Christoph Clark

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Christoph Clark
Ilustracja
Christoph Clark (12 stycznia 2008)
Prawdziwe imię i nazwisko Gilbert Grosso[1]
Data i miejsce urodzenia 9 lutego 1958[2]
Franche-Comté[1][3], Francja
Używane pseudonimy Christophe Jackson, Christophe Clark, Christophe Clarck, Christoff Clark, Christophe Gill, Christophe Grosso, Christopher Grosso, Pascal Sofflet[2]
Lata aktywności 1983-2018[2]
Narodowość francuska[4]
Liczba filmów 578 jako aktor (za IAFD)[2], 271 jako reżyser (za IAFD)[2]
Wzrost 175[5][6] cm
Kolor włosów blond[6]
Kolor oczu niebieski[6][4]

Christoph Clark (ur. 9 lutego 1958 we Franche-Comté) – francuski aktor, reżyser, scenarzysta i producent filmów pornograficznych[7]. Występował także jako Silvio Bello, Chris Christopher, Gilbert Grosso, Kriss Klark i Jean Ramatuelle[8][6]. Znalazł się na liście finalistów alei sław Hall of Fame i odebrał nagrodę honorową AVN Award (2002)[9] i XRCO Award (2008)[10].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Pochodzi z Nicei w Alpach Nadmorskich[11][12]. Urodził się i dorastał we Franche-Comté[3] w rodzinie rzymskokatolickiej[5][13][14]. Przystąpił do pierwszej komunii świętej[15].

Po opuszczeniu szkoły w południowej Francji, w wieku szesnastu lat wyjechał do Hiszpanii, gdzie pracował jako kelner. W 1978, kiedy miał dwadzieścia lat, mieszkał we Frejus, gdy podczas święta na Ibizie francuski fotograf Gabriel Pontello zaproponował mu sesję zdjęciową w Paryżu[16][17][18].

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Początek kariery[edytuj | edytuj kod]

W 1978 rozpoczął karierę jako fotomodel[19]. W 1981 zadebiutował przed kamerą dla szwedzkiego producenta[14][17]. Dorabiał też we francuskiej kawiarni w Paryżu[14].

Na początku lat 80. zaczął występować w filmach pornograficznych, realizowanych we Francji, m.in. produkcji Colmax Zakazany owoc (Le fruit défendu, 1983)[16], Dominacje tropikalne (Dominations tropicales, 1983) jako Sylvain[20], Magiczny Singapur (Une fille dans la peau, 1984), Gorące pożądanie (Échange de femmes pour le week-end, 1985) u boku Gabriela Pontello i Dziewczyny z matką (Les filles de leur mère, 1985) wg powieści Pierre’a Louÿsa. Parodiował Arsène Lupina w filmach Jamesa H. Lewisa (Gilberta Roussela): Triples penetrations explosives (1983), Ecole pour salopes tres speciales (1984) i Entrecuisses en chaleur (1984)[21].

Trafił także na duży ekran jako Cricri w komedii Winorośl widocznego smutku (Pinot simple flic, 1984)[22], której operatorem filmowym był nominowany do Oscara Eduardo Serra, oraz zagrał drugoplanową rolę Alfredo, narzeczonego Marii w dramacie Francisa Leroia Emmanuelle IV (1984)[23][24][25] u boku Sylvii Kristel i Patricka Bauchau.

Na planie trzech produkcji spotkał się z hollywoodzkim gwiazdorem porno Johnem HolmesemRozwój i upadek rzymskiej cesarzowej (Carne bollente, 1987), Diabeł w panu Holmes (The Devil in Mr. Holmes, 1987) i Backdoor Summer 1 (1988).

Brał też udział w produkcjach włoskich, w tym jako Robin Hood w pornobaśni Smutna księżniczka (L'uccello del piacere, 1989; reż. Mario Bianchi i Riccardo Schicchi) z Roberto Malone i Rocco Siffredim.

W 1989 zadebiutował jako reżyser Sweet & Perverse Milly[26].

Vidéo Marc Dorcel (VMD)[edytuj | edytuj kod]

Współpracę z Vidéo Marc Dorcel zapoczątkował od występu w filmie Carlo Romana Une Fille Dans La Peau (1983)[27]. U reżysera J. Helbie brał udział w produkcjach takich jak Des femmes pour Gourpanof (1983) jako listonosz[28], Sekret Elise (Le Secret d'Elise, 1984) jako Eric, narzeczony Elise i La Rancon d'Eva (1985). Didier Philippe-Gérard przyjął go do filmów: Faworyci Sophie (Les Faveurs de Sophie, 1984) i Amnezja - Apetyt na Laurę (La Ruée vers Laure, 1997) w roli Kevina, a Gabriel Pontello zaangażował go do roli fotografa w Urzekających modelkach (Mannequins Envoutants/Piege A filles/Snatch Shots, 1989).

Jednak czołowym reżyserem Vidéo Marc Dorcel był Michel Ricaud, u którego wystąpił w najbardziej popularnych produkcjach na rynku kaset wideo. Były to: Les 7 Derniers Outrages (1984) jako Chris, mąż panny młodej, Sekrety kobiet (Le Secret Femmes, 1986), Une femme nommée désir (1986), Attention fillettes! (1987), Szantaż kobiet (Chantage de femmes, 1989), Czarująca panna Todd (Les charmes secrets Miss Todd, 1990) z Tracey Adams, Mężczyzna, który szalał za kobietami (L'homme qui était fou des femmes, 1990) jako Pan Młody, Klinika pożądania (Désir clinique, 1990), Gwałt na telefon (Viol au Telephone, 1990), Ona woli starszych (Elle préfere les vieux, 1990), Sexterror (1990), Przymusowe rozkosze (A Force De Plaisirs, 1990), La femme en noir (1990), Amatorskie kino (Ciné Amateur, 1991), Niewierne pary (Couples infidèles, 1991), Hotelik uśmiechu (Souris d'hôtel, 1991), Vue sur maison close (1991), Photos Passions (1991), parodii Milczenia owiec - Przestępstwo uwiedzenia (Délit de séduction, 1993) jako maniak seksualny, pastiszu Błękitny anioł - Błękitna Wenus (La Venus bleue, 1993), Marianne on Tour (1994), Offertes à tout no. 4 (1995) jako narzeczony Beaty oraz U elle aime (1995).

Marc Dorcel powierzył mu rolę bogatego lorda Sir Rémy’ego w Zapachu Matyldy (Le Parfum de Mathilde, 1994), V.H. Shane w Obywatelu Shane (Citizen Shane, 1996), jako Saschę Piroshki w Księżniczce i dziwce (La Princesse et la pute, 1996) i roli Paula w Talizmanie - Ukrytym pożądaniu (Le Désir dans la peau, 1999) z Laure Sainclair. Inne produkcje w reż. Alaina Payet to: Gode-Party (1991), parodia Goście, goście - Les Visiteuse (1994) jako lekarz i Punkt Q (Le Point Q, 2000) jako doktor Loïc Perrin.

Christoph Clark był też reżyserem kilku filmów Vidéo Marc Dorcel: Offertes à tout 3 (1993), Offertes à tout 5 (1996), Offertes à tout 7: Fantasmes à l'Est (1996), Offertes à tout 8 (1996), Obsesja Laury (L'Obsession de Laure, 1996) jako psychiatra dr Clark, Miłość Laury (L’Amour de Laure, 1996) z Laure Sainclair, Zaskakujący spadek/Dziedzictwo Laury (L'Héritage de Laure, 1998) jako adwokat, Jolis seins de l'est (2000), Filles de l'est et gros seins (2002), Prostitution a l’est (2003) i Anita Blond & Anita Dark Infinity: Best Of (2005). Za realizację francuskiego filmu Młode lubieżne wdowy (Jeunes Veuves Lubriques, 1996) otrzymał nagrodę w Cannes jako najlepszy nowy europejski reżyser[16].

Lata 90.[edytuj | edytuj kod]

Był obecny w europejskich produkcjach Diva Futura, Mario Salieri Productions, VTO, Luca Damiano Entertainment, DBM Video, Videorama Harry S. Morgan czy Magma Film.

Walter Molitor (Moli) powierzył mu rolę kowboja Victora McHammera, który odwiedza miasteczko Cock w niemieckim westernie Wystrzałowe kolty (Spritzende Colts, 1991)[29] i parodii Mad Max z gatunku science-fiction Mad Sex (1994) jako Loth, lider Breastless Ones[30].

Mario Salieri zaangażował go do roli SS-Manna w Podróżach w czasie 2-3 (Viaggio nel tempo 3, 1991). Dino wybrał go jako tytułowego protagonistę Wolfganga Amadeusa Mozarta w niemieckim filmie Sekrety Mozarta (Secrets of Mozart, 1992). W erotycznej wersji operetki Franciszka Lehára Wesoła wdówka (Vedova Allegra, 1995)[30] w reż. Mario Bianchi (Nicholas Moore) był hrabią Daniło.

Luca Damiano[31] i Joe D'Amato[32] zaangażowali go do swoich wysokobudżetowych[16] kostiumowych produkcji; Baśnie z tysiąca i jednej nocy (1001 Nights: Esclaves au harem, 1994) jako sułtan Szachrijar, ekranizacji powieści Alberto Moravia włoskiej produkcji Mężczyzna, który patrzy (Il marito guardone – Sesso spiato, 1995), Erotyczne marzenia Aladyna (The Erotic Dream of Aladdin X, 1995)[33] jako Aladyn, Baron von Masoch (Il Barone von Masoch, 1995), Dekameron X (Decameron X, 1995)[34] wg Giovanni Boccaccio, Marqués de Sade (1996) jako wujek de Sade oraz jako szekspirowski Hamlet w dramacie Hamlet – erotyczne rozterki (Amleto-Per Amore di Ophelia, 1996)[35].

W porno parodii Nikita - Sexy Killer, Nikita - prima parte (1997) z Sarah Young zagrał postać Sergio z tajnej służby francuskiego rządu, a w Lara Croft: Tomb Raider - Zagłada wojownika (Doom Fighter, 2000)[36] w reż. Gianfranco Romagnoli wystąpił jako antagonista dr Zolt.

Evil Angel[edytuj | edytuj kod]

W 1991 podjął współpracę z amerykańskim producentem i reżyserem Johnem Stagliano, pojawiając się w jego studyjnych filmach pornograficznych. W 1997 John Stagliano poprosił Christopha, by przyłączył się do jego rosnącej grupy reżyserskiej Evil Angel[16], i rozpoczął kręcić cykle filmów w stylu gonzo[37]. Potem realizował swoje produkcje takie jak Euro Angels[16], Beautiful Girls[16], Euro Hardball[16], Big Natural Tits Euro Domination[16], Christoph Clark’s Obsession[16], Swallow[16] i Top Wet Girls[38]. Dzięki jego sukcesom europejskie produkcje porno zyskały popularność w Stanach Zjednoczonych[39][40].

Private[edytuj | edytuj kod]

Dla Private Media Group zrealizował m.in.: Reportera (Private Gold 18: Reporter, 1997), Ostatnie życzenie (Private Gold 20: Dead Man’s Wish, 1997), Weekend w Bolonii (Private Gaia 3: Weekend in Bologna, 1997) i Aktorki (Private Gaia 6: Profession: Porn Actress, 1998) z Nikki Anderson. W Triple X 24 (1997)/I Want to Fuck You in the Toilet (2004) wystąpił w scenie seksu w toalecie z Silvią Saint.

Zagrał postać Cyklopa w trylogii Private Virtualia: Dark Side: A New Sex Dimension (2002) Antonio Adamo.

Lata 2000.[edytuj | edytuj kod]

Gościł w dramacie Dziwka (Yo puta, 2004)[41][42] wg powieści Isabel Pisano z udziałem Daryl Hannah, Denise Richards i Joaquima de Almeidy.

W 2008 został wpisany do Galerii Sław XRCO zarządzanej przez X-Rated Critics Organization[43].

Trafił do produkcji Pierre'a Woodmana Woodman Casting X 82 (2010). Jego realizacja DXK (DXK, David Sex King, 2011) z Roberto Malone była inspirowana oskarżeniem o napastowanie seksualne Dominique'a Strauss-Kahna[44].

W 2013 był bohaterem teledysku wyprodukowanego przez Chaï Chaï Films do piosenki Brantôme "Hello, Dirty Operator !" (reż. Mathias Mangin i Jonas Parient)[45].

Od roku 2015 na swoim koncie YouTube, Facebook i Twitter jako Tonton Chris Clark regularnie nagrywał siebie i publikował filmiki wideo[46], gdzie wyrażał swoją opinię, np. o porażce reprezentacji Francji w piłce nożnej[47].

Był obsadzony w realizacjach DDF Network: Xtreme Sex Party (2015)[48], Valentine's Anal Fuck (2018) i Big Busty Surprise (2018).

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Podczas wizyty w Marbelli poznał węgierską aktorkę porno Deborah Wells[49][50], z którą się związał i dla niej przeprowadził się do Budapesztu. Pobrali się w roku 1990[51]. Razem zagrali w scenach seksu w filmowych produkcjach: Buttman's European Vacation 1 (1991), Vue sur Maison Close (1991), Roma Connection (1991), Photos Passions (1991), Leather Dreams (1991), Hard Cut 2 (1991), Osmańskie dziewice (Osmanische Sexsklavinnen, 1991), Fucking Holidays (1991), U elle aime (1992) jako Didier Adventures of Misty McKain 2 (1992), Memories of a Lifetime (Viva Italia!, 1992), Sogni d'Estate a Riccione (1992), Lussuria di Donna (1992), Inside Gabriella Dari (1992), porno wersji Blond Venus - Błękitna Wenus (La Venus Bleue, 1993), parodii porno Milczenia owiec - Przestępstwo uwiedzenia (Délit de Séduction, 1993), Tajemnica klasztoru (Il Mistero del Convento (1993), Offertes à tout 4 (1994), pornobaśni Królewna Śnieżka (Hótehénke, 1994, LUX Videó, reż. Kovi), Sarajevo (1994), Corpi venduti (1994), Confessioni Anali (1998) i Hot Shots of Angelica Bella (1999)[52]. Jednak w roku 1994 nastąpił rozpad ich związku[53]. Christoph Clark romansował z Moaną Pozzi[12], Jessicą Rizzo[12], Luaną Borgią[12] i Anitą Blond (1996)[12].

Zamieszkał wraz z rodziną w Egerze[54]. Ma dwóch synów (ur. 2002 i 2004)[55][5]. Przyjaźnił się z amerykańskim aktorem i reżyserem porno Johnem Leslie i jego żoną Kathleen[56].

W 2015 roku, po 20 latach małżeństwa, rozwiódł się[57] i osiedlił w Gödöllő.

Nagrody i nominacje[edytuj | edytuj kod]

Rok Nagroda Kategoria Film Rola Inni wykonawcy Rezultat
1992 Hot d'Or (Cannes) Najlepszy aktor europejski[58][59] Arena namiętności (Manege der Lüste, 1991), reż. Nils Molitor (w napisach: Moli) klaun August z cyrku ‘MOSEN’ Wygrana
1993 Hot d'Or (Cannes) Najlepszy aktor[60] Sekrety Mozarta (Secrets of Mozart, 1992), reż. Dino Wolfgang Amadeus Mozart Nominacja
European X Festival (Bruksela, Belgia) Najlepszy aktor europejski Nominacja
1994 Hot d'Or (Cannes) Najlepszy aktor europejski Przestępstwo uwiedzenia (Délices et Séduction), reż. Michel Ricaud maniak seksualny Wygrana
1995 Najlepszy aktor europejski Obywatel Shane (Citizen Shane), reż. Marc Dorcel V.H. Shane, playboy, bogaty magnat Wygrana
European X Festival (Bruksela, Belgia) Najlepszy aktor europejski Erotyczne marzenia Aladyna (The Erotic Dream of Aladdin X, 1994), reż. Luca Damiano Aladyn Wygrana
Ninfa (FICEB) Wygrana
1996 Hot d'Or (Cannes) Najlepszy nowy reżyser Młode lubieżne wdowy (Jeunes Veuves Lubriques) - Wygrana
1998 AVN Award Najlepsza scena seksu grupowego - wideo[61] Rock 'n' Roll Rocco 2: Backstage Pass (1997), reż. Rocco Siffredi Clarissa Bruni, Elizabeth King, Eva, Heidy Cassini, Illana Moore, Jeanette La Douce, Lenka Veborova, Olga Lovi, Dina Pearl, Regina Sipos, Stephanie Silver, Samantha del Rio, Katarina Martinez, Roberto Malone, Sophie Call, Cassandra, Vivienne Clash, Andrea Nobili, Andrea Spider, Francesco Malcom, Jean-Yves Le Castel, Pavel Sahaj, Richard Langin, Robert Rosenberg, Rocco Siffredi i Silvio Evangelista Nominacja
Prague Erotica Sex (Czechy) Najlepszy aktor europejski Obywatel Shane (Citizen Shane), reż. Marc Dorcel V.H. Shane, playboy, bogaty magnat Wygrana
1999 AVN Award Najlepszy reżyser zagraniczny Pokusy Clarisse (Private Gaia 5: The Temptations of Clarisse, 1998) - - Nominacja
Najlepsze obcojęzyczne wideo Euro Angels 2 (1997), Euro Angels 3 (1997) i Euro Angels 8: Tunnels of Love (1998) - Nominacja
Najlepsze obcojęzyczne wideo Euro Anioły 10: Analna dekadencja (Euro Angels 10: Anal Decadence), reż. Christoph Clark - Wygrana
Najlepszy wykonawca roku[62] - - Nominacja
Najlepsza scena seksu analnego - wideo Buttman in Budapest (1998), reż. John Stagliano - Nikki Anderson i Andrew Youngman Nominacja
Najlepsza scena seksu w zagranicznej produkcji - wideo Euro Angels 4 (1998), reż. Christoph Clark - Ispahan, Vanda Vitus i Yves Baillat Nominacja
2000 Hot d'or Najlepszy aktor europejski[63] - - - Nominacja
Najlepsza europejska realizacja Euro Angels 19 (Clark Euro Angel/Evil Angel) - - Nominacja
AVN Award Najlepszy wykonawca roku - - Nominacja
Najlepsza zagraniczna winieta Euro Angels Hardball 3: Anal Therapy (1999) - - Nominacja
Euro Angels 14 (1999) - - Nominacja
Najlepsza scena seksu w produkcji zagranicznej Euro Angels Hardball 3: Anal Therapy (1999), reż. Christoph Clark - Nikki Anderson i Daniella Rush Nominacja
2001 AVN Award Najlepsza scena seksu w obcojęzycznej wersji Obsesja Laury (L'Obsession de Laure, 1996), reż. Christoph Clark psychiatra Nikita Nominacja
Prague Erotica Sex (Czechy) Najlepszy aktor europejski - Zlatá Hvězda (Złota Gwiazda) Ku Klux Klan (KKK – storie violente dell’America di ieri, 2000), reż. Mario Bianchi (w napisach Nicholas Moore) ksiądz - Nominacja
2002 AVN Award Najlepszy wykonawca roku - - Nominacja
Hall of Fame (Aleja Sław)[9] - Wygrana
Najlepsze obcojęzyczne wideo za serię Euro Angels Hardball - Wygrana
2003 AVN Award Najlepszy wykonawca roku - - Nominacja
Najlepszy reżyser realizacji zagranicznej Christoph's Beautiful Girls 4 (2002) Nominacja
Najlepsze obcojęzyczne wideo za serię Euro Angels Hardball Wygrana
2004 AVN Award Najlepsza scena seksu w produkcji zagranicznej Euro Angels Hardball 19: Reverse Gang Bang Edition (2002), reż. Christoph Clark - Carmen, Kelli, Leslie, Jennifer Cool, Lucy Lee, Allison More, Tina Wagner, Vivienne Laroche i Greg Centauro Nominacja
2006 AVN Award Najlepsza zagraniczna seria[64] Euro Domination Wygrana
Najlepszy reżyser realizacji zagranicznej[65] Euro Domination 4 (2005) Nominacja
2007 AVN Award Najlepsza seria[64] Obsession Wygrana
Najlepsza zagraniczna cała seria[66] Euro Domination Wygrana
VOD Awards (Video On Demand) Najlepszy zagraniczny film Big Natural Tits 15 (2006), reż. Christoph Clark Nominacja
2008 XRCO (X-Rated Critics Organization) Hall of Fame (Aleja Sław)[67] Wygrana
2009 Hot d'Or Najlepszy reżyser europejskiej produkcji gonzo[68] Angel Perverse - - Wygrana
AVN Award Najlepszy reżyser zagraniczny Niegrzeczne intencje 2 (Nasty Intentions 2)[69] Wygrana
2010 Najlepsza realizacja o dużych biustach[70] Big Natural Tits 21 (2008) - - Nominacja
Najlepszy reżyser produkcji zagranicznej Anita Pearl is Fresh on Cock (2008) - - Nominacja
2011 Najlepsze zagraniczna realizacja Rosyjskie aniołki 2 (Russian Angels 2, 2009) - - Nominacja
2012 Najlepszy reżyser zagranicznej realizacji Angel Perverse 18 (2010) - - Nominacja
Najlepsza zagraniczna realizacja Christoph Meets the Angels 1 (2011) - - Nominacja
XBIZ Award Najlepsza europejska niefabularna forma filmowa Angel Perverse 20 (2011) - - Nominacja
2013 AVN Award Najlepszy reżyser zagranicznej realizacji[71] Jessie Volt is my Sexy Toy (2012) - - Nominacja
Sex Awards Ulubiony reżyser - - - Nominacja
XBIZ Award Europejski reżyser roku - - - Nominacja
2014 AVN Award Najlepszy reżyser zagranicznej realizacji I'm Your Bitch: Lyen (2013) - - Nominacja
Najlepsza europejska niefabularna forma filmowa Christoph's Anal Attraction (2013) - Nominacja
XBIZ Award Europejski reżyser roku - - - Nominacja
2015 AVN Award Najlepszy zagraniczny wykonawca roku Nominacja
XBIZ Award Europejski reżyser roku[72] - - - Nominacja
Najlepszy zagraniczny wykonawca roku[72] - - - Nominacja
Nightmoves Award Najlepszy reżyser produkcji zagranicznej[73] - - - Nominacja
2016 XBIZ Award Zagraniczny reżyser roku - - - Nominacja
2017 AVN Award Najlepszy reżyser zagraniczny Christoph's Anal Attraction 6 (2016) - - Nominacja
XBIZ Award Zagraniczna niekomercyjna realizacja roku[74] Fuck My Ass #6 (2016), reż. Christoph Clark - - Nominacja

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Christoph Clark w bazie IMDb (ang.)
  2. a b c d e Christoph Clark w serwisie IAFD
  3. a b Christoph Clark Pictures (ang.). FanPix.Net - FamousFix. [dostęp 2015-03-29].
  4. a b Christoph Clark w serwisie Adult Film Database
  5. a b c Profile for Christoph Clark (ang.). MySpace. [dostęp 2014-07-05].
  6. a b c d Christoph Clark Pornstar Bio - HD Videos & Free Porn Movies (ang.). DDFNetwork.com. [dostęp 2017-11-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-11-02)].
  7. Who is Christoph Clark? (ang.). Omnilexica. [dostęp 2014-07-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-21)].
  8. Christoph Clark (port.). Bússola do Terror. [dostęp 2017-11-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-10)].
  9. a b AVN Awards Past Winners (ang.). AVN.com. [dostęp 2007-08-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-04)].
  10. David Sullivan (2008-05-01): XRCO Announces 2008 Award Winners (ang.). AVN.com. [dostęp 2017-04-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-21)].
  11. Christoph Clark kimdir ve hakkında bilgi (tur.). Türkçe Bilgi. [dostęp 2015-08-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-21)].
  12. a b c d e Who is Christoph Clark dating? (ang.). Who’s Dated Who?. [dostęp 2014-07-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-21)].
  13. Tonton Clark (ang.). Facebook. [dostęp 2018-02-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-02-08)].
  14. a b c Interview Christoph Clark - Sextrends Magazin (niem.). Orgazmik Sextrends. [dostęp 2015-02-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-21)].
  15. Avant de faire du X j,etais (photo) apres je suis devenu un saint (ang.). twitter. [dostęp 2015-02-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-21)].
  16. a b c d e f g h i j k Biography (ang.). evilangel.com. [dostęp 2017-02-27].
  17. a b Ernest (2009-07-29): Entretien avec Christophe Clark, acteur et réalisateur classé X (fr.). Marc Dorcel Blog. [dostęp 2014-07-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-21)].
  18. Interview de l'acteur porno Christophe Clark (fr.). Marc Dorcel Blog. [dostęp 2008-10-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-21)].
  19. Online: Wywiad z Christophem Clark (niem.). Orgazmik. [dostęp 2014-07-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-21)].
  20. Dominations tropicales (ang.). The European Girls Adult Film Database. [dostęp 2018-04-14].
  21. Phil Hardy: The BFI Companion to Crime (ang.). University of California Press. [dostęp 2016-08-16].
  22. Male Performers: Christophe Clark (ang.). Woodman Forum. [dostęp 2017-11-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-06-16)].
  23. Gilbert Grosso in Emmanuelle IV (ang.). HotFlick Net. [dostęp 2017-11-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-10)].
  24. Christoph Clark (ang.). Listal. [dostęp 2016-05-04].
  25. Critique de Emmanuelle 4 (fr.). AlloCine. [dostęp 2015-08-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-21)].
  26. Ele é bem conhecido entre os fãs de pornografia Francesa (port.). Hiper CECG&B. [dostęp 2017-11-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-10)].
  27. Une fille dans la peau (1984) (cz.). ČSFD.cz. [dostęp 2017-02-27].
  28. Des femmes pour gourpanof (ros.). akuly-pera.ru. [dostęp 2017-02-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-10)].
  29. Christoph Clark (cz.). Fdb. [dostęp 2016-08-17].
  30. a b Vintage & Classic Porn Movies/ Videos (60s-90s) (ang.). Top Board. [dostęp 2016-08-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-21)].
  31. Luca Damiano (wł.). MYmovies. [dostęp 2016-08-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-21)].
  32. Joe D'Amato (wł.). MYmovies. [dostęp 2016-08-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-21)].
  33. Christoph Clark - Actor (rum.). CinemaRx. [dostęp 2017-02-27].
  34. Christoph Clark (cz.). ČSFD.cz. [dostęp 2017-02-27].
  35. Christoph Clark Porn Star (ang.). ExcaliburFilms.com. [dostęp 2017-12-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-28)].
  36. Cannes, trionfo italiano al festival del porno (wł.). il Repubblica. [dostęp 2015-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-21)].
  37. Porn’s dirtiest girl cleans up (ang.). Brisbane Times. [dostęp 2015-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-21)].
  38. David Sullivan (2008-08-12): Evil Angel Debuts Christoph Clark's New Girl/Girl Series (ang.). AVN. [dostęp 2017-12-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-21)].
  39. Sebastian Stodolak (2016-04-24): Węgry - stolica światowego przemysłu porno. Tutaj zarabia się fortunę (pol.). Forsal.pl. [dostęp 2016-08-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-21)].
  40. Violet Blue: The Smart Girl's Guide to Porn, str. 88. Cleis Press, 2006. ISBN 1-57344-247-X.
  41. Personalidade: Christoph Clark (França) (port.). InterFilmes.com. [dostęp 2017-02-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-21)].
  42. Christoph Clark (cz.). Osobnosti.cz. [dostęp 2016-05-04].
  43. David Sullivan, „XRCO Awards, 2008 Award Winners”, Adult Video News, June 2008, p. 136.
  44. DXK - film 2011 (fr.). AlloCiné. [dostęp 2017-02-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-21)].
  45. A proposito (ang.). it.ulule.com. [dostęp 2013-01-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-21)].
  46. Clark Chris (ang.). facebook.com. [dostęp 2018-02-08].
  47. L'analyse de la défaite des Bleus face à l'Allemagne par un ancien acteur porno amuse le web (fr.). L'Indépendant. [dostęp 2017-01-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-21)].
  48. Daddy’s Birthday Present Loren Minardi (ang.). twitter. [dostęp 2017-02-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-21)].
  49. Exclusive Deborah Wells Store (ang.). deborahwellsxxx.com. [dostęp 2014-07-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-21)].
  50. Do you like Deborah Wells and Christoph Clark? (ang.). FamousFix. [dostęp 2014-07-05].
  51. Deborah Wells Dating History (ang.). FamousFix. [dostęp 2017-11-20].
  52. Christopher Clark (ros.). x-star.ru. [dostęp 2014-07-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-21)].
  53. Deborah Wells DVD Shop (ang.). zagrebnights.com. [dostęp 2014-07-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-21)].
  54. John Nadler (1995-10-09): ‘X’ Marks The Spot (ang.). Variety.com. [dostęp 2016-11-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-21)].
  55. @clark090258; Father of 2 gorgeous sons (ang.). Twitter. [dostęp 2014-07-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-02-08)].
  56. Dan Miller (2010-12-16): Industry Honors John Leslie at Moving Memorial (ang.). XBIZ.com. [dostęp 2017-04-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-21)].
  57. “Le Gentleman du X” alias tonton pour les intimes (fr.). T83. [dostęp 2015-09-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-21)].
  58. Hot Vidéo, "Special Cannes +", Nr 33. czerwiec 1992
  59. Hot D'or 1992 (ang.). facebook. [dostęp 2017-04-17].
  60. Hot Vidéo, "Special Hot D'Or '93", Nr 44. czerwiec 1993
  61. History: The 1998 AVN Awards Show". Official Program. Van Nuys, California: AVN Publications, Inc. January 9, 1998
  62. 1999 AVN Awards Winners". Adult Video News. Van Nuys, CA: AVN Publications, Inc. (1999-03-01). 15 (3): 56–58. marzec 1999. ISSN 0883-7090
  63. 2000 Hot D'or Nominations Are In (ang.). avn.com. [dostęp 2017-04-17].
  64. a b AVN Awards 2007 (ros.). luba-love.livejournal.com. [dostęp 2018-07-15].
  65. AVN Awards 2006 (ang.). avnawards.com. [dostęp 2018-07-15].
  66. AVN Awards 2007-01-14 (ros.). luba-love.com. [dostęp 2018-07-15].
  67. PM (2008-05-08): XRCO Awards A Big Hit, Organizers Say (ang.). XBIZ.com. [dostęp 2017-04-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-21)].
  68. Les cérémonies des Hot d'Or (fr.). Hot d'Or. [dostęp 2017-05-13].
  69. David Sullivan (2009-01-11): 2009 AVN Award-Winners Announced (ang.). AVN.com. [dostęp 2015-04-25].
  70. Nominations for 2010 AVN Awards Announced (ang.). AVN.com. [dostęp 2016-11-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-21)].
  71. AVN - 2013 AVN Awards Show - 2013 Nominees (ang.). AVN. [dostęp 2017-07-29].
  72. a b Lila Gray (2014-11-11): XBIZ Announces Movies & Production Nominees for 2015 XBIZ Awards (ang.). XBIZ.com. [dostęp 2017-03-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-21)].
  73. TRPWL (2015-07-15): 2015 NightMoves Award Show National Ballot (ang.). The Real Porn WikiLeaks. [dostęp 2017-04-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-21)].
  74. Rhett Pardon (2016-11-17): XBIZ Announces Finalist Nominees for 2017 XBIZ Awards (ang.). XBIZ.com. [dostęp 2017-04-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-21)].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]