Francesco Coccopalmerio

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Francesco Coccopalmerio
Kardynał prezbiter
Ilustracja
Francesco Coccopalmerio (2018)
Herb duchownego Iustus ut palma florebit
Sprawiedliwy zakwitnie jak palma
Kraj działania

Włochy
Watykan

Data i miejsce urodzenia

6 marca 1938
San Giuliano Milanese

Przewodniczący Papieskiej Rady ds. Tekstów Prawnych
Okres sprawowania

2007–2018

Biskup pomocniczy Mediolanu
Okres sprawowania

1993–2007

Wyznanie

katolicyzm

Kościół

rzymskokatolicki

Prezbiterat

28 czerwca 1962

Nominacja biskupia

8 kwietnia 1993

Sakra biskupia

22 maja 1993

Kreacja kardynalska

18 lutego 2012
Benedykt XVI

Kościół tytularny

św. Józefa Cieśli

Sukcesja apostolska
Data konsekracji

22 maja 1993

Miejscowość

Mediolan

Miejsce

Dom de Milan

Konsekrator

Carlo Maria Martini

Współkonsekratorzy

Attilio Nicora
Giovanni Giudici

Francesco Coccopalmerio (ur. 6 marca 1938 w San Giuliano Milanese) – włoski duchowny rzymskokatolicki, doktor obojga praw, biskup pomocniczy Mediolanu w latach 1993–2007, przewodniczący Papieskiej Rady ds. Tekstów Prawnych w latach 2007–2018, kardynał od 2012 (najpierw w stopniu diakona, w 2022 promowany do stopnia prezbitera).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po ukończeniu seminarium duchownego w Mediolanie 28 czerwca 1962 otrzymał święcenia kapłańskie z rąk kardynała Giovanniego Battisty Montini ówczesnego arcybiskupa Mediolanu, późniejszego papieża Pawła VI. Po święceniach został wykładowcą niższego seminarium w Masnago, zaś rok później rozpoczął studia w Rzymie. Po powrocie do Mediolanu został pracownikiem adwokatury diecezjalnej oraz wykładowcą na Wydziale Teologicznym Północnych Włoch. W latach 1980–1994 archidiecezjalny adwokat generalny, zaś w latach 1985–1993 prowkariusz generalny.

8 kwietnia 1993 został mianowany przez Jana Pawła II biskupem pomocniczym archidiecezji mediolańskiej oraz biskupem tytularnym diecezji Coeliana. Sakry biskupiej 22 maja 1993 udzielił mu arcybiskup Mediolanu – kard. Carlo Maria Martini. Po sakrze został wikariuszem biskupim ds. kultury i katolickich centrów kulturalnych.

15 lutego 2007 Benedykt XVI mianował przewodniczącym Papieskiej Rady ds. Tekstów Prawnych[1] – urzędu zajmującego się interpretacją prawa kanonicznego. 6 stycznia 2012 ogłoszona została jego kreacja kardynalska[2], której papież Benedykt XVI dokonał oficjalnie na konsystorzu w dniu 18 lutego 2012[3].

22 grudnia 2012 mianowany przez Benedykta XVI członkiem Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych.

Brał udział w konklawe 2013, które wybrało papieża Franciszka. Z funkcji przewodniczącego dykasterii ds. tekstów prawnych ustąpił 7 kwietnia 2018, o czym poinformował biuletyn watykański[4].

4 marca 2022 papież Franciszek promował go do rangi kardynała prezbitera z zachowaniem dotychczasowej diakonii na zasadzie pro hac vice[5][6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. RINUNCIA DEL PRESIDENTE DEL PONTIFICIO CONSIGLIO PER I TESTI LEGISLATIVI E NOMINA DEL NUOVO PRESIDENTE. press.vatican.va, 2007-02-15. [dostęp 2020-09-27]. (wł.).
  2. ANNUNCIO DI CONCISTORO PER LA CREAZIONE DI NUOVI CARDINALI. press.vatican.va, 2012-01-06. [dostęp 2020-09-27]. (wł.).
  3. Nowi Kardynałowie Kościoła. radiomaryja.pl, 2012-02-18. [dostęp 2020-09-27].
  4. Rinuncia del Presidente del Pontificio Consiglio per i Testi Legislativi e nomina del nuovo Presidente. press.vatican.va, 2018-04-07. [dostęp 2020-09-27]. (wł.).
  5. Watykan: Kościół ma dziewięciu nowych kardynałów-prezbiterów. pch24.pl. [dostęp 2022-03-04].
  6. Concistoro Ordinario Pubblico per il voto su alcune cause di Canonizzazione, 04.03.2022. press.vatican.va. [dostęp 2022-03-04].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]