Świadkowie Jehowy w Mongolii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Świadkowie Jehowy w Mongolii
Państwo  Mongolia
Liczebność
(2017)
482
% ludności kraju
(2017)
0,016%
Liczba zborów
(2017)
10
Rozpoczęcie działalności lata 90. XX w.
Mapa lokalizacyjna Mongolii
Ułan Bator
Ułan Bator
Erdenet
Erdenet
Darchan
Darchan
Kobdo
Kobdo
Czojbalsan
Czojbalsan
Dalandzadgad
Dalandzadgad
Geographylogo.svg
Miejscowości w Mongolii, w których w styczniu 2018 działały zbory Świadków Jehowy[1].

Świadkowie Jehowy w Mongolii – wspólnota religijna Świadków Jehowy w Mongolii.

W 2017 roku społeczność Świadków Jehowy w Mongolii liczyła 482 głosicieli, należących do 10 zborów[2] (w tym zbór mongolskiego języka migowego) i 3 grup na oddaleniu[3][a]. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej w 2017 roku zebrało się 1275 osób[4].

W 2018 roku członkowie 10 zborów w Mongolii korzystali z 8 Sal Królestwa[1]: trzech w Ułan Bator[5][6][7] (w tym jednej w dzielnicy Nalajch) oraz po jednej w Erdenet[8], Kobdo[9], Dalandzadgad[10], Czojbalsan[11] i w Darchanie[12]. Biuro Krajowe i Biuro Tłumaczeń znajduje się w Ułan Bator[13][14]. Działalność miejscowych Świadków Jehowy nadzoruje Biuro Oddziału w Ebinie w Japonii[15].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy aktywnie działają w tym kraju od początku lat 90. XX wieku[16][17]. Wcześniej, przebywający na krótko w tym kraju obcokrajowcy (również polscy współwyznawcy) zaznajamiali niektórych ze swoimi wierzeniami. Inni poznali wierzenia Świadków Jehowy przebywając za granicą, np. w Polsce[13]. Do Mongolii kierowano również głosicieli w celu prowadzenia działalności kaznodziejskiej[18]. Pierwszymi Świadkami Jehowy w tym kraju było małżeństwo niesłyszących[19], którzy z działalnością Świadków Jehowy zetknęli się w rosyjskim Sankt Petersburgu. Zostali ochrzczeni w 1996 roku na kongresie w Rosji[13].

Około 1998 roku grupę głosicieli w Ułan Bator odwiedził Roman Skiba, usługujący wówczas jako nadzorca okręgu w Rosji na obszarze Syberii i Dalekiego Wschodu[20]. W lutym 1999 roku w celu wspierania miejscowych głosicieli do Ułan Bator został skierowany Andreas Michel pochodzący z Kazachstanu – absolwent 4. klasy Kursu Usługiwania w Rosji. Usługiwał on jako pionier specjalny[21].

W 1999 roku zarejestrowano organizację prawną, reprezentującą Świadków Jehowy w Mongolii[22]. W tym też roku przygotowano w języku mongolskim specjalną publikację Świadków Jehowy Jak bardzo cenisz sobie życie?, przeznaczoną dla mieszkańców Mongolii. W listopadzie i grudniu 1999 roku przeprowadzono w Ułan Bator kampanię, podczas której w ciągu 10 dni 22 głosicieli działających w Mongolii bezpłatnie udostępniło ponad 10 tysięcy jej egzemplarzy. O kampanii tej pozytywnie wypowiedziało się wielu przedstawicieli władz, a także kilkukrotnie wspomniano o niej w telewizji, radiu i trzech gazetach[23].

W 2000 roku w stolicy działał jedyny zbór w kraju, liczący około 30 członków[16]. W tym początkowym okresie działalności w Mongolii Świadkowie Jehowy zaliczani byli do zagranicznych grup misyjnych[24][25].

W 2008 roku powstał trzeci zbór, a liczba Świadków Jehowy wyniosła 195 osób[26]. Na początku 2010 roku do kraju przybyli kolejni misjonarze Szkoły Gilead. W 2011 roku zanotowano liczbę 306 głosicieli i powstał czwarty zbór[27]. 9 września 2011 roku w Ułan Bator z udziałem członka Ciała Kierowniczego Świadków Jehowy Gerrita Löscha odbyło się uroczyste otwarcie Biura Tłumaczeń. Brał on też udział w kongresie regionalnym „Niech przyjdzie Królestwo Boże!”, na który przybyły 594 osoby, a 17 zostało ochrzczonych[28].

W 2012 roku powstały dwa kolejne zbory w Ułan Bator[29], a w roku 2015 w Kobdo i w Dalandzadgad. W roku 2014 w kongresie regionalnym „Szukajmy najpierw Królestwa Bożego!” uczestniczyło ogółem 616 osób, a 16 zostało ochrzczonych[30].

Zebrania zborowe odbywają się w języku mongolskim i mongolskim języku migowym[1]. Ponad 40% głosicieli pełni stałą służbę pionierską[4].

Sytuacja wyznawców[edytuj | edytuj kod]

Konstytucja Mongolii gwarantuje wolność sumienia i praktykowania religii, zabrania dyskryminacji z powodów religijnych i wprowadza rozdział religii od instytucji państwa. Przepisy wymagają, by organizacje religijne zarejestrowały się w odpowiednim urzędzie; wymagane jest też coroczne odnawianie tej rejestracji, a także konieczność rejestrowania lokalnych struktur religijnych w poszczególnych regionach. Zdarzają się przypadki znacznego opóźniania lub odmowy rejestracji przez lokalne władze[22].

W 1999 roku nastąpiła rejestracja organizacji prawnej, reprezentującej Świadków Jehowy w Mongolii (Religious Society of Jehovah’s Witnesses in Mongolia), jednak rejestracja ta musi być odnawiana co roku. W 2015 roku władze Mongolii rozpoczęły odmawianie ponownej rejestracji[31], biorąc pod uwagę zarzut, że „działalność organizacji religijnej Świadków Jehowy jest sprzeczna z bezpieczeństwem narodowym oraz z prawami i wolnością obywateli”, opublikowany m.in. na stronie internetowej zaluu.com[32][31]. Jednak po zaskarżeniu tej odmowy rejestracji do Administracyjnego Sądu Pierwszej Instancji w Ułan Bator Świadkowie Jehowy uzyskali możliwość ponownej rejestracji, która nastąpiła pod koniec 2016 roku[22].

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Dane liczbowe dotyczące działalności Świadków Jehowy w Mongolii obejmują okres od 1999 roku. Mongolia należała wówczas do krajów, w których osiągano najwyższy wzrost procentowy liczby wyznawców[33][34].

Liczba głosicieli (w tym pionierów)[edytuj | edytuj kod]

Dane na podstawie oficjalnych raportów o działalności[35]:

  • najwyższa liczba głosicieli osiągnięta w danym roku służbowym[b] (liczby nad słupkami na wykresie)
  • przeciętna liczba pionierów w danym roku służbowym (ciemniejszym odcieniem, liczby na słupkach wykresu, od 2017 roku tylko pionierów pełnoczasowych, bez pomocniczych)

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Zbory i grupy mongolskojęzyczne działają również w Czechach, Francji, Korei Południowej, Szwecji, Turcji i na Węgrzech.
  2. Rok służbowy liczony jest od września poprzedniego roku kalendarzowego do sierpnia danego roku kalendarzowego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Dane według wyszukiwarki zborów, na oficjalnej stronie Świadków Jehowy jw.org [dostęp 2018-01-15].
  2. Mongolia – Ilu tam jest Świadków Jehowy. jw.org. [dostęp 2018-01-02].
  3. JW Broadcasting – luty 2016. tv.jw.org, 2016-02-01. [dostęp 2016-02-01].
  4. a b Watchtower: Sprawozdanie z działalności Świadków Jehowy na całym świecie w roku służbowym 2017. jw.org.
  5. Еховагийн Гэрчүүд - Улаанбаатар (mong.). wikimapia.org.
  6. Еховагийн Гэрчүүд - Улаанбаатар (mong.). wikimapia.org.
  7. Еховагийн Гэрчүүд - Налайх (mong.). wikimapia.org.
  8. Еховагийн Гэрчүүд - Эрдэнэт | Sala Królestwa Świadków Jehowy (mong.). wikimapia.org.
  9. Еховагийн Гэрчүүд - Ховд (mong.). wikimapia.org.
  10. Еховагийн Гэрчүүд - Даланзадгад (mong.). wikimapia.org.
  11. Еховагийн Гэрчүүд - Чойбалсан (mong.). wikimapia.org.
  12. Еховагийн Гэрчүүд - Дархан (mong.). wikimapia.org.
  13. a b c Sprawozdanie z Azji. tv.jw.org, 2017-11-20. [dostęp 2017-11-25].
  14. stopka redakcyjna. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 2, nr 2 2017. ISSN 1234-1150. 
  15. Watchtower: Contact. Mongolia (ang.). jw.org. [dostęp 2017-05-19].
  16. a b Mission Atlas Project: Mongolia Profile (ang.). World Missions Atlas Project (www.worldmap.org). [zarchiwizowane z tego adresu (2015-11-23)]. s. 11.
  17. World Christian: Today’s Mission Magazine. Today’s Mission Incorporated, 1991, s. 31. (ang.)
  18. Watchtower: Rocznik Świadków Jehowy 2004. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2004, s. 59. ISBN 83-86930-72-5.
  19. Wysoko ceń niesłyszących braci i siostry!. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 30, 15 listopada 2009. ISSN 1234-1150. 
  20. Watchtower: Rocznik Świadków Jehowy: 2008. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2008, s. 209–211.
  21. Andreas Michel: Jehowa cierpliwie mnie szkolił. tv.jw.org, 2016-10-22. [dostęp 2016-10-25].
  22. a b c Bureau of Democracy, Human Rights and Labor: International Religious Freedom Report for 2017: Mongolia (ang.). U.S. Department of State. [dostęp 2018-07-07].
  23. Watchtower: Rocznik Świadków Jehowy 2001. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2001, s. 53. ISBN 83-86930-44-6.
  24. Bureau of Democracy, Human Rights and Labor: 2000 Annual Report on International Religious Freedom: Mongolia (ang.). U.S. Department of State, 2000-09-05. [dostęp 2018-07-07].
  25. Senate (U.S.) Committee on Foreign Relations: Annual Report on International Religious Freedom, 2004. Government Printing Office, listopad 2004. (ang.)
  26. Rocznik Świadków Jehowy 2009. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2009, s. 36, 37. ISBN 978-83-61557-00-5.
  27. Rocznik Świadków Jehowy 2012. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2012, s. 48, 49. ISBN 978-83-61557-26-5.
  28. Дэлгэрүүлэх ажлын амжилт. „Nasza Służba Królestwa”, s. 4, luty 2012. Watchtower. 
  29. Dane według wyszukiwarki zborów, na oficjalnej stronie Świadków Jehowy jw.org [dostęp 2012-10-16].
  30. Дэлгэрүүлэх ажлын амжилт. „Nasza Służba Królestwa”, s. 8, kwiecień 2015. Watchtower. 
  31. a b INT_CCPR_CSS_MNG_27614_E.docx (ang.). Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych do spraw Praw Człowieka. [dostęp 2018-07-01].
  32. “Еховагийн гэрчүүд” шашны байгууллагын үйл ажиллагаа нь Үндэсний аюулгүй байдал, иргэдийн эрх, эрх чөлөөнд харшилж байна (mong.). zaluu.com, 2015-06-09. [dostęp 2018-07-10].
  33. Rocznik Świadków Jehowy 2000. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2000, s. 32–39. ISBN 83-86930-36-5.
  34. Andrew Holden: Jehovah's Witnesses: Portrait of a Contemporary Religious Movement. Abingdon & New York: Routledge, 2002. ISBN 0-415-26609-2. (ang.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]