Paul Legentilhomme

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Paul Legentilhomme
Ilustracja
Paul Legentilhomme (z zabandażowaną ręką) w Damaszku (1941)
generał armii generał armii
Data i miejsce urodzenia

26 marca 1884
Valognes

Data i miejsce śmierci

23 maja 1975
Villefranche-sur-Mer

Przebieg służby
Lata służby

1905–1947

Siły zbrojne

Francuskie Siły Zbrojne
Wolna Francja Siły Wolnych Francuzów

Jednostki

1 Dywizja Wolnych Francuzów

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
II wojna światowa

Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Order Wyzwolenia (Francja) Medal Wojskowy (Francja) Krzyż Wojenny 1914-1918 (Francja) Krzyż Wojenny 1939–1945 (Francja) Kawaler Orderu Smoka Annamu Krzyż Wielki Orderu Kambodży (Francja) Komandor Orderu Gwiazdy Anjouan Wielki Oficer Orderu Gwiazdy Czarnej Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Łaźni (Wielka Brytania) Komandor Legii Zasługi (USA) Wielki Oficer Orderu Korony (Belgia) Krzyż Wojenny (Belgia) (1914-1918) Order Lwa Białego II Klasy (Czechosłowacja) Krzyż Kawalerski Orderu Virtuti Militari

Paul Legentilhomme (ur. 26 marca 1884 w Valognes, zm. 23 maja 1975 w Villefranche-sur-Mer) – francuski wojskowy, generał armii.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1905 roku rozpoczął naukę w École spéciale militaire de Saint-Cyr, od 1907 roku służył we francuskich wojskach kolonialnych[1]. Przydzielony do 3 tonkińskiego pułku tyralierów, w październiku 1909 roku został awansowany na stopień porucznika[1]. Następnie służył kolejno w 10 i 2 pułku piechoty kolonialnej, w 1912 roku powrócił do Francji i rozpoczął służbę w 23 pułku piechoty kolonialnej[1].

W składzie tej ostatniej jednostki brał udział w I wojnie światowej i 22 sierpnia 1914 roku w Neufchâteau został wzięty do niewoli niemieckiej[1]. W listopadzie 1918 roku został zwolniony z niewoli i powrócił do Francji. W 1919 roku rozpoczął studia w École de guerre w Paryżu, a następnie powrócił do Tonkinu[1]. W 1924 roku został awansowany na dowódcę batalionu. W 1926 roku został wysłany do Madagaskaru jako szef sztabu naczelnego dowódcy tamtejszych wojsk, dwa lata później powrócił do Tonkinu[1]. W 1929 roku został podpułkownikiem i mianowano go szefem sztabu 3 dywizji piechoty kolonialnej[1].

Od 1934 roku dowodził 4 pułkiem tyralierów w Senegalu, a w 1937 roku został mianowany zastępcą komendanta École spéciale militaire de Saint-Cyr[1]. W 1938 roku został generałem brygady[1]. Od stycznia 1939 roku był dowódcą wojsk francuskich w Somali Francuskim. W czerwcu 1940 roku w Dżibuti wydał rozkaz potępiający rozejm w Compiègne i ogłosił zamiar kontynuowania walki u boku Wielkiej Brytanii. Wraz z pułkownikiem Edgardem de Larminatem próbował przekonać administrację Somali Francuskiego do dołączenia do Wolnych Francuzów, ich starania nie przyniosły jednak efektu[1].

22 lipca 1940 roku odebrano mu dowództwo, a 2 sierpnia opuścił Somali by dołączyć do generała Charlesa de Gaulle'a w Londynie, gdzie przybył 31 października[1]. Na mocy dekretu Rządu Vichy został następnie pozbawiony francuskiego obywatelstwa[1]. W styczniu 1941 roku awansowany na stopień generała dywizji i został mianowany dowódcą wojsk francuskich w Sudanie i Erytrei[1]. W 1941 roku był współorganizatorem 1 Dywizji Wolnych Francuzów i następnie jako jej dowódca brał udział w operacji Exporter, podczas której w wyniku bombardowania został ranny w ramię[1].

24 września 1941 roku został mianowany komisarzem wojny Francuskiego Komitetu Narodowego, a następnego dnia został w zaocznie skazany na śmierć przez trybunał wojskowy Vichy w Gannat[1]. We wrześniu 1942 roku został odznaczony Orderem Wyzwolenia[1]. W grudniu 1942 roku został mianowany gubernatorem Madagaskaru i wysokim komisarzem francuskich posiadłości na Oceanie Indyjskim, funkcje te pełnił do 5 maja 1943 roku[1].

5 sierpnia 1943 roku został zastępcą komisarza ds. obrony, a od października tego samego roku pełnił funkcje komisarza ds. obrony Francuskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego[1]. Od czerwca 1944 roku dowodził 3. okręgiem wojskowym w Rouen, a od lipca 1945 roku zastąpił generała Marie Pierre Kœniga na stanowisku gubernatora wojskowego Paryża[1].

W 1947 roku został awansowany na stopień generała armii i przeszedł na emeryturę[1]. Od 1950 roku był doradcą Françoisa Mitterranda w ministerstwie ds. terytoriów zamorskich i ministerstwie stanu[1].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczony następującymi odznaczeniami[1]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v Paul LEGENTILHOMME, Musée de l'Ordre de la Libération [dostęp 2021-12-12] (fr.).