Konkurs Piosenki Eurowizji 2003
| Konkurs Piosenki Eurowizji 2003 |
|
|---|---|
| Daty | |
| Finał | 24 maja 2003 |
| Gospodarz | |
| Prowadzący | Marie N Renārs Kaupers |
| Gospodarz | |
| Miejsce | LVA, Ryga, Skonto Olympic Hall |
| Przyznawanie głosów | |
| Każdy kraj przyznaje 1-8, 10 oraz 12 punktów dla ulubionej piosenki. | |
| Kraje uczestniczące | |
| Liczba krajów | 26 |
| Debiut | |
| Powrót | |
| Rezygnacja | |
| Głosowanie | |
| Zero punktów | |
| Zwycięska piosenka | Sertab Erener "Everyway That I Can" |
| Konkurs Piosenki Eurowizji | |
| ◄2002 • 2004► | |
48. Konkurs Piosenki Eurowizji 2003 odbył się 24 maja 2003 w Skonto Olympic Hall w stolicy Łotwy, Rydze. W konkursie udział wzięło 26 państw, w tym debiutująca Ukraina. Po raz ostatni konkurs rozstrzygnięto podczas jednego wieczoru.
Prowadzącymi konkurs byli zwyciężczyni Eurowizji z 2002 roku, Marie N, dzięki której konkurs odbywał się na Łotwie, oraz Renārs Kaupers, wokalista łotewskiej grupy Brainstorm, która wystąpiła w Konkursie w 2000 roku
Po roku przerwy swojego reprezentanta wystawiła także Polska. W Polsce po raz kolejny konkurs emitowany był w TVP oraz TVP Polonia. Komentował go Artur Orzech, a punkty ze studia w Warszawie przekazał Maciej Orłoś. Reprezentanta po raz pierwszy w historii swoich występów na Eurowizji wybrano drogą preselekcji. Wybór padł na grupę Ich Troje, która w Rydze wystąpiła z piosenką "Keine Grenzen". Drugie miejsce zajęła grupa Wilki z utworem "Here I am", a trzeci był zespół Blue Café z piosenką "You May Be in Love". Zespół Ich Troje zdobył w Rydze 90 punktów i zajął 7. miejsce. Po drugim miejscu Edyty Górniak w 1994 roku, jest to jak do tej pory najlepszy wynik polskiego wykonawcy w tym konkursie[1].
W Rydze już na samym początku, tuż przed finałowym konkursem, będący faworytkami rosyjski duet t.A.T.u. na pierwszej konferencji prasowej wywołał skandal. Rosjanki podczas zadawania pytań ignorowały dziennikarzy, niemal całą uwagę poświęcając rysowaniu serduszek na kartkach. Podczas finałowego koncertu zarówno przed, jak i tuż po wykonaniu swojej piosenki, duet został wygwizdany przez publiczność w hali. Był to pierwszy tego typu przypadek podczas Konkursu[1].
Wygrała reprezentantka Turcji, Sertab Erener z piosenką "Everyway that I can", zdobywając 167 punktów.
Spis treści |
Wyniki [edytuj]
| Lp. | Kraj | Język | Wykonawca | Tytuł | Miejsce | Punkty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 01 | angielski | Birgitta Haukdal | "Open your heart" | 8 | 81 | |
| 02 | niemiecki | Alf Poier | "Weil der Mensch zählt" | 6 | 101 | |
| 03 | angielski | Mickey Harte | "We've got the world" | 11 | 53 | |
| 04 | angielski | Sertab Erener | "Everyway that I can" | 1 | 167 | |
| 05 | angielski | Lynn Chirchop | "To dream again" | 25 | 4 | |
| 06 | bośniacki, chorwacki serbski, angielski |
Mija Martina | "Ne brini" | 16 | 27 | |
| 07 | portugalski, angielski | Rita Guerra | "Deixa-me sonhar" | 22 | 13 | |
| 08 | chorwacki, angielski | Claudia Beni | "Više nisam tvoja" | 15 | 29 | |
| 09 | angielski | Stelios Constantas | Feeling alive | 20 | 15 | |
| 10 | angielski | Lou | "Let's get happy" | 11 | 53 | |
| 11 | rosyjski | t.A.T.u. | "Nie wier', nie bojsia" | 3 | 164 | |
| 12 | hiszpański | Beth | "Dime" | 8 | 81 | |
| 13 | hebrajski, angielski | Lior Narkis | "Words for love" | 19 | 17 | |
| 14 | angielski | Esther Hart | "One more night" | 13 | 45 | |
| 15 | angielski | Jemini | "Cry baby" | 26 | 0 | |
| 16 | angielski | Oleksandr Ponomaryov | "Hasta la vista" | 14 | 30 | |
| 17 | angielski | Mando | "Never let you go" | 17 | 25 | |
| 18 | angielski | Jostein Hasselgård | "I'm not afraid to move on" | 4 | 123 | |
| 19 | francuski | Louise Baileche | "Monts et merveilles" | 18 | 19 | |
| 20 | niemiecki, polski, rosyjski | Ich Troje | "Keine Grenzen" | 7 | 90 | |
| 21 | angielski | F.L.Y. | "Hello from Mars" | 24 | 5 | |
| 22 | sztuczny | Urban Trad | "Sanomi" | 2 | 165 | |
| 23 | angielski | Ruffus | "Eighties coming back" | 21 | 14 | |
| 24 | angielski | Nicola | "Don't break my heart" | 10 | 73 | |
| 25 | angielski | Fame | "Give me your love" | 5 | 107 | |
| 26 | angielski | Karmen Stavec | "Nanana" | 23 | 7 |
Tabela punktacyjna [edytuj]
Największe emocje wzbudziło końcowe głosowanie. Jego wyniki, a zwłaszcza czołówka, zmieniały się jak w kalejdoskopie. Po pierwszych przyznanych notach prowadzenie objęła Norwegia, która niedługo potem oddała pierwsze miejsce, niespodziewanie wysoko ocenianemu belgijskiemu zespołowi Urban Trad. Następnie liderką została turecka piosenkarka Sertab Erener. Po chwili, stawce znów przewodzili Belgowie, którzy dodatkowo wyrobili sobie kilkunastopunktową, wydawałoby się, bezpieczną przewagę, która jednak w miarę przyznawania kolejnych punktów zaczęła topnieć. Belgia prowadziła do samego końca. Jednak różnica między nią, a goniącymi ją państwami nie była na tyle duża, by stanowczo wskazać zwycięzcę. O tym, kto zdobędzie Grand Prix, miały zadecydować punkty przyznane przez Słowenię, która oddawała punkty jako ostatnia. Jak się później okazało, punkty przyznawane przez Słoweńców przewróciły do góry nogami prowadzącą czołówkę. Zanim Słowenia przyznała punkty, prowadziła Belgia ze 162 punktami, druga była Turcja ze 157 pkt, a trzecia Rosja, mająca 152 pkt. Będąca na prowadzeniu Belgia otrzymała tylko 3 punkty, Turcja, która w ostatnim głosowaniu otrzymała 10 punktów, a Rosja dostała dwunastkę. Jednak mimo to, do objęcia prowadzenia zabrakło jej punktu.
Nagrody im. Marcela Bezençona [edytuj]
Nagrody im. Marcela Bezençona dla najlepszych konkurencyjnych piosenek w finale zostały po raz pierwszy rozdane podczas tegorocznego konkursu w Estonii. Wymyślił je Christer Björkman (reprezentant Szwecji w 1992 roku i obecny Szef Delegacji Szwecji) i Richard Herrey (członek zespołu Herreys, zwycięzca z 1984 roku dla Szwecji), a nazwali je nazwiskiem twórcy corocznego konkursu, Marcela Bezençona.
Nagrody podzielone są na trzy kategorie:
- Nagroda Dziennikarzy (zwycięzcę wybierają akredytowani dziennikarze)
- Nagroda Artystyczna (zwycięzcę wybierają komentatorzy konkursu)
- Nagroda Fanów (zwycięzcę wybierają członkowie OGAE)
| Kategoria | Kraj | Piosenka | Wykonawca | Wynik w finale | Punkty |
|---|---|---|---|---|---|
| Nagroda Artystyczna | "One More Night" | Esther Hart | 13 | 45 | |
| Nagroda Fanów (wybierani przez członków OGAE) |
"Dime" | Beth | 8 | 81 | |
| Nagroda Dziennikarzy | "Everyway That I Can" | Sertab Erener | 1 | 167 |
Kontrowersje [edytuj]
- Rosyjska telewizja nie pogodziła się z przegraną zespołu t.A.T.u. i protestowała przeciw "skandalicznie niskim wynikom od niektórych państw". W wątpliwość podano szczególnie wyniki głosowania z Wysp Brytyjskich. Wielka Brytania nie przyznała Rosji żadnego punktu, choć w 2003 roku zespół był tam bardzo popularny. W Irlandii podczas głosowania zawiódł system audiotele, w związku z czym jako oficjalne stanowisko tego kraju uznano werdykt jury, które także nie przyznało t.A.T.u. żadnego punktu. Jak się okazało kilka tygodni później, gdyby wzięto pod uwagę głosowanie SMS widzów z Irlandii zmieniłaby się czołówka rankingu, a Rosja awansowałaby na drugą lokatę. Część przedstawicieli Irlandzkiej Telewizji Publicznej (RTE) anonimowo twierdziła jednak, że to t.A.T.u. jest prawdziwym zwycięzcą Eurowizji, a rzeczywiste wyniki głosowania w tym kraju różniły się od tych podanych do wiadomości publicznej. Tych rewelacji nigdy nie potwierdzono i protesty ze strony Rosji nie zostały uwzględnione.
- W 2009 roku Jelena Katina udzieliła wywiadu, w którym przyznała, że t.A.T.u. dostało ofertę kupna pierwszego miejsca. Zespół odmówił, potępiając nieuczciwe działanie w konkursie, gdzie zwyciężyć miał talent. Do zwycięstwa t.A.T.u. w 2003 roku zabrakło 4 punktów[2].
Przypisy
|
||||||||
|
|||||||||||