9 Zaodrzański Pułk Piechoty
| 9 Pułk Piechoty | |
  |
|
| Historia | |
| Państwo |  Polska |
| Sformowanie | 1944 |
| Nazwa wyróżniająca | Zaodrzański[1] |
| Tradycje | |
| Tradycje jednostki kontynuuje lub kontynuowały | 9 Pułk Zmechanizowany 6 Brygada Kawalerii Pancernej 12 Brygada Zmechanizowana |
| Dowódcy | |
| Pierwszy | kpt. Kazimierz Roszkowski |
| Organizacja | |
| Dyslokacja | Kraśnik; Hrubieszów; Piła |
| Podporządkowanie | 3 Pomorska Dywizja Piechoty 14 Dywizja Piechoty |
| Rodzaj wojsk | Piechota |
9 Zaodrzański Pułk Piechoty (9 pp) – oddział piechoty ludowego Wojska Polskiego.
Pułk został sformowany w Sielcach nad Oką na podstawie rozkazu Nr 95 dowódcy 1 Korpusu Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR z dnia 27 grudnia 1943 roku. Jednostka została zorganizowana według sowieckiego etatu Nr 04/501 - pułku strzelców Gwardii i włączona w skład 3 Pomorskiej Dywizji Piechoty im. Romualda Traugutta.
Spis treści |
[edytuj] Żołnierze 9 Pułku Piechoty
Dowódcy:
- kpt. Kazimierz Roszkowski (do 16 lutego 1944)
- mjr Mierzwiński (16 lutego - 11 października 1944)
- mjr Dymitr Grin (11 - 20 października 1944)
- ppłk Mikołaj Berezowski (20 października 1944 - 13 lutego 1945)
- mjr Feliks Błażewicz (13 - 18 lutego 1945)
- ppłk Józef Kacan (18 lutego 1945 do końca wojny)
Oficerowie:
[edytuj] Skład etatowy
- 3 bataliony piechoty
- kompanie: dwie fizylierów, przeciwpancerna, rusznic ppanc, łączności, sanitarna, transportowa
- baterie: działek 45 mm, dział 76 mm, moździerzy 120 mm
- plutony: zwiadu konnego, zwiadu pieszego, saperów, obrony pchem, żandarmerii
Razem:
żołnierzy 2915 (w tym oficerów – 276, podoficerów 872, szeregowców – 1765).
Sprzęt:
162 rkm, 54 ckm, 66 rusznic ppanc, 12 armat ppanc 45 mm, 4 armaty 76 mm, 18 moździerzy 50 mm, 27 moździerzy 82 mm, 8 moździerzy 120 mm
[edytuj] Marsze i działania bojowe
Od chwili sformowania do zakończenia wojny pułk walczył w składzie 3 Dywizji Piechoty. Najcięższe walki stoczył na przyczółku warecko-magnuszewskim i w Warszawie niosąc pomoc powstańcom na przyczółku czerniakowskim. Na Wale Pomorskim walczył w rejonie Nadarzyc. W Kołobrzegu zdobył silnie umocniony rejon gazowni. Walczył podczas forsowania Odry pod Gozdowicami i pod Wriezen. Na terenie Brandenburgii forsował Kanał Hohenzollernów pod Borgsdorfem, a następnie walczył pod Linum i Dechtow[2]. Rozkazem NDWP nr 2 z dn. 3 stycznia 1946 r. za bohaterstwo został odznaczony Krzyżem Orderu Virtuti Militari V kl.
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
[edytuj] Okres powojenny
Po zakończeniu działań wojennych pułk dyslokowano do Kraśnika. Jego 2 batalion piechoty przeniesiono do Terespola i Krasnystawu, a 3 batalion piechoty do Krystynopola. Na podstawie rozkazu Nr 0046/Org. Ministra Obrony Narodowej z dnia 30 marca 1949 roku pułk został wyłączony ze składu 3 DP i podporządkowany dowódcy 14 Dywizji Piechoty (JW 1572 Hrubieszów). W 1952 stacjonował w Pile[3].
Na podstawie rozkazu Nr 0025/Org. Ministra Obrony Narodowej z dnia 2 kwietnia 1957 roku jednostka, stacjonująca wówczas w garnizonie Piła, została rozformowana.
43 Pułk Piechoty stacjonujący w garnizonie Stargard Szczeciński, na mocy zarządzenia Nr 071/Org. szefa Sztabu Generalnego WP z dnia 3 maja 1957 roku, został przemianowany na 9 Zaodrzański Pułk Piechoty.
[edytuj] Przekształcenia
9 Zaodrzański Pułk Piechoty → Rozformowany ≈ 9 Zaodrzański Pułk Piechoty (były 43 pp) → 9 Pułk Zmechanizowany → 6 Brygada Kawalerii Pancernej → 2 batalion 12 BZ
Przypisy
[edytuj] Bibliografia
- Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie : krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 1, Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego : formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek piechoty. Warszawa : Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej Warszawa 1965
- Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960 : skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń; Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
|
||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||
