Carlo Maria Martini

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Carlo Maria Martini
Kardynał prezbiter
Ilustracja
Carlo Maria Martini (1992)
Herb Carlo Maria Martini Pro veritate adversa diligere
Dla prawdy kochać przeciwności
Kraj działania  Włochy
Data i miejsce urodzenia 15 lutego 1927
Turyn
Data i miejsce śmierci 31 sierpnia 2012
Gallarate
Arcybiskup metropolita Mediolanu
Okres sprawowania 1980–2002
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja jezuici
Prezbiterat 13 lipca 1952
Nominacja biskupia 29 grudnia 1979
Sakra biskupia 6 stycznia 1980
Kreacja kardynalska 2 lutego 1983
Jan Paweł II
Kościół tytularny bazylika św. Cecylii na Zatybrzu
Faksymile
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 6 stycznia 1980
Miejsce Bazylika św. Piotra na Watykanie
Konsekrator Jan Paweł II
Współkonsekratorzy Eduardo Martínez Somalo
Ferdinando Maggioni

Carlo Maria Martini SJ (ur. 15 lutego 1927 w Turynie, zm. 31 sierpnia 2012 w Gallarate[1]) − włoski duchowny rzymskokatolicki, jezuita, arcybiskup metropolita Mediolanu w latach 1980–2002, kardynał.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wstąpił do zakonu jezuitów w 1944, kształcił się w nowicjacie zakonnym w Cuneo, następnie studiował teologię w Gallarate, Chieri i Rzymie (na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim obronił doktorat teologii). Został również doktorem egzegezy Pisma Świętego po studiach w Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie.

13 lipca 1952 przyjął święcenia kapłańskie. Przez wiele lat pozostawał związany z Papieskim Instytutem Biblijnym, wykładał tam oraz był dziekanem i rektorem (1969). W 1978 pełnił funkcję rektora Papieskiego Uniwersytetu Gregoriańskiego. Wieczyste śluby zakonne złożył 2 lutego 1962. Profesor Wydziału Teologicznego w Chieri, był jedynym reprezentantem katolicyzmu w Komitecie Ekumenicznym pracującym nad grecką edycją Nowego Testamentu. W 1978 głosił rekolekcje wielkopostne w Watykanie.

29 grudnia 1979 został mianowany arcybiskupem Mediolanu, a 6 stycznia 1980 przyjął w Watykanie sakrę biskupią z rąk papieża Jana Pawła II. Ten sam papież wyniósł go do godności kardynalskiej 2 lutego 1983, nadając tytuł prezbitera S. Cecilia. Kardynał Martini wielokrotnie brał udział w sesjach Światowego Synodu Biskupów, od 1980 wchodząc w skład sekretariatu generalnego Synodu. Wziął również udział w IV Konferencji Generalnej Episkopatów Latynoamerykańskich w Santo Domingo (Dominikana, 1992). W latach 19871993 pełnił funkcję przewodniczącego Rady Konferencji Episkopatów Europy. Był specjalnym wysłannikiem papieża Jana Pawła II na obchody 100-lecia ewangelizacji Zambii (1991) oraz 900-lecia śmierci (2001) św. Brunona – założyciela zakonu kartuzów.

Chętnie współpracował z mediami. Odważnie poruszał gorące tematy dialogu chrześcijaństwa ze światem laickim. Sławna stała się w latach 90. jego wymiana poglądów z włoskim pisarzem Umberto Eco i innymi myślicielami pozakościelnymi, opublikowana w Polsce pod tytułem W co wierzy ten, kto nie wierzy?[2][3].

Doktor honoris causa Papieskiego Uniwersytetu Salezjańskiego w Rzymie (1989), w 2000 został uhonorowany Nagrodą Księcia Asturii w dziedzinie nauk społecznych oraz mianowany członkiem honorowym Papieskiej Akademii Nauk. Po osiągnięciu wieku emerytalnego zrezygnował z rządów archidiecezją mediolańską 11 lipca 2002. Następnie przeniósł się do Ziemi Świętej, domu zakonnego jezuitów w Jerozolimie. Ze względu na postępującą chorobę Parkinsona, musiał jednak powrócić do Włoch[4].

Zmarł 31 sierpnia 2012. Dwa dni później odbyły się uroczystości pogrzebowe którym przewodniczył w imieniu papieża – kard. Angelo Comastri – wikariusz dla Państwa Watykańskiego i archiprezbiter bazyliki św. Piotra. Po uroczystościach został pochowany w mediolańskiej katedrze.

Po jego śmierci na stronie internetowej włoskiej loży masońskiej ukazała się sugestia, że był jej członkiem[5], nie znalazło to jednak potwierdzenia w żadnych oficjalnych dokumentach ani wypowiedziach samego Martiniego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Radio Watykańskie: Zmarł kard. Carlo Maria Martini
  2. Umberto Eco: W co wierzy ten, kto nie wierzy?. W: ISBN 83-7097-411-2 [on-line]. Wydawnictwo WAM. [dostęp 2012-09-05].
  3. Jan Turnau: Carlo Maria Martini – Karol, który nie został papieżem. Gazeta Wyborcza, 2012-09-03. [dostęp 2012-09-05].
  4. Adam Boniecki: Karol, który nie został papieżem. [dostęp 13 stycznia 2009].
  5. Grande Oriente Democratico saluta con affetto il Fratello Carlo Maria Martini, passato all’Oriente Eterno, www.grandeoriente-democratico.com [dostęp 2017-10-21].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]