Eric Gerets

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Eric Gerets
Eric Gerets.jpg
Imię i nazwisko Eric Gerets
Data i miejsce
urodzenia
18 maja 1954
Rekem, Belgia 
Pseudonim De Leeuw van Vlaanderen (Lew z Flandrii)
Pozycja obrońca
Wzrost 177 cm
Informacje klubowe
Obecny klub Lekhwiya SC (trener)
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
–1971
1971–1983
1983–1984
1984–1985
1985–1992
Rekem
Standard Liège
Milan
Maastricht
PSV Eindhoven
Ogólnie

318 (23)
13 (1)
12 (0)
200 (8)
543 (32)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1975–1991  Belgia 86 (2)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1992–1994
1994–1997
1997–1999
1999–2002
2002–2004
2004–2005
2005–2007
2007–2009
2009–2010
2010–2012
2012-
RFC de Liège
Lierse
Club Brugge
PSV Eindhoven
Kaiserslautern
Wolfsburg
Galatasaray Stambuł
Olympique Marsylia
Al-Hilal
 Maroko
Lekhwiya SC

Eric Gerets (ur. 15 maja 1954 w Rekem) – były piłkarz belgijski grający na pozycji prawego obrońcy, a po zakończeniu kariery trener. Podczas kariery piłkarskiej mierzył 177 cm, ważył 77 kg. Nosił przydomek "De Leeuw van Vlaanderen" ("Lew z Flandrii").

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Początki w Belgii[edytuj | edytuj kod]

Gerets urodził się w małym mieście Rekem, leżącym w prowincji Limburgia. Piłkarską karierę także rozpoczynał w tej miejscowości, w amatorskim klubie o tej samej nazwie. Na początku lat 70. nastoletni wówczas Eric trafił do młodzieżowej drużyny Standardu Liège, jednej z najbardziej utytułowanych w kraju. Do pierwszego składu został włączony w 1971 roku, a 16 kwietnia 1972 zadebiutował w pierwszej lidze, w przegranym 0:1 meczu z KFC Diest. W tamtym sezonie był to jego jedyny mecz w lidze, a w kolejnym zagrał siedmiokrotnie. Dopiero w sezonie 1973/1974 Gerets stał się podstawowym zawodnikiem drużyny i wywalczył miejsce na prawej obronie Standardu. Z roku na rok był pewnym punktem zespołu, zdobywał bramki, ale pierwsze sukcesy osiągnął dopiero na początku lat 80. W 1979 roku trenerem klubu został słynny Austriak Ernst Happel, a w 1981 roku zespół z Geretsem w składzie sięgnął po Puchar Belgii. Po sezonie Happel odszedł, a jego miejsce zajął inny znany szkoleniowiec, Raymond Goethals. W 1982 roku wywalczył pierwsze od 11 mistrzostwo Belgii, a Gerets (31 meczów, 2 gole) spisywał się na tyle udanie, że otrzymał nagrodę „Złotego Buta” dla Najlepszego Piłkarza Sezonu 1981/1982. Rok później Goethals ponownie doprowadził klub z Liège do miana najlepszej drużyny Belgii, a w dorobek Erica w tamtym sezonie to 33 mecze i 2 gole.

Pobyt w Milanie plus kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

Latem 1983 Geretsem zainteresowane były czołowe kluby Europy. Ostatecznie zawodnik trafił do włoskiego A.C. Milan, do którego ściągnął go ówczesny trener drużyny, Ilario Castagner. Gerets grał w pierwszym składzie i rozegrał w rundzie wiosennej 13 meczów w Serie A oraz zdobył jednego gola, jednak w 1984 roku wybuchł skandal. Okazało się wówczas, że w 1982 roku, gdy Standard zdobywał mistrzostwo kraju, przed ostatnim meczem sezonu doszło do przekupstwa graczy Thor Waterschei, a przede wszystkim kapitana zespołu, Rolanda Janssena. Jednym z winnych tej afery uznano Geretsa i zdyskwalifikowano go na rok.

Holandia[edytuj | edytuj kod]

Zimą 1985 Geretsowi minął okres zawieszenia i zawodnik wyjechał do Holandii by podpisać kontrakt z tamtejszym klubem MVV Maastricht. W MVV grał przez rok i doszedł do formy sprzed roku, co poskutkowało transferem do PSV Eindhoven w lipcu 1985. Do zespołu z Eindhoven ściągnął go ówczesny szkoleniowiec, Jan Reker i to pod jego wodzą Gerets wywalczył swój pierwszy w karierze tytuł mistrza Holandii. W 1987 roku już za trenerskiej kadencji Hansa Kraaya PSV znów zostało mistrzem, a latem po sezonie pierwszym trenerem mianowano dotychczasowego asystenta, Guusa Hiddinka. Już w 1988 roku zespół kolejny raz z rzędu został mistrzem kraju (zdobył także puchar), a także awansował do finału Pucharu Mistrzów. 25 maja na Neckarstadionie w Stuttgracie Holendrzy okazali się lepsi w serii rzutów karnych od SL Benfica, w czym duży udział miał także Gerets, będący już kapitanem zespołu. Dzięki temu osiągnięciu Eric został uznany Piłkarzem Roku w Belgii za rok 1988. Z PSV prawy obrońca jeszcze trzykrotnie zostawał mistrzem kraju w latach 1989, 1991 oraz 1992 oraz dwukrotnie krajowy puchar w latach 1989 i 1990. 3 maja 1992 Gerets rozegrał swój ostatni mecz w karierze, a PSV wygrało 5:0 z De Graafschap. Opuścił wówczas boisko w 65. minucie, żegnany owacją na stojąco przez kibiców PSV i zmieniony przez Berry'ego van Aerle. Był to zarazem ligowy mecz nr 200 w barwach klubu z Philips Stadion.

Kariera w liczbach[edytuj | edytuj kod]

Sezon Klub Kraj Rozgrywki Mecze Bramki
1971/72 Standard Liège Belgia  Eerste Klasse 1 0
1972/73 Standard Liège Belgia  Eerste Klasse 7 0
1973/74 Standard Liège Belgia  Eerste Klasse 30 1
1974/75 Standard Liège Belgia  Eerste Klasse 37 5
1975/76 Standard Liège Belgia  Eerste Klasse 34 6
1976/77 Standard Liège Belgia  Eerste Klasse 31 1
1977/78 Standard Liège Belgia  Eerste Klasse 25 0
1978/79 Standard Liège Belgia  Eerste Klasse 33 3
1978/79 Standard Liège Belgia  Eerste Klasse 27 3
1979/80 Standard Liège Belgia  Eerste Klasse 27 3
1980/81 Standard Liège Belgia  Eerste Klasse 29 0
1981/82 Standard Liège Belgia  Eerste Klasse 31 2
1982/83 Standard Liège Belgia  Eerste Klasse 33 2
1983/84 AC Milan Włochy  Serie A 13 1
1984/85 MVV Maastricht Holandia  Eredivisie 12 0
1985/86 PSV Eindhoven Holandia  Eredivisie 29 0
1986/87 PSV Eindhoven Holandia  Eredivisie 30 1
1987/88 PSV Eindhoven Holandia  Eredivisie 30 4
1988/89 PSV Eindhoven Holandia  Eredivisie 31 1
1989/90 PSV Eindhoven Holandia  Eredivisie 33 1
1990/91 PSV Eindhoven Holandia  Eredivisie 24 0
1990/91 PSV Eindhoven Holandia  Eredivisie 23 1
Łącznie w Eerste Klasse 318 23
Łącznie w Serie A 13 1
Łącznie w Eredivisie 212 8

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W reprezentacji Belgii Gerets zadebiutował 27 września 1975 roku w przegranym 1:2 meczu z NRD. Rok później został wystąpił w ćwierćfinale Euro 76, jednak Belgia doznała klęski dwukrotnie przegrywając z Holandią 1:2 i 0:5.

W 1980 roku Gerets został powołany do kadry na Euro 80 odbywające się na boiskach Włoch. Na tym turnieju był podstawowym zawodnikiem zespołu i zagrał we wszystkich grupowych meczach, a w spotkaniu z Hiszpanią (2:1) zdobył pierwszego gola dla swojej drużyny. Wystąpił także w finale z RFN, jednak Belgowie nie sprostali Niemcom i przegrali 1:2.

W 1982 roku Gerets zaliczył swoje pierwsze mistrzostwa świata. W kwalifikacjach grał niemal w każdym meczu, ale na turnieju w Hiszpanii wystąpił tylko w pierwszej fazie grupowej, gdyż w ostatnim z nich, zremisowanym 1:1 z Węgrami doznał kontuzji i nie wystąpił już w spotkaniach drugiej fazy grupowej.

W 1986 roku selekcjoner Guy Thys po raz drugi powołał Erica na turniej mistrzostw świata. Na Mundialu w Meksyku Gerets z Thysem doprowadzili Belgów aż do półfinału. Tam Belgowie przegrali 0:2 z późniejszymi mistrzami świata, Argentyną, a w meczu o 3. miejsce zostali pokonani przez Francję (2:4 po dogrywce).

W 1990 roku Gerets po raz trzeci i ostatni znalazł się w drużynie na wielki turniej, a był to Mundial we Włoszech. 36-letni już wówczas zawodnik w drugim grupowym meczu z Urugwajem (3:1) dostał czerwoną kartkę i pauzował jeden mecz. Do gry wrócił na 1/8 finału, ale Belgowie doznali porażki 0:1 z Anglią i odpadli z turnieju.

Swój ostatni mecz w reprezentacji Gerets rozegrał 27 marca 1991, a Belgia zremisowała 1:1 z Walią. Łącznie przez blisko 16 lat rozegrał 86 meczów i zdobył 2 gole. Więcej meczów od niego w kadrze rozegrał tylko napastnik Jan Ceulemans, a tyle samo – Franky Van Der Elst.

Po zakończeniu kariery piłkarskiej Gerets został trenerem. W 1992 roku objął Club Liège, ale dopiero w 1994 roku trafił do pierwszej ligi do Lierse SK. Przez pierwsze dwa sezony nie osiągał z tym klubem sukcesów, ale w 1997 dość niespodziewanie wywalczył z nim mistrzostwo kraju i wtedy zaczęto go uważać za jednego z najlepszych szkoleniowców w kraju. Po sezonie odszedł jednak z Lier i został szkoleniowcem silniejszego FC Brugge i po 2 latach odzyskał mistrzowski tytuł dla klubu z Brugii. Z Brugge nie zdołał awansować do Ligi Mistrzów, a w lidze zajął 2. miejsce za Racingiem Genk i zrezygnował z pracy.

Latem 1999 Gerets został zatrudniony w PSV Eindhoven. Podobnie jak w czasach, gdy był zawodnikiem, osiągał z klubem z Eindhoven sukcesy. Już w 2000 roku wywalczył mistrzostwo kraju, a rok później, czyli w 2001 roku powtórzył ten sukces, a do tego latem dołożył superpuchar. W 2002 roku PSV straciło mistrzostwo na rzecz Ajaksu Amsterdam i fakt ten był jednym z powodów odejścia Belga ze stanowiska.

Gerets pozostawał bez pracy do września 2002 i wtedy objął 1. FC Kaiserslautern po Andreasie Brehme. Zespół zaczynał grać coraz lepiej i w efekcie czego Gerets uchronił 1. FCK przed degradacją z ligi. Sezon 2003/2004 również rozpoczął jako trener Kaiserslautern, jednak po serii słabszych meczów, 4 lutego 2004 zrezygnował ze stanowiska. Bez pracy pozostawał do kwietnia i wtedy został zatrudniony jako trener VfL Wolfsburg. Z zespołem zajął 10. miejsce w lidze, a w 2005 miejsce 9. i po sezonie ponownie zmienił miejsce pracy, tym razem stając się szkoleniowcem tureckiego Galatasaray SK, z którym w 2006 roku wywalczył mistrzostwo Turcji.

W 2007 roku Gerets został trenerem Olympique Marsylia.

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Jako piłkarz[edytuj | edytuj kod]

  • Mistrzostwo Belgii: 1982, 1983 ze Standardem
  • Puchar Belgii: 1981 ze Standardem
  • Mistrzostwo Holandii: 1986, 1987, 1988, 1989, 1991, 1992 z PSV
  • Puchar Holandii: 1988, 1989, 1990 z PSV
  • Puchar Mistrzów: 1988 z PSV
  • Belgijski Złoty But: 1982
  • Piłkarz Roku w Belgii: 1988
  • Udział w MŚ: 1982, 1986, 1990
  • Wicemistrzostwo Europy: 1980
  • Udział w ME: 1976, 1980

Jako trener[edytuj | edytuj kod]

  • Mistrzostwo Belgii: 1997 z Lierse, 1998 z Brugge
  • Mistrzostwo Holandii: 2000, 2001 z PSV
  • Superpuchar Holandii: 2001 z PSV
  • Mistrzostwo Turcji: 2006 z Galatasaray