TGV Sud-Est

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
TGV 23000
TGV 33000
141-R et TGV Montereau mai 1987.jpg
Producent Francja Alsthom
Lata budowy 1988-1992
Układ wagonów s+s+d+d+d+d+d+d+s+s
Liczba miejsc siedzących Pierwsza klasa: 110 lub 69
Druga klasa: 240 lub 276
Masa służbowa TGV 23000: 385 t
TGV 33000: 390 t
Długość całkowita 200,2 m
Napięcie zasilania Prąd stały 1,5 kV
Prąd przemienny 25 kV - 50Hz
Prąd przemienny 15 kV - 16,67Hz (tylko TGV 33000)
Liczba i moc silników 12
Typ silników trakcyjnych Silniki szeregowe prądu stałego
Moc ciągła 3100 kW (przy 1,5 kV)
6450 kW (przy 25 kV)
Prędkość konstrukcyjna 270 km/h
300 km/h
Maksymalna prędkość
eksploatacyjna
270 km/h
300 km/h
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

TGV Sud-Est - francuski, elektryczny zespół trakcyjny należący do rodziny pociągów TGV. W nomenklaturze SNCF pociągi te są oznaczone jako klasa TGV 23000 (wersje dwusystemowe) oraz TGV 33000 (wersje trzysystemowe). Jest to pierwsza generacja pociągów TGV, zbudowanych przez firmę Alsthom w latach 1978 - 1985.

W eksploatacji pozostaje 109 pociągów pociągów o numerach 1 - 98 i 100 - 102, 110 - 118. Większość składów poddano modernizacji, zwiększając prędkość maksymalną do 300 km/h.

Pierwsze pociągi TGV Sud-Est zbudowano jako prototypy w 1978 roku. Skonstruowano dwie jednostki tego typu, nazwane Patrick (Patryk) i Sophie (Zofia), które przez trzy lata przechodziły różnorakie testy przed uruchomieniem seryjnej produkcji. Projektantem zarówno wyglądu jak i malowania pociągu był Jack Cooper. Pociągi TGV Sud-Est składają się z dwóch głowic napędowych, między które włączono 8 wagonów, zawieszonych na wspólnych wózkach. Pociąg napędza 12 silników szeregowych prądu stałego. Zestawy kołowe wagonów wyposażone są w hamulce tarczowe, podczas gdy w głowicach napędowych zastosowano tradycyjne hamulce klockowe, ze względu na konieczność ograniczenia nacisków na oś. Pociągi zasilane są napięciem stałym 1,5 kV lub przemiennym 25 kV. W roku 1984 dostarczono pierwsze pociągi trzysystemowe, przystosowane do zasilania napięciem przemiennym 15 kV, przeznaczone do obsługi połączeń ze Szwajcarią.

Wystrój wnętrza był pierwotnie raczej ubogi a zagęszczenie foteli jest dość duże, pozostawiając pasażerom niewiele miejsca na nogi. Pociągi miały w założeniach kursować jedynie między Paryżem i Lyonem, a zatem czas podróży rzędu 2 godzin nie wymagał zapewnienia szczególnie wyszukanego komfortu. Tym niemniej wagony są wyposażone w klimatyzację. Pewna ilość pociągów składała się wyłącznie z wagonów pierwszej klasy, w założeniu przeznaczone one były dla podróżujących w interesach, gotowych zapłacić więcej za większy komfort.

Ze względu na coraz dłuższe czasy podróży pociągami TGV, pociągi zostały zmodernizowane w latach 1986-1990. Wszystkie składy uzyskały zawieszenia pneumatyczne, podobne do zastosowanych we wchodzących właśnie do służby TGV Atlantique. W latach 1987-1996 dokonano również modernizacji wnętrz.

Począwszy od roku 1996 rozpoczęto zmianę malowania pociągów, oryginalny pomarańczowy kolor TGV Sud-Est ustąpił miejsca szaro-niebieskiemu malowaniu, charakterystycznego dla pozostałych pociągów TGV. Pociągi trzysystemowe uzyskały z kolei specjalne malowanie, charakterystyczne dla Ligne de Coeur, którą obsługują. Ostatnie pociągi w oryginalnym malowaniu przetrwały do roku 2001.

Seria Liczba Lata budowy Użytkownik Numery Uwagi
Series 23000 98 1978–1985 SNCF 01-37, 39-69, 71-87, 89-102 2-systemowe
Nr 38 przebudowany jako TGV La Poste
Nr 70 zezłomowany w 1988
Nr 88 przebudowany na potrzeby przetestowania TGV Atlantique
Nr 101 przebudowany na potrzeby przetestowania systemy wychylnego nadwozia
Series 33000 9 110-118 3-systemowe