9 Dywizja Piechoty (PSZ)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 9 Dywizji Piechoty PSZ na Zachodzie. Zobacz też: 9 Dywizja Piechoty - inne dywizje piechoty o numerze 9.
9 Dywizja Piechoty
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1942
Rozformowanie 1942
Tradycje
Kontynuacja 9 Brygada Zmechanizowana
Dowódcy
Pierwszy płk dypl. Marian Bolesławicz
Organizacja
Dyslokacja Marg‘ilon[1]
Rodzaj wojsk piechota
Podległość Polskie Siły Zbrojne w ZSRR
Skład 25 Pułk Piechoty
26 Pułk Piechoty
9 Pułk Artylerii Lekkiej

9 Dywizja Piechoty (9 DP) – wielka jednostka piechoty Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR.

Formowanie i dyslokacja[edytuj | edytuj kod]

Formowanie 9 Dywizji Piechoty rozpoczęto w styczniu 1942 w miejscowości Marg‘ilon, na terytorium ówczesnej Uzbeckiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej[2]. Na stanowisko dowódcy dywizji wyznaczony został płk dypl. Marian Bolesławicz[3].

Dywizja opuściła ZSRR w ramach pierwszej ewakuacji w dniach 24 marca – 4 kwietnia 1942 nie osiągnąwszy gotowości organizacyjnej. W Iraku nie została odtworzona. Żołnierzy dywizji wykorzystano jako uzupełnienie jednostek PSZ.

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

  • dowództwo 9 Dywizji Piechoty
  • 25 pułk piechoty
  • 26 pułk piechoty
  • 9 pułk artylerii lekkiej
  • 9 pułk artylerii ciężkiej
  • 9 dywizjon rozpoznawczy
  • 9 dywizjon artylerii przeciwlotniczej
  • 9 batalion saperów
  • 9 kompania przeciwpancerna
  • 9 kompania łączności
  • 9 kompania żandarmerii
  • 9 kompania sanitarna
  • 9 kompania uzupełnień
  • 9 kompania wartownicza
  • 9 kompania Pomocniczej Służby Kobiet
  • 9 pluton samochodowy
  • 9 pluton tansportowo-kolejowy
  • ośrodek oddziałów specjalnych
  • szpital polowy
  • kolumna przewozowa (konna)
  • park intendentury
  • sąd polowy 9 DP
  • komenda uzupełnień nr 5
  • stacja zborna
  • stacja kwarantanny
  • referat opieki społecznej

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Biegański 1967 ↓, s. 235.
  2. Kazimierz Sobczak [red.]: Encyklopedia II wojny światowej. s. 30.
  3. Biegański 1990 ↓, s. 55-56.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Witold Biegański: Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1990. ISBN 83-03-02923-1.
  • Witold Biegański: Wojsko Polskie: krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 5, Regularne jednostki Wojska Polskiego na Zachodzie: formowanie, działania bojowe, organizacja, metryki dywizji i brygad. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1967.
  • Harvey Sarner, Piotr K Domaradzki: Zdobywcy Monte Cassino : generał Anders i jego żołnierze. Poznań: Zysk i S-ka Wydawnictwo, 2006. ISBN 83-7506-003-8.
  • Kazimierz Sobczak [red.]: Encyklopedia II wojny światowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1975.
  • Piotr Żaroń: Armia Polska w ZSRR, na Bliskim Wschodzie i Środkowym Wschodzie. Warszawa 1981: KAW RSW „Prasa- Książka - Ruch, 1981.