Michał Klepacz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Michał Klepacz
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 23 lipca 1893
Warszawa
Data i miejsce śmierci 27 stycznia 1967
Łódź
Biskup diecezjalny łódzki
Okres sprawowania 1947–1967
Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski
Okres sprawowania 1953–1956
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 2 czerwca 1916
Nominacja biskupia 20 grudnia 1946
Sakra biskupia 13 kwietnia 1947
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 13 kwietnia 1947
Miejscowość Białystok
Miejsce prokatedra białostocka
Konsekrator August Hlond
Współkonsekratorzy Romuald Jałbrzykowski
Czesław Kaczmarek

Michał Klepacz (ur. 23 lipca 1893 w Warszawie, zm. 27 stycznia 1967 w Łodzi) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup diecezjalny łódzki w latach 1947–1967.

Życiorys[edytuj]

2 czerwca 1916 został wyświęcony na księdza przez biskupa Jana Cieplaka w Petersburgu. Aresztowany i więziony przez Niemców w latach 1942–1944. Był więźniem obozu w Prawieniszkach na Litwie. Profesor seminarium duchownego w Wilnie i Białymstoku w latach 1944–1946.

Prekonizowany na stolicę biskupią w Łodzi 20 grudnia 1946. Kanonicznie objął rządy nad diecezją łódzką 2 marca 1947, konsekrowany 13 kwietnia 1947 w kościele farnym w Białymstoku przez kardynała Augusta Hlonda, prymasa Polski. 20 kwietnia 1947 odbył ingres do katedry łódzkiej.

28 września 1953, trzy dni po aresztowaniu przez funkcjonariuszy Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego prymasa Stefana Wyszyńskiego, przejął na żądanie władz PRL przewodnictwo Konferencji Episkopatu Polski.

W 1964 powołał w Łodzi Duszpasterstwo Akademickie „Węzeł”.

Linki zewnętrzne[edytuj]

  • Michał Klepacz w bazie catholic-hierarchy.org (ang.) [dostęp 2010-12-06]