Rusiec (województwo łódzkie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Rusiec
Herb
Herb Ruśca
Panorama Ruśca
Panorama Ruśca
Państwo  Polska
Województwo łódzkie
Powiat bełchatowski
Gmina Rusiec
Liczba ludności 1500
Strefa numeracyjna (+48) 43
Kod pocztowy 97-438
Tablice rejestracyjne EBE
SIMC 0711860
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa lokalizacyjna województwa łódzkiego
Rusiec
Rusiec
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Rusiec
Rusiec
Ziemia 51°19′27,8″N 18°59′08,4″E/51,324389 18,985667Na mapach: 51°19′27,8″N 18°59′08,4″E/51,324389 18,985667

Rusiecwieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie bełchatowskim, w gminie Rusiec.

W latach 1975-1998 miejscowość położona była w województwie sieradzkim.

W 1943 Niemcy wprowadzili nazwę okupacyjną Rustitz[1].

Miejscowość jest siedzibą gminy Rusiec.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Rusiec w zachowanych źródłach pisanych odnotowano po raz pierwszy w 1386 r. (jako Russzyecz), przy okazji nadania przez króla Władysława Jagiełłę tej wsi oraz innych posiadłości na terenie Wielkopolski Sędziwojowi Pałuce z Szubina, wojewodzie kaliskiemu i staroście łęczyckiemu. Praktycznie aż do 1864 r. miejscowość pozostawała w rękach prywatnych, chociaż dość często zmieniali się jej właściciele. W 1452 r. z rąk Borka z Ruśca trafiła ona na kilkanaście lat w posiadanie znanego rodu Koniecpolskich, zakupiona przez ówczesnego kanclerza Królestwa Polskiego Jana Koniecpolskiego, który już w 1467 r. zbył ją na rzecz Jana Zaremby (Zaręby) z Kalinowej. Po 1555 r. Rusiec trafił we władanie Toporczyków Korycińskich, którzy utrzymywali się tutaj do roku 1569. W XVII w. właścicielami majętności zostali ponownie Koniecpolscy (w latach 1603-1676), a następnie trafiła ona w ręce Walewskich. Po roku 1864 Rusiec został wsią rządową.

Miejscowa parafia została erygowana, na prośbę miejscowego dziedzica a kasztelana sieradzkiego Jana Koniecpolskiego, dopiero 8 lipca 1643 r. przez arcybiskupa gnieźnieńskiego Macieja Łubieńskiego. Do tego czasu Rusiec należał do parafii w Restarzewie, znajdującej się w dekanacie szadkowskim archidiakonu uniejowskiego.

Kiedy Rusiec bywa odnotowany w części opracowań jako wieś, a następnie miasteczko o nazwie Toporów (w posiadaniu Starżów Toporczyków), chociaż ta wersja nie znajduje potwierdzenia źródłowego, podobnie jak przypisywania przynależność miejscowości w latach 1555-1596 do Zebrzydowskich, herbu Radwan.

Warto wspomnieć, iż zapewne w II poł. XVI wieku Korycińscy, wznieśli tutaj obronny murowany dwór wieżowy (porównywany niekiedy formalnie do nieco starszej, królewskiej siedziby Zygmunta Starego w Piotrkowie Trybunalskim), przy którym, po 1603 r., prowadził najprawdopodobniej jakieś prace również wojewoda Aleksander Koniecpolski. Obiekt ten, został rozebrany w 1911 r., a stał w miejscu obecnego placu pana Włodzimierza Kałuziaka. Materiał z baszty wykorzystany został do budowy murowanego ogrodzenia wokół kościoła. W Ruścu urodził się 12 listopada 1894 r. w rodzinie miejscowego organisty Edmund Krysiak. W 1918 r. jako "Sokół" był zastępcą dowódcy kompanii POW liczącej 150 żołnierzy. W 1920 r. walczył w szeregach 26 pp. przeciwko bolszewikom, został ciężko ranny. Po wojnie na stanowisku kierownika szkoły pracował do 1939 r. w Dąbrowie Górniczej. Został osadzony przez Niemców w Mauthausen, gdzie zmarł 31 sierpnia 1945 r.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Rusiec położony jest w centralnej Polsce, w pasie Nizin Środkowopolskich, makroregionie Niziny Południowowielkopolskiej, mezoregionalnie Wyżyny Wieluńskiej i Kotliny Szczercowskiej. Leży w zachodniej części powiatu bełchatowskiego, w dorzeczu rzeki Nieciecz i Krasówki.

Bezpośrednio graniczy z powiatem wieluńskim, łaskim i pajęczańskim.

Ogólna powierzchnia gminy Rusiec wynosi 9897,08 ha. Grunty orne zajmują powierzchnię 5,100 ha, co stanowi 51% ogólnej powierzchni gminy.

Położona jest na szlaku 8 Kudowa-ZdrójBudzisko. W okolicy Ruśca ma przebiegać droga ekspresowa nr 8 (według południowego wariantu).

W Gminie Rusiec znajduję się stacja przeładunkowa węglowej magistrali kolejowej z Dąbrowy Górniczej do Katowic oraz Gdyni, o możliwościach przeładunkowych 200 T/dobę.

Odległość gminy od wielkomiejskich ośrodków przemysłowych i regionalnych ośrodków wzrostu wynosi: od Warszawy – 200 km, od Wrocławia 150 km, od Łodzi – 80 km, od Częstochowy – 70 km, od Wielunia – 35 km, od Bełchatowa – 30 km.

Gmina charakteryzuje się dobrym stopniem skomunikowania się z resztą kraju jak i najbliższymi aglomeracjami oraz ośrodkami miejskimi.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • Neogotycki kościół parafialny pw. Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny z 1906 r.
Neogotycki kościół parafialny

Kultura[edytuj | edytuj kod]

  • Gminny Ośrodek Kultury w Ruścu
  • Gminna Biblioteka Publiczna w Ruścu
  • Amatorska Orkiestra Dęta im. K. Namysłowskiego w Ruścu[1]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. [Vgl. "Anordnung über Ortsnamenänderung im Reichsgau Wartheland, Nr.62" vom 18. Mai 1943]