Witold Gliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy oficera Marynarki Wojennej. Zobacz też: Witold Gliński - więzień radzieckiego łagru pod Jakuckiem na Syberii.
Witold Gliński
kontradmirał kontradmirał
Data i miejsce urodzenia 10 maja 1925
Malewo
Data i miejsce śmierci 18 października 1983
Gdynia
Przebieg służby
Jednostki dowódca flotylli okrętów 8 Flotylla Obrony Wybrzeża
dowódca dywizjonu okrętów 7 dywizjon niszczycieli
dowódca okrętu ORP "Grom"
Stanowiska komendant Wyższej Szkoły Marynarki Wojennej
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych Złoty Krzyż Zasługi Medal Za Odrę, Nysę i Bałtyk Złoty Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny" Srebrny Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny" Brązowy Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny" Złoty Medal "Za Zasługi dla Obronności Kraju" Srebrny Medal "Za Zasługi dla Obronności Kraju" Brązowy Medal "Za Zasługi dla Obronności Kraju" Złoty Krzyż "Za zasługi dla ZHP" Order Wojny Ojczyźnianej I klasy (ZSRR) Medal za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 (ZSRR)

Witold Gliński (ur. 10 maja 1925 roku, zm. 18 października 1983 roku) – polski kontradmirał i doktor nauk wojskowych.

Był morskim dyplomowanym oficerem pokładowym niszczycieli. W latach 1944–1946 przebył szlak bojowy z Wrocławia do Drezna w składzie 2 Armii Wojska Polskiego. Po II wojnie światowej, do przedwczesnej śmierci w 1983 roku służył w Marynarce Wojennej, dowodząc ORP "Grom", 7 dywizjonem niszczycieli oraz 8 Flotyllą Obrony Wybrzeża. Przed śmiercią zajmował stanowisko komendanta Wyższej Szkoły Marynarki Wojennej. Został pochowany na Cmentarzu Witomińskim w Gdyni.

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Witold Gliński urodził się 10 maja 1925 roku w Malewie, w rodzinie Stefana i Teofili z Mazurów. Od 1932 do 1937 roku uczył się w szkole w Malewie, a do 1938 roku kontynuował naukę w Nieświeżu. Następnie uczęszczał do Gimnazjum im. Władysława Syrokomli w Nieświeżu, lecz ze względu na działania wojenne nie ukończył go. Po wcieleniu do 2 Armii Wojska Polskiego w 1944 roku odbył frontowy kurs podoficerski.

W 1947 roku zdał maturę i został przyjęty na Wydział Pokładowy Oficerskiej Szkoły Marynarki Wojennej w Gdyni, który ukończył w 1951 roku. Był również absolwentem kursu (1952–1953) i studiów podyplomowych (1960–1963) w Akademii Marynarki Wojennej ZSRR w Leningradzie. W okresie od 1966 do 1967 roku odbył studia dowódcze w Akademii Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w Warszawie.

W 1972 roku zaliczył Kurs Kierowniczej Kadry Wojska Polskiego w Akademii Marynarki Wojennej ZSRR. W 1976 roku w Akademii Sztabu Generalnego Wojska Polskiego obronił rozprawę nt. obrony przeciwrakietowej zespołów okrętów i uzyskał stopień naukowy doktora w dyscyplinie nauki wojskowe.

2 Armia Wojska Polskiego[edytuj | edytuj kod]

Służbę liniową rozpoczął na froncie wschodnim w 1944 roku. Otrzymał przydział do kompanii karabinów przeciwpancernych 28 Pułku Piechoty 9 Dywizji Piechoty, w której był dowódcą drużyny, a następnie pisarzem kompanii. Brał udział w walkach o Wrocław, forsowaniu Nysy Łużyckiej oraz w starciach o Budziszyn, Drezno i Děčín. Po zakończeniu II wojny światowej uczestniczył w szeregach 28 Pułku Piechoty w potyczkach z Ukraińską Powstańczą Armią.

Marynarka Wojenna[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze stanowisko służbowe w Marynarce Wojennej objął na niszczycielu ORP "Błyskawica", na którym został oficerem nawigacyjnym. W latach 1953–1957 przebywał w Sztabie Głównym Marynarki Wojennej w Gdyni, kolejno na stanowiskach: pomocnika szefa Wydziału Wyszkolenia Bojowego ds. okrętów podwodnych (w 1953 roku), flagowego oficera nawigatora (1953–1957) oraz starszego inspektora Wydziału Wyszkolenia Bojowego ds. nawigacyjnych (w 1957 roku). Następnie dowodził 7 dywizjonem niszczycieli w Gdyni i jednocześnie niszczycielem ORP "Grom".

Od 1963 do 1967 roku był szefem Wydziału Operacyjnego w Oddziale Operacyjnym Sztabu Głównego w Marynarki Wojennej, po czym objął funkcję szefa Sztabu – zastępcy dowódcy 8 Flotylli Obrony Wybrzeża w Świnoujściu. Od 1968 roku dowodził 8 Flotyllą Obrony Wybrzeża, a w 1971 roku wyznaczono go komendantem Wyższej Szkoły Marynarki Wojennej im. Bohaterów Westerplatte w Gdyni. Zmarł przedwcześnie w skutek choroby nowotworowej 18 października 1983 roku w Gdyni. Został pochowany w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Witomińskim. W ceremonii pogrzebowej uczestniczyło dowództwo Marynarki Wojennej z adm. Ludwikiem Janczyszynem na czele. W imieniu dowództwa Marynarki Wojennej zmarłego pożegnał kontradm. Romuald Waga.

Zasiadał w Komitecie Badań Morza i Radzie Naukowej Urzędu Gospodarki Morskiej. Był członkiem Towarzystwa Wiedzy Obronnej. Autor książki Morskie operacje desantowe w II wojnie światowej oraz kilkudziesięciu artykułów o tematyce wojenno-morskiej.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
kontradm. Zygmunt Rudomino
POL dowódca flotylli rank flag.svg Dowódca 8 Flotylli Obrony Wybrzeża
19691971
POL dowódca flotylli rank flag.svg Następca
kontradm. Kazimierz Bossy