Szkoła Czystej Krainy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Amitabha w Zachodnim Raju

Szkoła Czystej Krainy (także: Szkoła Czystej Ziemi; chin. jingtuzong (淨土宗); kor. chǒngt'o chong (정토종); jap. jōdo-shū (浄土宗); wiet. Tịnh độ tông) – jedna z tradycji buddyzmu chińskiego związana z amidyzmem.

Góra Lu (chin. Lushan) - miejsce powstania kultu

Podstawy teoretyczne[edytuj | edytuj kod]

Nauki szkoły oparte są na trzech głównych sutrach:

  • Amitābha sūtra chiń. Emítuó(fo) jīng 阿彌陀(佛)經; kor. Amit'a(bul) kyǒng 아미타(불)경; jap. Amida(butsu) kyō; wiet. A di đà (phât) kinh – zwana Mniejszą sutrą Sukhawatiwjuhą. W niej znajduje się opis Czystej Krainy buddy Amitabhy.
  • Amitāyus sūtra chiń. wúliáng shòu jīng trad. 無量壽經, uproszcz. 无量寿经); kor. Muryangsu kyǒng 무량수경; jap. Muryōjukyō; wiet. Vô Lượng Thọ Kinh – zwana także Większą sutrą Sukhawatiwjuhą. Zawiera historię bhikszu i bodhisattwy Dharmakāry i jego 48 ślubowań.
  • Amitāyurdhyāna sūtra chiń. Fó Shuō Guān Wúliàngshòufó Jīng 佛說觀無量壽佛經 lub Guānwúliáng shòu jīng 觀無量壽寿經; kor. Kwanmuryangsu kyǒng 관무량수경; jap. Kanmuryōju-kyō 観無量寿経; wiet. Quan Vô Lượng Thọ Kinh – czyli Sutra medytacji Amitajusa, zawierająca metody medytacji.
Japanese

Praktyka[edytuj | edytuj kod]

W szkole tej stosowano trzy podstawowe praktyki:

  • Praktyka nianfo czyli stałego powtarzania nanwu emituofo (skt. namo Amitābhaya – chwała buddo Amitabho), co było wynikiem pewnych amidystycznych wpływów z Indii. Nianfo połączone było z wiarą w wybawienie wszystkich dzięki ufności w buddę Amitabhę, ponieważ Natura Buddy jest obecna we wszystkich istotach, i ponieważ faktycznie wszyscy i każdy z osobna są nierozerwalnie zawsze razem. Recytuje się także 48 ślubowań Dharmakary – przyszłego buddy Amitabhy.
  • Praktyka powtarzania mantry Amitabhy dla odrodzenia się w Czystej Krainie:
Namo Amitābhaya Tathāgatāya tadyathā amritabhave amritasambhave amritavikrante amritavikrantagamini gagana kirtichare svāha.
  • Kontemplacja buddy Amitajusa. Szesnaście metod medytacji dla urzeczywistnienia jednego z dziewięciu poziomów odrodzenia się w Czystej Krainie.

W Chinach ta forma buddyzmu stała się niezwykle popularna, zwłaszcza wśród najmniej wykształconych warstw społeczeństwa. Było to spowodowane prostotą praktyki i tym, że szkoła Czystej Krainy reprezentowała tzw. łatwą drogę, podczas gdy druga najpopularniejsza szkoła chan, reprezentowała tzw. trudną drogę. W szkole Czystej Krainy celem nie była już sama nirwana ale Czysta Kraina – Zachodni Raj buddy Amitabhy, który mocą swojej łaski pomaga wszystkim w wyzwoleniu. Praktykujący liczyli na pomoc z zewnątrz, łaskę buddy Amitabhy. Już samo recytowanie imienia Amitabhy wystarczało do wybawienia od cierpienia.

Krótka historia[edytuj | edytuj kod]

Prawdopodobnie pierwsze posągi buddy Amitabhy pojawiły się już w okresie Gandhary. Świadczy to o zmianach jakie zaczęły zachodzić w buddyzmie, ponieważ wcześniej wprowadzenie drugiego buddy do tego samego uniwersum, było niemożliwe. W III wieku naszej ery kult Amitabhy był już w Indiach dobrze rozwinięty, zwłaszcza w północno-zachodniej części kraju. Stamtąd rozpoczęło się rozprzestrzenianie kultu na tereny Azji Środkowej.

W 402 r. Huiyuan (慧遠) zgromadził grupę 123 wyznawców kultu przed posągiem buddy Amitabhy i ślubowano odrodzić się w Zachodnim Raju buddy Amitabhy – Sukhawati. Sformowali oni pierwszą znaną organizację Czystej Krainy, tzw. Stowarzyszenie Białego Lotosu.

Ok. IX w. szkoła ta zaczęła się łączyć ze szkołą chan, na co wpływ miało m.in. to, iż jej patriarchami byli również mistrzowie chan, oraz że były to jedyne dwie tradycje, które nieosłabione wyszły z prześladowań buddyzmu w 845 r. Obie szkoły zaczęły wchodzić w coraz ściślejsze związki, co doprowadziło do powstania stylu praktyki zwanego "chanem Czystej Krainy". Praktyki te rozpoczęły się w kręgu szkoły chan yunmen. Typowym przedstawicielem tych synkretycznych tendencji stała się istniejąca do dziś szkoła ōbaku, założona przez mistrza chan Yinyuana Longqi (15921673) w Japonii w 1654 r.

Idee szkoły Czystej Krainy zaczęły przenikać do sąsiednich krajów, jednak największą popularność zyskały w Japonii. Prekursorem był mnich Kūja (zm. 972) i w ok. 100 lat później – Genshin. Za właściwego twórcę japońskiej szkoły Czystej Krainy uważa się jednak Hōnena, który założył w 1174 r. Szkołę Czystej Krainy. Wkrótce po tym powstało w tym kraju jeszcze kilka szkół amidystycznych, które przetrwały do dziś.

Trzy tradycje szkoły[edytuj | edytuj kod]

  • Huiyan liu
nianfo (recytowanie imienia Buddy) medytacyjne
urzeczywistnienie pradźni
dostępna dla ludzi o najwyższych możliwościach

Tradycja ta wyrosła z idei Huiyuana (337417) wyrażonych m.in. we Wstępie do zebranych wierszy o samadhi nianfo.

  • Shandao liu
nianfo inwokacyjne
narodzenie się przez "cudzą siłę"
dostępna dla ludzi o najniższych możliwościach

Ta tradycja oparta była częściowo na ideach Tanluana (476542) wyrażonych m.in. w Anluo ji i Daochuo (562645). Kulminacją tego nurtu było 5 prac Shandao (613-681).

  • Cimin liu
nianfo synkretyczne
podwójna praktyka zarówno chan jak i Czystej Krainy
dostępna dla ludzi o wszelkich możliwościach, od najniższych do najwyższych

Jest to kulminacja ewolucji myśli Szkoły Czystej Krainy. Została ona usystematyzowana przez mistrza chan Yongminga Yanshou (904975), jednak prekursorem synkretycznych idei był Cimin Huiri (680748).

Patriarchowie[edytuj | edytuj kod]

Idee Czystej Krainy zostały zapoczątkowane w Chinach przez Huiyuana (334417). Jednak wyznawcy za założyciela szkoły uważali bodhisattwę Samantabhadrę. Przekaz nauk następował w szkole następująco:

  • Huiyuan z Lushan (Lushan Huiyuan)
  • Xing’an (ostatni)
W Biografiach wybitnych mnichów sukcesja patriarchatu została przedstawiona inaczej
Według Zbioru ustępów o Ziemi Pokoju i Szczęścia linia sukcesji była następująca
Jednak obecnie najczęściej mówi się o poznanej stosunkowo niedawno liście 9 patriarchów

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: A History. India and China. Macmillan Publishing Company. Nowy Jork, 1990. ISBN 0-02-908220-X
  • David Snellgrove. Indo-Tibetan Buddhism. Shambala. Boston, 1987. ISBN 0-87773-311-2 (tom I); ISBN 0-87773-379-1 (tom 2)
  • Red. Stephan Schuhmacher i Gert Woerner. The Encyclopedia of Eastern Philosophy and Religion. Shambala. Boston, 1989 ISBN 0-87773-433-X
  • Heng-ching Shih. The Syncretism of Ch'an and Pure land Buddhism. Peter Lang. New York, 1992 ISBN 0-8204-1681-9

Zobacz[edytuj | edytuj kod]