Vanderlei Luxemburgo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Vanderlei Luxemburgo
Imię i nazwisko Vanderlei
Luxemburgo da Silva
Data i miejsce
urodzenia
10 maja 1952
Nova Iguaçu,  Brazylia
Pozycja obrońca
Kariera juniorska
1968–1970 Botafogo
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1971–1977
1978
1979–1982
Flamengo
Internacional
Botafogo
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1983
1983
1984
1984
1985
1986
1987
1989–1990
1991
1991
1992–1993
1993–1995
1995
1995
1995–1996
1997
1998
1998–2000
2001
2002
2002–2004
2004
2004–2005
2006–2007
2008–2009
2009
2010
2010–2012
2012–2013
2013
2014–
Campo Grande
Rio Branco
Friburguense
Al-Ittihad
Democrata
Fluminense (p.o.)
America-RJ
Bragantino
Guarani
Flamengo
Ponte Preta
Palmeiras
Paraná
Flamengo
Palmeiras
Santos
Corinthians
 Brazylia
Corinthians
Palmeiras
Cruzeiro
Santos
Real Madryt
Santos
Palmeiras
Santos
Atlético Mineiro
Flamengo
Grêmio
Fluminense
Flamengo

Vanderlei Luxemburgo da Silva (ur. 10 maja 1952 w Nova Iguaçu) – brazylijski trener piłkarski, były piłkarz.

Karierę piłkarską rozpoczął w Botafogo. Grał również we Flamengo, Internacionalu oraz młodzieżowej reprezentacji Brazylii (w latach 1973-74). W 1980 musiał zakończyć czynne uprawianie sportu z powodu kontuzji kolana.

Jako trener, z czterema klubami aż pięć razy wywalczył mistrzostwo Brazylii - z Palmeiras w 1993 i 1994 roku, z Corinthians w 1998 roku, z Cruzeiro w 2003 roku i ostatnio (w 2004) z Santosem FC. Był selekcjonerem reprezentacji Brazylii w latach 1998-2000, zdobywając z "Canarinhos" Copa America w 1999 roku. Równolegle prowadził brazylijską reprezentację młodzieżową, z którą pożegnał się po Igrzyskach Olimpijskich w Sydney, gdzie młodzi adepci piłkarskiej samby nie odnieśli oczekiwanego sukcesu, przegrywając w ćwierćfinale z Kamerunem. „Jego siła woli, aby wygrywać jest porażająca.” - tak mówił o nim jeden z trenerów reprezentacji z kraju kawy, Carlos Alberto Parreira.

Vanderlei Luxemburgo (z lewej) witający się z prezydentem Brazylii Lulą

W 2000 roku Luxemburgo był także zamieszany w aferę dotyczącą kwestii finansowych w brazylijskim futbolu. Sprawą zajmował się nawet parlament Brazylii, ale po kilku miesiącach dochodzenie zostało umorzone. Trener mógł wtedy spokojnie wrócić do pracy w roli szkoleniowca. Po niezywkle udanym debiucie trenerskim w "galaktycznym" Realu Madryt media nadały mu przydomek De Luxe. W grudniu 2005, po roku pracy z hiszpańskim klubem, został zwolniony (zajął drugie miejsce w lidze hiszpańskiej na koniec sezonu 2004-05), by miesiąc później po raz kolejny podjąć pracę w Santosie docierając z nim do półfinału rozgrywek Copa Libertadores 2007. W tym samym sezonie wywalczył też wicemistrzostwo Brazylii.

W grudniu 2007 roku został trenerem Palmeiras wygrywając mistrzostwo stanu São Paulo oraz zajmując czwarte miejsce w lidze brazylijskiej. W czerwcu 2009 klub rozwiązał z nim umowę podając jako przyczynę kwestionowanie i nierespektowanie klubowej hierarchii (trener m. in. skrytykował dyrekcję za transfer Keirrisona do Barcelony). Krótko po tym ponownie znalazł zatrudnienie w Santosie, ale z powodu słabych wyników stracił pracę z końcem sezonu.

Od początku 2010 do września tego samego roku prowadził Atlético Mineiro, jednak brak rezultatów i zagrożenie spadkiem drużyny do II ligi zmusiły dyrekcję klubu do zwolnienia Luxemburgo. Niedługo po tym został szkoleniowcem Flamengo, podpisując z klubem kontrakt do końca 2012 roku.

W sezonie 2011 zdobył mistrzostwo stanu Rio de Janeiro, a w lidze brazylijskiej zajął 4. miejsce, awansując do Copa Libertadores 2012. Konflikt z Ronaldinho Gaúcho, któremu zarzucał nieprzestrzeganie klubowych zasad, oraz dyrekcją akceptującą zachowanie piłkarza spowodował, że na początku sezonu 2012 (2 lutego) został zwolniony. Niespełna trzy tygodnie później podjął pracę w Grêmio, z którym wiąże go kontrakt do końca roku 2012.

Od ponad 25 lat jest żonaty z Josefą. Mają trójkę dzieci - są to dziewczyny o imionach Valeska, Vanessa i Vanusa.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

poprzednik:
Mário Zagallo
Selekcjoner w latach
1998-2000
następca:
Emerson Leão