Wiktor II Amadeusz von Ratibor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wiktor II Amadeusz
2. Herzog von Ratibor und 2. Fürst von Corvey, Prinz zu Hohenlohe-Schillingsfürst
Laszlo - Duke Viktor of Ratibor.jpg
książę raciborski
Okres panowania od 30 stycznia 1893
do 9 sierpnia 1923
Poprzednik Wiktor I Maurycy von Ratibor
Następca Wiktor III August von Ratibor
książę Corvey
Okres panowania od 30 stycznia 1893
do 9 sierpnia 1923
Poprzednik Wiktor I Maurycy von Ratibor
Następca Wiktor III August von Ratibor
Dane biograficzne
Dynastia Rodzina książęca von Ratibor und Corvey
Urodziny 6 września 1847 w Rudach
Śmierć 9 sierpnia 1923 w Corvey
Ojciec Wiktor I Maurycy von Ratibor
Matka Amélie zu Fürstenberg
Żona Maria von Breunner-Enkevoirth
Dzieci Wiktor III August
Hans Konstantyn
Agata Karolina
Małgorzata Eleonora

Wiktor II Amadeusz von Ratibor (właśc. Viktor II Amadeus, 2. Herzog von Ratibor und 2. Fürst von Corvey, Prinz zu Hohenlohe-Schillingsfürst; ur. 6 września 1847 w Rudach – zm. 9 sierpnia 1923 w Corvey).

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Był najstarszym synem księcia Wiktora Maurycego i księżniczki Amalii von Fürstenberg. Naukę rozpoczął w roku 1861 pod kierunkiem ks. Hermana Schaffera, późniejszego proboszcza raciborskiej fary, autora licznych publikacji o historii Raciborza. W 1863 r. wstąpił do gimnazjum w Nysie, gdzie w 1865 r. uzyskał maturę. Następnie pod opieką nauczyciela odbył studia prawnicze w Berlinie, Bonn i Getyndze, gdzie uzyskał dyplom doktora obojga praw. Jesienią 1869 roku wstąpił do pułku huzarów gwardii w Poczdamie, z którym to brał udział w wojnie francusko – pruskiej 1870-71 roku. Odznaczony został Krzyżem Żelaznym II klasy. Przez trzy lata, począwszy od roku 1873 pracował w Ambasadzie Niemiec w Wiedniu. Od roku 1877 miał prawo noszenia munduru swej jednostki, nie będąc w czynnej służbie wojskowej.[1]

Książę Wiktor był człowiekiem aktywnym. Należał do zakonu rycerzy maltańskich. Posiadał stopień podporucznika a później rotmistrza pułku huzarów. Za dzielność i męstwo w wojnie prusko-francuskiej (1870-1871) odznaczono go Krzyżem Żelaznym. Niedługo potem awansował do stopnia generała majora. Obok wojskowej, zdecydował się również na karierę dyplomatyczną. Był między innymi członkiem niemieckiej ambasady w Wiedniu. Po śmierci ojca 30 stycznia 1893 r. Wiktor Amadeusz II został księciem raciborskim. W 1913 r. przyznano mu tytuł honorowego obywatela Wrocławia. Podejmował wiele działań na rzecz Górnego Śląska. Był członkiem Rady Powiatu rybnickiego oraz deputowanym do rady powiatów: raciborskiego, gliwickiego i oleskiego. W roku 1891 objął posadę w administracji prowincjonalnej. Od roku 1893 był członkiem sejmiku prowincjonalnego. Od roku 1897 wybierany był na kolejne kadencje przez jego członków na przewodniczącego wspomnianego gremium.

Książę Wiktor II rządził w czasie I wojny światowej, powstań śląskich i plebiscytu. Stan ziemskiego posiadania generalnie się nie zmienił. Rosła jedynie liczba książęcych urzędników. Książę Wiktor w odróżnieniu od swego następcy i najstarszego syna Wiktora III Augusta przejawiał dość znaczną aktywność polityczną, społeczną i gospodarczą. Dzięki małżeństwu książę raciborski pozyskał ogromne majątki ziemskie, lasy i słynne winnice. Książę był dobrym gospodarzem. Podstawą jego gospodarki był przemysł rolno-spożywczy, drzewny i produkcja materiałów budowlanych. Książę Wiktor II zmarł 9 sierpnia 1923 r. w Corvey po 30 latach władania księstwem w wieku 76 lat.

Małżeństwo i rodzina[edytuj | edytuj kod]

19 czerwca 1877 r. książę ożenił się w Wiedniu z hrabianką Marią, jedynym dzieckiem podkomorzego hr. Augusta von Breunner-Enckevoerta i hr. Agaty Széchényi von Sárvár-Felsövidék, ur. 23 sierpnia 1856 r. na zamku Grafenegg, który do dziś stanowi jedną z siedzib księcia raciborskiego. Hrabianka Maria wniosła do małżeństwa ordynację swojego rodu, dlatego edyktem cesarskim nadanym w Wiedniu 22 września 1908 r. książęta raciborscy uzyskali prawo uzupełnienia swojego nazwiska o miano "Breunner-Enckevoert" oraz włączenia do herbu rodzinnego także herbu tego rodu. Z małżeństwa z Marią miał dwóch urodzonych w Rudach synów - Wiktora III Augusta (1879-1945) i Hansa Konstantyna.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

W listopadzie 1906 roku dobra książęce odwiedził cesarz niemiecki Wilhelm II Hohenzollern.

Genealogia[edytuj | edytuj kod]

Prapradziadkowie książę

Karl Albrecht I zu Hohenlohe-Waldenburg-Schillingsfürst
(1719-1793)
∞1740
księżna
Sophie Wilhelmine zu Löwenstein-Wertheim-Rochefort
(1721-1749)

? ∞
?

książę

Christian Albrecht Ludwig zu Hohenlohe-Langenburg
(1726-1789)
∞1761
Karoline zu Stolberg-Gedern
(1732–1796)

Johann Christian II zu Solms-Baruth
(1733-1800)
∞1767
księżna
Friederike Reuss-Köstritz
(1748-1798)

Karl Borromäus Egon zu Fürstenberg
(1729-1787)
∞1753
hrabina
Maria Josepha von Sternberg
(1735–1803)

książę

Alexander Ferdinand von Thurn und Taxis
(1704-1773)
∞1750
księżna
Maria Henriette von Fürstenberg
(1732-1772)

książę

Fryderyk von Baden
(1703-1732)
∞1727
księżna
Anna Charlotte Amalie von Nassau-Dietz-Orange
(1710-1777)

baron

Ludwig Heinrich Philipp Freiherrn Geyer von Geyersber

księżna
Maximiliana Christiane von Sponeck

Pradziadkowie

książę
Karl Albrecht II zu Hohenlohe-Waldenburg-Schillingsfürst
(1742-1796)
∞1773
Judith Reviczky von Revisnye
(1753-1836)

książę

Karol Ludwig zu Hohenlohe-Langenburg
(1762-1825)
∞1787
hrabina
Amalia zu Solms-Baruth
(1768-1847)

Karl Joseph Aloys zu Fürstenberg
(1760-1799)
∞ 1790
księżna
Elisabetha Alexandrina von Thurn und Taxis
(1767-1822)

wielki książę Badenii

Karol Fryderyk von Baden-Durlach
(1728-1811)
∞ 1787
Luiza Karolina Geyer von Geyersberg
(1768-1820)

Dziadkowie książę

Franciszek Józef zu Hohenlohe-Schillingsfürst
(1787-1841)
∞1815
księżna
Konstacja zu Hohenlohe-Langenburg
(1792-1847)

książę
Karol Egon II zu Fürstenberg
(1796-1854)
∞1818
księżna
Amalie von Baden
(1795-1869)

Rodzice

książę von Ratibor i Corvey
Wiktor I Maurycy
(1818-1893)
∞1845
Amelia zu Fürstenberg
(1821–1899)

Wiktor II Amadeusz (1847–1923), książę von Ratibor i Corvey

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Grzegorz Wawoczny, Sławny ród książąt raciborskich, Nowiny Raciborskie, nr 20, 16 maja 2005 [1]
  • Grzegorz Wawoczny, Rudy - wczoraj i dziś, Racibórz 2001