołeksandra Moroza na stronę Partii Regionów. W 2007 nie znalazł się na liście wyborczej. W tym samym roku mianowano go przewodniczącym rady Narodowego Banku Ukrainy.

9 października 2009 został ministrem spraw zagranicznych Ukrainy, urząd ten zajmował do 11 marca 2010. Powrócił do rządu 23 marca 2012. W kontrolowanym przez Partię Regionów pierwszym gabinecie Mykoły Azarowa objął stanowisko ministra rozwoju gospodarczego i handlu. W wyborach w 2012 ponownie uzyskał mandat poselski jako kandydat niezależny[3]. Zakończył następnie urzędowanie na stanowisku ministra. W 2013 został jednym ze sponsorów protestów antyrządowych, które doprowadziły do zmiany władzy w Kijowie[4].

29 marca 2014 ogłosił, iż zamierza startować w wyborach prezydenckich w 2014[5]. W głosowaniu z 25 maja 2014 zwyciężył w pierwszej turze, otrzymując w niej 54,7% głosów[6]. 7 czerwca 2014 złożył przysięgę w Radzie Najwyższej Ukrainy, rozpoczynając pięcioletnią kadencję prezydenta Ukrainy[7].

Przypisy

  1. Kerry heads for crisis talks over Ukraine (ang.). scotsman.com, 29 marca 2014. [dostęp 2014-05-26].
  2. П'ятий президент: шлях Порошенка до посади (ukr.). BBC Україна, 28 maja 2014. [dostęp 2014-06-12].
  3. Serwis CVK – Wybory 2012 (ukr.). [dostęp 2012-10-30].
  4. „Potrzebny jest pokój, bezpieczeństwo i zjednoczenie”. Ukraina ma nowego prezydenta. tvp.info, 7 czerwca 2014. [dostęp 2014-06-07].
  5. Poroszenko wystartuje w wyborach prezydenckich, Jaceniuk nie. pb.pl, 29 marca 2014. [dostęp 2014-03-29].
  6. Serwis CVK – Wybory 2014 (ukr.). [dostęp 2014-05-29].
  7. Ukraina ma nowego prezydenta. tvp.info, 7 czerwca 2014. [dostęp 2014-06-07].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]