Umbar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Umbar – port i obszar wybrzeża ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii Śródziemia. Informacje na jego temat znajdują się w Dodatkach do Władcy Pierścieni oraz w Silmarillionie. Na mapach Śródziemia dołączonych do powieści Umbar zwykle nie jest niewidoczny z powodu skali mapy. Zobaczyć jego położenie można na mapach w Atlasie Śródziemia Karen Wynn Fonstad lub w Przewodniku po nazwach miejscowych Śródziemia Arkadiusza Kubali.

Geografia[edytuj | edytuj kod]

Umbar był położony na południe od zatoki Belfalas i na zachód od Haradu. Wielkość kraju Umbar wynosiła 38 757 mil kwadratowych. Tamtejszy port miał znakomite naturalne położenie. Przez większość czasu był zamieszkiwany przez Korsarzy.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Druga Era[edytuj | edytuj kod]

Został najpewniej założony w Drugiej Erze[1]. Należał on do Númenorejczyków, którzy w 2280 roku uczynili go potężną twierdzą. Osiedlało się tam coraz więcej kolonistów, głównie pochodzący ze stronnictwa Ludzi Króla, wrogo nastawionych do elfów. W 3621 roku w Umbarze wylądował, na czele swojej potężnej armii, Ar-Pharazôn, gdy prowadził wojnę z Sauronem.

Po upadku Númenoru (3319 rok) Umbar dostał się pod wpływ Saurona. Ludzie zamieszkujący go stali się Czarnymi Númenorejczykami.

Trzecia Era[edytuj | edytuj kod]

W ciągu kolejnych stuleci wymieszali się z innymi ludami. Ich potomkowie, Korsarze, rozpoczęli walkę ze swym północnym sąsiadem, Gondorem. Gondorczycy odeszli od działań obronnych i przeszli na morską ofensywę. Wreszcie król Eärnil I zdobył port w 933 roku Trzeciej Ery. Przez kolejne 500 lat miasto broniło się przed próbującymi je odbić korsarzami i Haradrimami. W 1050 roku ówczesny król Gondoru, Hyarmendacil I, syn Ciryandila, zgromadziwszy wielkie siły, zaatakował najeźdźców od lądu oraz od morza i rozbił doszczętnie wojska Haradu. Przez następne prawie 400 lat Umbar pozostawał częścią Południowego Królestwa, umacniając jego zwierzchnictwo nad Haradem. Był to też ważny ośrodek handlowy i potężna twierdza.

Podczas wojny domowej w Gondorze (tzw. Waśń Rodzinna) mieszkańcy Umbaru poparli Castamira Samozwańca. W 1448 roku synom uzurpatora (pokonanego przez króla Eldacara) udało się zająć port i stworzyć tam własne, korsarskie państewko. Oni i ich następcy toczyli zacięte walki z władcami Gondoru. W końcu król Telumehtar zdobył Umbar w 1810 roku i wcielił go ponownie do królestwa. Pozostawało ono pod władzą jego potomków do czasu najazdów Woźników. Wtedy to, w bliżej nieznanym czasie, Haradrimowie zajęli Umbar, korzystając z osłabienia Gondoru.

Ci nowi korsarze przez resztę Trzeciej Ery często najeżdżali wybrzeża Belfalas i Anfalas w Gondorze, również za rządów namiestników. W czasie Wojny o Pierścień Umbar był sprzymierzony z Sauronem, lecz korsarze zostali pokonani przez Aragorna II i Umarłych z Dunharrow.

Nazwa Umbar pochodzi z języka ludzi z czasów przed przybyciem Númenorejczyków. Jego znaczenie zostało z czasem zapomniane.

Przypisy

  1. W Silmarillionie (tekst Akallabeth) na temat przybycia floty Ar-Pharazôna do Umbaru pada następujące zdanie: Lecz flota królewska płynęła aż do miejsca zwanego Umbarem, gdzie Numenorejczycy mieli port wspaniały, chociaż nie zbudowały go ręce ludzkie (przekład Marii Skibniewskiej). Na tej podstawie wysuwane jest przypuszczenie, że Umbar został założony przez elfów lub krasnoludów. Tematowi temu jest poświęcona dyskusja na forum dyskusyjnym Hobbiton [1]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]