Eric Ericson (dyrygent)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Eric Ericson
Ilustracja
Eric Ericsson (2007)
Imię i nazwisko Eric Gustaf Ericson
Data i miejsce urodzenia 26 października 1918
Borås
Pochodzenie szwedzkie
Data i miejsce śmierci 16 lutego 2013
Sztokholm
Gatunki muzyka poważna
Zawód dyrygent chóralny, pedagog

Eric Gustaf Ericson (ur. 26 października 1918 w Borås, zm. 16 lutego 2013 w Sztokholmie) – szwedzki dyrygent chóralny i pedagog.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1943 ukończył studia w Kungliga Musikhögskolan i Stockholm. Następnie studiował w Schola Cantorum Basiliensis w Szwajcarii oraz w Niemczech, Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych[1][2].

Znany z innowacyjnych metod nauczania i szerokiego zakresu repertuarowego. Przez 40 lat był głównym dyrygentem chóru Orphei Drängar na Uniwersytecie w Uppsali (1951–1991)[3][4]. Do 1982 był też chórmistrzem Chóru Szwedzkiego Radia (Radiokören), który powstał z jego inicjatywy w 1951. Od 1951 prowadził działalność pedagogiczną w macierzystej Kungliga Musikhögskolan i Stockholm, gdzie w 1968 powierzono mu katedrę dyrygentury chóralnej[2][5].

Założył Eric Ericson Chamber Choir i pracował jako dyrygent gościnny z wieloma chórami i zespołami kameralnymi, w tym Drottningholm Baroque Ensemble, Netherlands Chamber Choir, BBC Singers i paryskim Chœur de chambre Accentus[1][2]. Łączył skandynawską tradycję chóralnej lekkości i czystości z rodzajem powściągliwej intensywności charakterystycznej dla chórów angielskich[1].

W 1983 Ericson otrzymał tytuł doktora honoris causa Wydziału Nauk Humanistycznych Uniwersytetu w Uppsali[4]. W 1998, z okazji jego 80. urodzin, Swedbank ufundował Katedrę Chóralną Erica Ericsona na Uniwersytecie w Uppsali[2].

W 1991 został laureatem prestiżowej duńskiej Nagrody Fundacji Muzycznej Léonie Sonning[6]. W 1995 zdobył Nordic Council Music Prize[2], a w 1997 roku podzielił się nagrodą Polar Music z Bruce’em Springsteenem za „pionierskie osiągnięcia jako dyrygent, pedagog, inicjator artystyczny i inspirator szwedzkiej i międzynarodowej muzyki chóralnej”[7][5].

W 2003 z inicjatywy Ericsona odbyła się pierwsza edycja konkursu dla młodych dyrygentów chóralnych w wieku od 20 do 32 lat. Repertuar wybierano z zachodniej muzyki chóralnej, ze szczególnym uwzględnieniem współczesnej muzyki szwedzkiej. Nagrodą główną konkursu była Eric Ericson Award, na którą składała się gratyfikacja pieniężna wysokości 100 000 koron szwedzkich oraz zaproszenie do poprowadzenia Chóru Szwedzkiego Radia. Pierwszymi laureatami byli Peter Dijkstra z Holandii (2003), Martina Batič ze Słowenii (2006) oraz Kjetil Almenning z Norwegii (2009)[8].

Wiosną 2010 zdesakralizowany kościół położony na sztokholmskiej wyspie Skeppsholmen stał się siedzibą założonego 4 lata wcześniej Eric Ericson International Choral Centre, a sam budynek określa się mianem Eric Ericsonhallen[9][10].

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Mellor 2013 ↓.
  2. a b c d e f Erik Eriksson: Eric Ericson (ang.). s. All Music. [dostęp 2018-02-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-02-02)].
  3. Orphei Drängar – historia (szw.). W: Orphei Drängar [on-line]. [dostęp 2018-02-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-02-03)].
  4. a b Ericson Choral Center; about Eric Ericson (ang.). W: Eric Ericson International Choral Centre [on-line]. [dostęp 2018-02-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-02-03)].
  5. a b Karl-Erik Tallmo, Hans-Gunnar Peterson: Eric Ericson - 50 years with the Chamber Choir (ang.). W: The Art Bin [on-line]. 1997. [dostęp 2018-02-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-04-07)].
  6. a b Léonie Sonning Prize 1991 – Eric Ericson (ang.). W: Sonning Music [on-line]. [dostęp 2018-02-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-02-02)].
  7. a b Eric Ericson – Laureate of the Polar Music Prize 1997 (ang.). W: Polar Music Prize [on-line]. [dostęp 2018-02-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-06-21)].
  8. Eric Ericson Award (ang.). W: Eric Ericson International Choral Centre [on-line]. [dostęp 2018-02-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-02-03)].
  9. Eric Ericsonhallen (szw.). W: Eric Ericsonhallen [on-line]. [dostęp 2018-02-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-04-18)].
  10. Eric Ericson International Choral Centre (szw.). W: Eric Ericson International Choral Centre [on-line]. [dostęp 2018-02-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-05-28)].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Publikacja o płatnym dostępie – wymagana płatna rejestracja lub wykupienie subskrypcji Andrew Mellor. Eric Ericson. „Gramophone”. 90, 04 2013. via Questia (ang.). 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]