Wacław Piekarski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Wacław Piekarski (ur. 5 czerwca 1893 w Pilicy, zm. 14 lutego 1979 w Créteil) - generał brygady Wojska Polskiego.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Wacław Piekarski urodził się 5 czerwca 1893 w Pilicy. Od 1914 pełnił służbę w Legionach Polskich. W 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. W latach 1922-1924 studiował we Wyższej Szkole Wojennej (franc. École Supérieure de Guerre) w Paryżu, pozostając oficerem nadetatowym 36 Pułku Piechoty Legii Akademickiej w Warszawie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 224. lokatą w korpusie oficerów piechoty[1][2].

W styczniu 1925 przydzielony został do Oddziału II Sztabu Generalnego na stanowisko szefa Wydziału II z równoczesnym przyznaniem tytułu naukowego oficera Sztabu Generalnego[3]. Z dniem 1 września 1926 został przydzielony do Generalnego Inspektoratu Sił Zbrojnych i wyznaczony na stanowisko I oficera sztabu Inspektora Armii, generała dywizji Jana Romera[4]. W kwietniu 1927 objął dowództwo 54 Pułku Piechoty w Tarnopolu[5]. Na tym stanowisku 1 stycznia 1928 został awansowany na pułkownika ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 i 16. lokatą w korpusie oficerów piechoty[6]. W czerwcu 1931 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza i mianowany dowódcą 4 Brygady Ochrony Pogranicza w Czortkowie, która później została przemianowana na Brygadę KOP "Podole"[7][8]. W październiku 1935 został wyznaczony na stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej 11 Karpackiej Dywizji Piechoty w Stanisławowie. Od sierpnia 1936 do października 1938 dowodził 29 Dywizją Piechoty w Grodnie. Od października 1938 do sierpnia 1939 był szefem Departamentu Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. Awansowany na generała brygady ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 8. lokatą w korpusie generałów.

W kampanii wrześniowej 1939 dowodził 41 Dywizją Piechoty (Rezerwową), po czym improwizowaną grupą bojową złożoną z 33 Dywizji Piechoty i 41 Dywizji Piechoty.

Po klęsce w niewoli niemieckiej, po wojnie na emigracji we Francji. Był Dyrektorem Domu Spokojnej Starości Polskiego Funduszu Humanitarnego w Lailly-en-Val.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Rocznik oficerski 1923, s. 230, 399.
  2. Rocznik oficerski 1924, s. 214, 342.
  3. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych Nr 9 z 24 stycznia 1925 r., s. 39.
  4. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych Nr 44 z 14 października 1926 r., s. 354.
  5. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych Nr 11 z 31 marca 1927 r., s. 98.
  6. Rocznik oficerski 1928, s. 68, 162.
  7. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych Nr 5 z 3 sierpnia 1931 r., s. 245.
  8. Rocznik oficerski 1932, s. 17, 905.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych.
  • Roczniki oficerskie 1923, 1924, 1928 i 1932.
  • "Encyklopedia II wojny światowej", MON.
  • Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione.
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1994, ISBN 83-11-08262-6.
  • Tadeusz Jurga: Obrona Polski 1939. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1990, s. 803-804. ISBN 83-211-1096-7.