Chór Aleksandrowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Chór Aleksandrowa
Mo narznaki118 1.png
Dyrygent Igor Rajewski
Państwo Rosja Rosja
Miasto Moskwa
Rok założenia 1928
Strona internetowa
Pierwszy skład zespołu (1928-1929)
Chór Aleksandrowa i balet w czasie koncertu w Warszawie w 2009

Chór Aleksandrowa (właściwie Dwukrotnie odznaczony Orderem Czerwonego Sztandaru Akademicki Zespół Pieśni i Tańca Armii Rosyjskiej im. A. W. Aleksandrowa, ros. Дважды Краснознамённый Академический ансамбль песни и пляски Российской армии имени А.В.Александрова) – rosyjski akademicki chór męski. Używane skróty nazwy chóru: КАППСА (KAPPSA), КАППРА (KAPPRA), КрАПП (KRAPP).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Powstał w październiku 1928 jako Zespół Krasnoarmiejskiej Pieśni Centralnego Domu Armii Czerwonej im. Michaiła Frunzego, a jego założycielem był rosyjski kompozytor i dyrygent Aleksandr Wasiljewicz Aleksandrow, profesor moskiewskiego konserwatorium, późniejszy autor melodii hymnu Związku Radzieckiego i wielu innych pieśni masowych i żołnierskich. Przewodził on chórowi do swojej śmierci w 1946, później kierownictwo przejął jego syn, również kompozytor, Borys Aleksandrow, który nadał nazwę Chór im. Aleksandrowa.

Pierwotnie w skład zespołu wchodziło tylko 12 artystów: oktet wokalny, dwóch tancerzy, akordeonista oraz bałałajecznik. [1]. Dopiero kilka lat później, w połowie lat 30., grupa znacznie się rozrosła i stała się dużym męskim chórem z orkiestrą i grupą taneczną. Pierwszy koncert zespół dał 12 października 1928 roku w Centralnym Domu Armii Czerwonej, a zaprezentowano wówczas montaż słowno-muzyczny "22 Krasnodarska Dywizja w pieśniach".

W 1929 chór pojechał na Daleki Wschód, aby dawać występy przed żołnierzami oddziałów wojskowych pracujących przy budowie dalekowschodniej kolei. Do swojej widowni artyści dojeżdżali ciężarówkami, wozami, a czasami zmuszeni byli podróżować pieszo. Niekiedy dawali nawet po kilka występów dziennie. W latach 1929 - 1933 zespół dał wiele koncertów na budowach I Pięciolatki. W latach 30. zespół ciągle podróżował występując dla żołnierzy i marynarzy, a także robotników pracujących na wielkich placach budowy. W 1933 roku Zespół po raz pierwszy wystąpił przed Józefem Stalinem - odtąd żaden państwowy koncert nie odbywał się bez udziału Chóru. W 1935 roku Zespół został odznaczony po raz pierwszy Orderem Czerwonego Sztandaru, i od tej pory przyjął nazwę "Odznaczony Orderem Czerwonego Sztandaru Zespół Pieśni i Tańca Armii Czerwonej".

W 1937 chór po raz pierwszy wyjechał za granicę, aby reprezentować sztukę radziecką na Wystawie światowej w Paryżu. Jego występy we Francji spotkały się z bardzo pozytywnym odbiorem – chór odniósł ogromny sukces, zdobywając Grand Prix wystawy. Podobnie dużym sukcesem okazała się podróż do Czechosłowacji.

W 1938 grupa wróciła na Daleki Wschód, gdzie przez pięć miesięcy dawała występy w miastach, garnizonach oraz na okrętach wojennych floty znajdującej się na Pacyfiku. Potem chór został wysłany do żołnierzy walczących na froncie japońskim, gdzie dał wiele występów podnoszących morale wojska. Podczas II wojny światowej chór dał ponad 1500 występów na froncie i na tyłach wojsk[2]. Artyści występowali w koszarach, zagrzewając żołnierzy idących do ataku, na lotniskach, a także w szpitalach.

Po wojnie, Chór stał się szeroko znany na całym świecie. Zagraniczne wyjazdy rozpoczęły się już w 1946 roku występami w Polsce i Czechosłowacji; w tym ostatnim państwie nagrano ostatnie płyty gramofonowe (w firmie "Esta", pod kierownictwem A.W.Aleksandrowa (na 3 tygodnie przed jego śmiercią).

W 1961 nagroda Académie française, rekord najlepsza płyta roku.

W 1978 roku zespół otrzymał najwyższy poziom certyfikacji - w swoje 50. urodziny został akademickim. Tytuł Akademicki / Akademik, jest najwyższym tytułem naukowym ZSRR, obecnie Federacji Rosyjskiej, członek Akademii Nauk.

W 2004 roku zespół dał ekskluzywny koncert w Watykanie z okazji urodzin papieża Jana Pawła II.

W styczniu 2005 roku chór wziął udział w obchodach 60. rocznicy wyzwolenia obozu Auschwitz-Birkenau w Oświęcimiu.

Zespół koncertował w 74 krajach, wszędzie budząc wielki podziw i emocje[2]. Do dzisiejszych czasów dał około 2000 koncertów. Wielką sławę zdobył w Stanach Zjednoczonych, gdzie jest stale zapraszany. Wielokrotnie nagradzany i odznaczany wieloma wysokimi odznaczeniami państwowymi, cieszy się niesłabnącą popularnością.

Kompozycja zespołu[edytuj | edytuj kod]

Chór[edytuj | edytuj kod]

Chór, jak wiele innych chórów męskich, składa się z trzech głównych sekcji wokalnych - tenor, baryton i bas. W większości wykonywanych numerów są podzieleni na większą ilość głosów, co daje w sumie 8 różnych linii wokalnych. W repertuarze chóru znajduje się ponad 2 tysiące utworów: od piosenek żołnierskich przez pieśni narodowe, pieśni ludowe, muzykę sakralną po utwory kompozytorów rosyjskich i światowych, a także światową muzykę popularną[1].

Kierownictwo i dyrygenci[edytuj | edytuj kod]

W różnych latach pracę chórmistrzowską i dyrygencką w zespole prowadzili wyróżniający się muzycy ZSRR i Rosji: K.P. Winogradow, B.G. Sokołow, B.J. Kulikow, E.C. Tytianko, J.B. Pietrow, A.P. Kułygin, B.J. Tusiejew, B.A. Fiedorow (został dyrektorem artystycznym i głównym dyrygentem zespołu). Obecnie dyrygentem i dyrektorem artystycznym chóru jest Ludowy Artysta Rosji profesor Igor Rajewski.

Orkiestra[edytuj | edytuj kod]

Orkiestra, co stało się później typowe dla orkiestr wojskowych w ZSRR, jest połączeniem zachodnich i narodowych instrumentów, takich jak bałałajka, domra, bajan. W szczytowym okresie chóru w orkiestrze tej grało 38 żołnierzy muzyków.

Grupa taneczna[edytuj | edytuj kod]

Grupa taneczna składa się obecnie z 60 tancerzy płci obojga. Wykonują tańce ludowe, jak i napisane specjalnie dla zespołu.

Muzyka rozrywkowa i eksperymentalna[edytuj | edytuj kod]

Chór Armii Czerwonej bierze również udział w przedstawieniach związanych raczej z luźniejszym repertuarem. Przygoda z muzyką rozrywkową znaną reszcie świata zaczęła się w 1987 roku. Wtedy to ansambl wziął udział w nagraniu elektronicznej "Opery kosmicznej" (Space Opera) Francuza Didiera Marouaniego. Płyta zyskała duży rozgłos, a dzięki niej pewna grupa artystów zainteresowała się pozyskaniem zespołu do podobnych przedsięwzięć. Nie trzeba było długo czekać, bo jeszcze w czasie gdy istniał Związek Radziecki, do kierownictwa zgłosił się legendarny lider zespołu Pink Floyd Roger Waters, który zaprosił artystów do wzięcia udziału w jego słynnym "The Wall Live in Berlin" gdzie wykonywali m.in. legendarne Bring the Boys Back Home wraz z żeńską częścią chóru Bayerische Rundfunk. I ten występ okazał się sukcesem. Następny miał miejsce w 1993 roku w Helsinkach (Finlandia). Tu zespół wystąpił ze specyficznym zespołem rockowym - Leningrad Cowboys. Show, który przeszedł do historii pod nazwą Total Balalaika Show, był wielokrotnie od tego czasu wznawiany. Na koncercie chór i jego soliści wykonywali standardy takie jak: Yellow Submarine, Stairway to Heaven, California Girls czy choćby Knockin' on Heaven's Door.

W roku następnym również wzięli w nagraniu albumu "Rouge" Jean Jacques Goldmana, który na co dzień współpracuje z Garou czy Céline Dion.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Zgodnie z tradycją zespół daje koncerty w okręgach wojskowych, jednostek i oddziałów armii rosyjskiej. Wielokrotnie podnosząc morale udawał się na koncerty w "gorące" punkty i obszary działań bojowych - w Afganistanie, Jugosławii, Naddniestrzu, Tadżykistanie i Czeczenii. Zagrzewając walczących tam żołnierzy, przede wszystkim armii rosyjskiej.

Wszyscy członkowie wstępując do chóru mają automatycznie nadawane stopnie wojskowe i są żołnierzami zawodowymi bądź kontraktowymi armii rosyjskiej.

W całej historii zespołu 126 "Aleksandrowcom" zostały przyznane honorowe tytuły za twórczość, z czego 47 osób pracuje w zespole do dziś.

Działalność zespołu położyła fundamenty na rozwój nowego typu zespołów - Zespół Pieśni i Tańca. Na próbce chóru, powstało wiele zespołów Pieśni i Tańca okręgów wojskowych, flot i grup zbrojnych, nie tylko w Rosji ale także za granicą.

Chór kilkakrotnie występował w Polsce, specjalnie na tą okazję przygotowując repertuar w którym można było posłuchać takich utworów jak: Hej, sokoły, Czerwone maki na Monte Cassino, Róże czerwono... (z filmu Jak rozpętałem drugą wojnę światową), Brunetki, blondynki i in. Nieoficjalnie wiadomo, iż żołnierze chóru bardzo lubią występować przed polską publicznością, ze względu na serdeczne przyjmowanie chóru w Polsce i wielkie owacje publiczności.

Po rozpadzie ZSRR, wszystkie byłe Republiki powołały do służby własne armie, ubrane we własne mundury, gdzie siłą rzeczy powstały oddzielne chóry z narodowym repertuarem. Aleksander Pustowałow chcąc kontynuować stworzoną przez siebie artystyczną drogę chóru Armii Czerwonej, zaangażował najlepsze głosy z wielu miast byłego ZSRR, między innymi z Moskwy, Petersburga, Kijowa, Charkowa i Odessy, powołał do życia chór sygnowany własnym nazwiskiem, Chór Aleksandra Pustowałowa. Chór ten, będący niejako konkurencyjnym do pierwotnego chóru Aleksandrowa, jest często mylony ze względu na zbieżności imienia jego twórcy z nazwiskiem twórcy starszego z nich.

Chór posiada własny budynek niedaleko siedziby Ministerstwa Spraw Zagranicznych Federacji Rosyjskiej. Budynek ten ma między innymi 2 sale koncertowe:

  • sala Aleksandrowska na 500 miejsc z 3 ekranami projekcji.
  • sala Kolumnowa na 250 miejsc.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Commons in image icon.svg