Włodzimierz Godłowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Włodzimierz Godłowski
Włodzimierz Godłowski
Data i miejsce urodzenia 7 listopada 1900
Stryj
Data i miejsce śmierci 1940
Katyń
Zawód lekarz
Narodowość  Polska
Tytuł docent doktor
Edukacja Gimnazjum Męskie w Sanoku
Uczelnia Uniwersytet Jagielloński
Wydział Wszechnauk Lekarskich
Stanowisko kierownik Katedry Chorób Nerwowych i Umysłowych na Wydziale Lekarskim
Pracodawca Uniwersytet Stefana Batorego w Wilnie
Rodzice Aleksander
Helena (z d. Bierzecka)
Małżeństwo Zofia
Dzieci Kazimierz
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Włodzimierz Godłowski
porucznik rezerwy służby zdrowia porucznik rezerwy służby zdrowia
Data i miejsce urodzenia 7 listopada 1900
Stryj
Data i miejsce śmierci wiosna 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 1918-1940
Siły zbrojne Wojsko Polskie II RP
Jednostki pociąg pancerny „Smok”
43 Pułk Strzelców Kresowych
Batalion KOP „Łużki”
Stanowiska lekarz batalionu
Główne wojny i bitwy wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa (kampania wrześniowa)
Późniejsza praca lekarz, wykładowca, naukowiec

Włodzimierz Józef Godłowski (ur. 7 listopada 1900 w Stryju, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – polski lekarz neurolog i psychiatra, docent, profesor nadzwyczajny. Porucznik służby zdrowia rezerwy Wojska Polskiego, uczestnik trzech wojen (1918-1920, 1939), ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się jako syn Aleksandra (lekarza) i Heleny, z domu z Bierzecka. W rodzinnym Stryju ukończył szkołę podstawową, a w 1918 Gimnazjum Męskie w Sanoku (w jego klasie byli m.in. Stanisław Michalski i Jakub Zaleski – również ofiary zbrodni katyńskiej oraz Marian Kister)[1].

Jako ochotnik wstąpił do Wojska Polskiego 3 listopada 1918, następnie podczas wojny polsko-ukraińskiej był w załodze pociągu pancernego „Smok”, uczestniczył w walkach o Lwów 1918-1919 , za co został odznaczony Odznaką Honorową „Orlęta”. Pod koniec 1919 został przeniesiony do rezerwy. Po wybuchu wojny polsko-bolszewickiej ponownie ochotniczo zgłosił się do Wojska Polskiego w 1920, został przydzielony do 43 Pułku Strzelców Kresowych i brał udział w walkach w Małopolsce Wschodniej, w ofensywie lubelskiej i na Wołyniu. Po zakończeniu działań wojennych został przeniesiony do rezerwy 6 grudnia 1920.

Ukończył rozpoczęte w 1918 studia medyczne na Wydziale Wszechnauk Lekarskich Uniwersytetu Jagiellońskiego, w 1925 uzyskał tytuł doktora. Został zatrudniony na Wydziałe Chorób Wewnętrznych Szpitala św. Łazarza w Krakowie. Od 1926 do 1927 pracował jako asystent w szpitalu dla umysłowo chorych w Rybniku i był tam równocześnie praktykantem w pracowni anatomicznej. Pod koniec lat 20. skupił się nad badaniami naukowymi anatomiczno-fizjologicznym mózgu. W 1930 został stypendystą w klinice neurologicznej w Wiedniu w tamtejszym Zakładzie Neurologiczny, następnie w Zakładzie Farmakologicznym.

Po powrocie z Austrii nadal pracował w klinice neurologiczno-psychiatrycznej, a ponadto rozwijał pracę badawczą nad anatomią i fizjologią pnia mózgu w Klinice Neurologicznej. W lipcu 1936 uzyskał habilitację i został docentem neurologii i psychiatrii na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1938 został kierownikiem Katedry Chorób Nerwowych i Umysłowych na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie i dyrektorem Instytutu dla Badań Mózgu (został następcą prof. Maksymiliana Rose[2].). Zanim rozpoczął tę pracę oraz w tym roku uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego na tej uczelni. Od sierpnia do kwietnia 1939 odbył stypendium Instytucie Badania Mózgu w Berlinie, kierowanym przez Oskara Vogta. Następnie miał kontynuować badania nad mózgiem Józefa Piłsudskiego. Po powrocie osiadł w Wilnie i wiosną 1939 został dyrektorem tamtejszej Kliniki Psychiatrycznej. Był autorem wielu prac naukowych.

W okresie międzywojennym równolegle z pracą zawodową był awansowany do stopni wojskowych. Został mianowany do stopnia podporucznika rezerwy w Korpusie Oficerów Sanitarnych Lekarzy ze starszeństwem z 1 lipca 1925 (lok. 202). Później otrzymał awans do stopnia porucznika rezerwy w 1938. W 1938 odbywał ćwiczenia wojskowe w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego.

W związku z zagrożeniem konfliktem zbrojnym w 1939 po raz trzeci zgłosił się ochotniczo do Wojska Polskiego. 27 sierpnia 1939 został zmobilizowany i w funkcji lekarza przydzielony do Batalionu KOP „Łużki”[a] Korpusu Ochrony Pogranicza, wchodzącego w skład 3 Pułku Piechoty KOP. Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę 23 września 1939 został aresztowany przez Sowietów na terenach wschodnich II Rzeczypospolitej w okolicach Kowla. Był przetrzymywany w obozie w Kozielsku, skąd w lutym jego żona otrzymała kartkę nadesłaną przez niego. W czasie pobytu w obozie wygłosił dla współosadzonych odczyt o badaniach mózgu. Osobę Włodzimierza Godłowskiego wspomniał w prowadzonym przez siebie dzienniku obozowym Stefan Pieńkowski, także neurolog[3]. Na wiosnę 1940 został wywieziony i zamordowany w Katyniu (według przypuszczeń rodziny 9 kwietnia 1940) przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. W 1943 jego ciało zostało zidentyfikowane pod numerem 502 w toku ekshumacji prowadzonych przez Niemców (przy zwłokach znaleziono m.in. wizytówki i dokumenty KOP)[4][5], gdzie został pochowany w mogile bratniej drugiej na terenie obecnego Polskiego Cmentarza Wojennego w Katyniu.

Miał żonę Zofię (1906-2002). Ich syn, Kazimierz, był polskim archeologiem i prehistorykiem, współzałożyciel Instytutu Katyńskiego, a wnukowie Jan i Włodzimierz działaczami opozycji demokratycznej w PRL.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

W 2007 pośmiertnie awansowany do stopnia kapitana[6].

W 2010 w ramach akcji „Katyń... pamiętamy” / „Katyń... Ocalić od zapomnienia”, w Krakowie przy ulicy Al. Armii Krajowej 7/71 został zasadzony Dąb Pamięci honorujący Włodzimierza Godłowskiego[7]

Włodzimierzowi Godłowskiemu został poświęcony jeden z odcinków filmowego cyklu dokumentalnego pt. Epitafia katyńskie (2010)[8][9].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Jądro smakowe kota (1933)
  • Zespoły neurologiczne przy złośliwych guzach jamy nosowo-gardłowej (1933)
  • Podkorowe ośrodki spojrzenia i skojarzonych ruchów oczu (1936)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. Inne źródło wskazało Batalion KOP "Budsław".

Przypisy

  1. Absolwenci. 1losanok.pl. [dostęp 13 marca 2014].
  2. Zbrodnia katyńska w świetle dokumentów. Londyn: Gryf, 1982, s. 32.
  3. Janusz Zawodny: Pamiętniki znalezione w Katyniu. Paryż: Editions Spotkania, 1989, s. 71. ISBN 2-86914-044-4.
  4. Katyń wg źródeł niemieckich – 1943 r.. stankiewicze.com. [dostęp 13 marca 2014].
  5. Andrzej Leszek Szcześniak: Katyń. Lista ofiar i zaginionych jeńców obozów Kozielsk, Ostaszków, Starobielsk. Warszawa: Alfa, 1989, s. 58. ISBN 83-7001-294-9.
  6. LISTA OSÓB ZAMORDOWANYCH W KATYNIU, CHARKOWIE, TWERZE I MIEDNOJE MIANOWANYCH POŚMIERTNIE NA NA KOLEJNE STOPNIE. policja.pl. [dostęp 13 marca 2013].
  7. 70. rocznica zbrodni katyńskiej. krakow.szlachta.org.pl. [dostęp 13 marca 2014].
  8. Epitafia Katyńskie – Aleksander Ślączka. wartopamietac.mik.krakow.pl. [dostęp 13 marca 2014].
  9. Epitafia katyńskie. Włodzimierz Godłowski. Odcinek 12. player.pl. [dostęp 13 marca 2014].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]