Centrum Wyszkolenia Wojsk Pancernych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Centrum Wyszkolenia Wojsk Pancernych
Znak pancerny.svgProp Cwwpanc.png
Znak pancerny i proporczyk Centrum
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1944
Rozformowanie 1947
Dowódcy
Pierwszy ppłk Stanisław Szostak
Działania zbrojne
II wojna światowa
Organizacja
Dyslokacja Włochy
Rodzaj wojsk Broń pancerna
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe

Centrum Wyszkolenia Wojsk Pancernych - szkolna jednostka pancerna Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.

W grudniu 1944 gen. Anders powołał Centrum Wyszkolenia Wojsk Pancernych. Personel administracyjny rekrutował się z Bazy 2 KP, a kadrę szkoleniową wyznaczyli dowódcy: 2 Brygady Pancernej, Pułku Ułanów Karpackich, Pułku 7 Pancernego i 7 Pułku Artylerii Przeciwpancernej. Centrum szkoliło w specjalizacjach: kierowca czołgu, kierowca samochodu pancernego, strzelec czołgowy i radiooperator. Po ukończeniu szkolenia żołnierzy kierowano do 7 ppanc na dalsze szkolenie.

W 1945 na stanie centrum znajdowało się ok. 2000 żołnierzy i instruktorów. Poszczególne pododdziały rozmieszczone były w różnych miastach Włoch. W Gallipoli znajdowała się: Komenda Centrum, dywizjon kawalerii pancernej, szkoła podchorążych kawalerii pancernej i szwadron łączności. W Galatone znajdował się: dywizjon broni pancernej, dywizjon artylerii przeciwpancernej, izba chorych. W Alezio stacjonował dywizjon zapasowy broni pancernej, a w Lecce stacjonowała czołówka naprawcza. Ukoronowaniem pracy CWWPanc było utworzenie 2 Warszawskiej Dywizji Pancernej. Gen. Anders tajnym rozkazem 2 Korpusu nr 23 z 11.5.45 ustalił skład dywizji przez reorganizację i uzupełnienie 2 Brygady Pancernej. Dywizja zgrupowana na polach lotniska Loreto przedefilowała przed dowódcą frontu włoskiego marszałkiem Alexandrem, który powiedział: cyt. "gdybym miał wybrać ktoryś z odziałów dowodzonych przeze mnie jako najlepszy, wybrałbym Was". W końcowej fazie CWWPanc liczyło ponad 2000 żołnierzy. W sierpniu 1946 żołnierze Centrum przewiezieni zostali do Wielkiej Brytanii i wcieleni do Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia.

Gen. Wladyslaw Anders inspekcjonuje Centrum

Organizacja i obsada etatowa[edytuj | edytuj kod]

Miniatura Shermana[1] - prezent wręczony ppłk. Szostakowi
płk Szostak wręcza dyplomy awansu na podchorążych
  • komendant
ppłk Stanisław Szostak
  • zastępca komendanta
mjr C. Florkowski
  • dywizjon broni pancernej - mjr W. Samira
    • szwadron unitarny
    • szwadron motorowy
    • szwadron strzelców czołgowych
    • szwadron kierowców czołgowych
  • dywizjon kawalerii pancernej[2] - rtm. T. Cichocki
  • szwadron unitarny
    • szwadron motorowy
    • szwadron strzelecki
    • szwadron kierowców samochodów pancernych (Staghounds)
  • dywizjon artylerii samobieżnej - kpt. J. Obierek
    • bateria wyszk. kierowców ciągników do dział
    • bateria wyszk. obsługi dział artylerii samobieżnej
  • dywizjon zapasowy broni pancernej - kpt. M. Kosiewicz
    • trzy szwadrony zapasowe
  • Szkoła podchorążych rezerwy kawalerii pancernej - kpt. J. Orzeszko
    • Sekcja Studiów broni pancernej
    • Czołówka naprawcza typu "C"

Przypisy

  1. W rzeczywistości jest to kałamarz
  2. Jednostka kawalerii pancernej to inaczej jednostka rozpoznawcza

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marian Żebrowski - "Zarys historii polskiej broni pancernej 1918-1947". Zarząd Zrzeszenia Kół Oddz. Broni Pancernej. Londyn 1971
  • A. Suchcitz, M. Wroński: Barwa Pułku 7 Pancernego - zarys monograficzny. Wydawnictwo Instytutu Tarnogórskiego. Tarnowskie Góry 2002
  • Zbigniew Lalak: Broń pancerna w PSZ 1939-1945. Warsaw: Pegaz-Bis : O.K. Media, 2004. ISBN 83-922002-0-9.