Kaija Saariaho

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kaija Anneli Saariaho (z domu Laakkonen, ur. się 14 października 1952 r.) – fińska kompozytorka, mieszka w Paryżu.

Wybrane dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • Verblendungen (1984; orchestra, electronics)
  • Lichtbogen (1986; flute, percussion, piano, harp, strings, live electronics)
  • Io (1987; large ensemble, electronics)
  • Nymphéa (1987; string quartet, electronics)
  • Petals (1988; cello, electronics)
  • Du cristal... (1989; orchestra, live electronics)
  • ...à la Fumée (1990; solo alto flute and cello, orchestra)
  • Graal théâtre (1994; violin, orchestra)
  • Oltra Mar (1999; chorus and orchestra)
  • L’Amour de loin (2000; opera)[1][2]
  • Orion (2002; orchestra)
  • Adriana Mater (2005; opera)
  • Asteroid 4179: Toutatis (2005; orchestra)
  • La Passion de Simone (2006; oratorio/opera)
  • Adriana Mater (2006; opera, libretto by Amin Maalouf)
  • Notes on Light (2006; cello concerto)
  • Terra Memoria (2007; string quartet)
  • Laterna Magica (2008; orchestra)
  • Émilie (2010; opera)
  • D’Om le Vrai Sens (2010; clarinet concerto)
  • Circle Map (2012; orchestra)
  • Maan varjot („Earth’s Shadows”) (2013; organ and orchestra)
  • True Fire (2014; baritone and orchestra)
  • Trans (2015; harp concerto)
  • Only The Sound Remains (Always Strong and Feather Mantle)[3]

Wybrane nagrania[edytuj | edytuj kod]

  • Graal ThéâtreGidon Kremer; BBC Symphony Orchestra; Esa-Pekka Salonen – Sony SK60817
  • L’Amour de loin – Gerald Finley; Dawn Upshaw; Finnish National Opera; Esa-Pekka Salonen – Deutsche Grammophon DVD 00440 073 40264
  • Nymphéa – Cikada String Quartet – ECM New Series 472 4222

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Robert Everett-Green, Kaija Saariaho is looking for love in Canada, The Globe and Mail, Toronto , 27 stycznia 2012 [dostęp 2012-02-03].
  2. Kaija Saariaho gets lots of love for Love from Afar, The Toronto Star, 2012 [dostęp 2012-02-03].
  3. Andrew Clements, Only the Sound Remains review - almost perversely unengaging, The Guardian, 26 marca 2016 [dostęp 2016-12-28].