Intercity-Express

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Logotyp ICE
ICE 3
Linie kolejowe obsługiwane przez ICE

Intercity-Express (ICE) – kategoria pociągów dużych prędkości uruchomiona przez koleje niemieckie. W Austrii, Szwajcarii i pierwotnie w Niemczech funkcjonuje pod nazwą InterCityExpress.

Historia[edytuj | edytuj kod]

We wrześniu 1982 roku koleje niemieckie podpisały kontrakt na wyprodukowanie doświadczalnego składu dużych prędkości. Niemieckim kolejom został w dniu 31 lipca 1985 roku zaprezentowany ICE V. Podczas jazdy testowej w dniu 26 października 1985 roku ustanowiony został światowy rekord prędkości 317 kilometrów na godzinę na odcinku pomiędzy Rheda-Wiedenbrück i Oelde. Przeprowadzanie kursów testowych z wyższymi prędkościami zostało rozpoczęte dopiero po otwarciu linii wysokich prędkości z Hanoweru do Würzburga w 1988 roku. 1 maja 1988 roku ICE V w Gemünden am Main ustanowił rekord prędkości 406,9 kilometrów na godzinę[1]. Doświadczenie zdobyte w trakcie testowania ICE-V zostało wykorzystane w trakcie produkcji pierwszej serii ICE. Zaledwie trzy lata po zaprezentowaniu ICE-V kolej niemiecka w 1988 roku podpisała kontrakt na wyprodukowanie 82 wagonów silnikowych. W dniu 23 lipca 1990 roku dodatkowo zamówiono 19 składów przystosowanych do eksploatowania na szwajcarskich kolejach. Połączenia ekspresowe ICE uruchomiono w dniu 2 czerwca 1991 roku[2].

Tabor kolejowy[edytuj | edytuj kod]

Oznakowanie Lata produkcji Liczba
ICE 1 1989-1993 60
ICE 2 1995-1997 44
ICE 3 1999-2004 67
Baureihe 407 2009–2012 17
ICE T 1996-2006 71
ICE TD 2001-2006 20

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Heinz Kurz: InterCityExpress. Die Entwicklung des Hochgeschwindigkeitsverkehrs in Deutschland. EK-Verlag, Freiburg 2009, ISBN 978-3-88255-228-7.
  • Daniel Riechers: ICE. Neue Züge für Deutschlands Schnellverkehr. Transpress, Stuttgart 2001, ISBN 3-613-71172-9.
  • Wolfram O. Martinsen, Theo Rahn: ICE. Zug der Zukunft. 3. Auflage. Hestra, Darmstadt 1997, ISBN 3-7771-0272-5.