4 Dywizja Piechoty (PSZ)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy 4 Dywizji Piechoty 1943-1947 w Wielkiej Brytanii. Zobacz też: 4 Dywizja Piechoty - inne dywizje piechoty o numerze 4.
4 Dywizja Piechoty
Ilustracja
odznaka rozpoznawcza dywizji
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1945
Rozformowanie 1947
Tradycje
Rodowód 1 Brygada Strzelców
1 Dywizja Grenadierów (kadrowa)
2 Dywizja Grenadierów Pancernych
Dywizja Grenadierów Pancernych
Kontynuacja 4 Brygada Zmechanizowana
Dowódcy
Pierwszy gen. bryg. Kazimierz Glabisz
Organizacja
Dyslokacja Melrose, Broughty Ferry, Banf, Comrie
Rodzaj wojsk piechota
Podległość I Korpus Polski
Barwy KG 4 DP
Barwy 1 BGren
Barwy 2 BSP
Barwy 8 BP
Barwy 4 paplot
Barwy 4 bsap
Barwy 4 bł
Barwy 4 b ckm

4 Dywizja Piechoty (4 DP) - wielka jednostka piechoty Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie w Wielkiej Brytanii.

Dowództwo dywizji stacjonowało w Szkocji w Melrose, a następnie kolejno w Broughty Ferry, Banf i Comrie. Udziału w walkach nie wzięła.

Rodowód[edytuj | edytuj kod]

12 marca 1943 roku na błoniach na północ od Alloa odbył się ostatni przegląd 1 Samodzielnej Brygady Strzelców przed jej rozwiązaniem. Brygada zmuszona była oddać swych żołnierzy do innych związków taktycznych. Pozostałość brygady utworzyła kadrową 1 Dywizję Grenadierów. Niedługo potem została przemianowana na 2 Dywizję Grenadierów Pancernych (Kadrową).

20 maja 1944 roku Naczelny Wódz nadał dywizji nazwę „Dywizja Grenadierów Pancernych (kadrowa)”.

Od 5 lutego 1945 roku 16 BPanc wyszła z podporządkowania dywizji, a dywizję powtórnie przemianowano. Przyjęła ona nazwę „4 Dywizja Piechoty”.

Poszczególne jej brygady przejęły tradycje jednostek polskich z Francji: 1 Brygada – b. 1 Dywizji Grenadierów, 2 Brygada – b. 2 Dywizji Strzelców Pieszych, 8 Brygada – b. 3. i 4 Dywizji Piechoty[1].

Dywizja do końca II wojny światowej nie została w pełni skompletowana (w dniu zakończenia wojny liczyła 80% stanu etatowego) i nie wzięła udziału w walkach. W czerwcu dywizja posiadała niedobór zaledwie 18 oficerów, a ilość szeregowych przekroczyła stan etatowy o 3025 żołnierzy[2]. W obliczu kapitulacji Niemiec ambitne zamierzenia rozwoju dywizji zostały jednak zaniechane. W 1947 roku dywizja została rozformowana.

Ordre de Bataille i obsada personalna dywizji w 1945[edytuj | edytuj kod]

  • Oddziały Zaopatrywania
    • 7 Kompania Zaopatrywania
    • 8 Kompania Zaopatrywania
    • 12 Kompania Zaopatrywania
    • 20 Kompania Zaopatrywania (dywizyjna)
  • Oddziały Warsztatowe
    • 7 Kompania Warsztatowa
    • 8 Kompania Warsztatowa
    • 12 Kompania Warsztatowa
  • Oddziały Sanitarne
    • dowódca - mjr dr Pasieczny Tadeusz
    • zastępca dowódcy - kpt. dr Janiga Jan
    • 12 Kompania Sanitarna
    • 13 Kompania Sanitarna
    • 14 Kompania Sanitarna
    • 2 Polowa Stacja Opatrunkowa
    • 3 Polowa Stacja Opatrunkowa
  • 4 Park Materiałowy
    • komendant - ppor. Dobrucki Włodzimierz
  • 4 Szwadron Żandarmerii
  • Poczta Polowa
  • Kasa Polowa
  • 11 Sąd Polowy
    • szef - mjr aud. Kaczorowski Mieczysław (równocześnie szef służby sprawiedliwości 4 DP)
    • sędzia - ppor. aud. Ditrich Jerzy
  • Kompania Sztabowa
  • dowódca - mjr Stefański Stanisław
  • Pluton Opieki nad Żołnierzem
    • dowódca - mjr Kowalski Adam
    • zastępca dowódcy - por. art. Błaszczak Stanisław
  • Drużyna Wywiadu Obronnego
  • Ośrodek Zapasowy 4 Dywizji Piechoty w Findo Gask

Obsada personalna Kwatery Głównej[edytuj | edytuj kod]

  • dowódca dywizji - gen. bryg. Kazimierz Glabisz
  • zastępca dowódcy - płk dypl. piech. Józef Matecki
  • oficer ordynansowy - por. art. Stanisław Ruebenbauer
  • dowódca artylerii dywizyjnej - płk art. Eugeniusz Ignacy Luśniak
  • szef służby sprawiedliwości - mjr aud. Kaczorowski Mieczysław
  • szef służby duszpasterskiej – st. kap. ks. Ringwelski Franciszek
  • szef sztabu - ppłk dypl. sap. Stefan Piotrowski
  • szef sztabu - ppłk dypl. piech. Marian Czyżewski
  • oficer łącznikowy - kpt. sap. Kozłowski Edward
  • oficer łącznikowy - kpt. Jacuk Józef
  • oficer łącznikowy - kpt. art. Jasiński Zdzisław
  • oficer taktyczny - kpt. dypl. art. Boroń Henryk
  • oficer informacyjny - rtm. Zakrzewski Leszek
  • pomocnik - por. Billewicz Kazimierz
  • kwatermistrz - mjr dypl. Stefan Ciba
  • oficer organizacyjno personalny - mjr Nowacki Wacław
  • oficer łącznikowy - por. Spielvogel Hugo
  • szef służby materiałowej. - kpt. - Muehlstein Albert
  • zastępca szefa - kpt. Jan Bukowski
  • szef żandarmerii - kpt. Władysław Łysakowski
  • oficer płatnik KG - ppor. Stanisław Kowalewski
  • oficer zaopatrzenia KG - ppor. Zygmunt Toegel
  • dowódca plutonu ochrony KG - ppor. Józef Kowalczyk

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Witold Biegański: Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1990, s. 64. ISBN 83-03-02923-1.
  • Witold Biegański: Wojsko Polskie: krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 5, Regularne jednostki Wojska Polskiego na Zachodzie: formowanie, działania bojowe, organizacja, metryki dywizji i brygad. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1967.
  • Zbigniew Wawer: Organizacja polskich wojsk lądowych w Wielkiej Brytanii 1940-1945. Warszawa: Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk: Bellona, 1992. ISBN 83-11-08218-9.
  • 4 Dywizja Piechoty – Pamięci żołnierzy 4 Dywizji Piechoty i ich dowódcy gen. Glabisza. Tuchowo: Mała poligrafia WSD Redemptorystów.
  • 4 Dywizja Piechoty - Zmechanizowana 1808-1994. Zarys dziejów, red. nauk. Grzegorz Nowik, Tadeusz Rawski, Ministerstwo Obrony Narodowej, Departament Stosunków Społecznych, Wydawnictwo "Bellona", Warszawa 1994, ​ISBN 83-11-08377-0​.