Kaija Saariaho

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kaija Saariaho
ilustracja
Imię i nazwisko

Kaija Anneli Saariaho
(z domu Laakkonen)

Data i miejsce urodzenia

14 października 1952
Helsinki

Pochodzenie

fińskie

Gatunki

muzyka poważna, muzyka współczesna

Zawód

kompozytorka

Odznaczenia
Kawaler Orderu Sztuki i Literatury (Francja) Kawaler Orderu Narodowego Zasługi (Francja)
Strona internetowa

Kaija Anneli Saariaho z domu Laakkonen (ur. 14 października 1952 w Helsinkach) – fińska kompozytorka, mieszka w Paryżu.

Odznaczona kawalerią Orderu Sztuki i Literatury (1997) oraz kawalerią Orderu Narodowego Zasługi (2006)[1].

Wybrane kompozycje[edytuj | edytuj kod]

  • Verblendungen (1984)
  • Lichtbogen (1986)
  • Io (1987)
  • Nymphéa (1987)
  • Petals (1988)
  • Du cristal... (1989)
  • ...à la Fumée (1990)
  • Graal théâtre (1994)
  • Oltra Mar (1999)
  • L’Amour de loin (2000)[2][3]
  • Orion (2002)
  • Adriana Mater (2005)
  • Asteroid 4179: Toutatis (2005)
  • La Passion de Simone (2006)
  • Adriana Mater (2006)
  • Notes on Light (2006)
  • Terra Memoria (2007)
  • Laterna Magica (2008)
  • Émilie (2010)
  • D’Om le Vrai Sens (2010)
  • Circle Map (2012)
  • Maan varjot (2013)
  • True Fire (2014)
  • Trans (2015)
  • Only The Sound Remains [4]

Wybrana dyskografia[edytuj | edytuj kod]

  • Graal ThéâtreGidon Kremer; BBC Symphony Orchestra; Esa-Pekka Salonen – Sony SK60817
  • L’Amour de loin – Gerald Finley; Dawn Upshaw; Finnish National Opera; Esa-Pekka Salonen – Deutsche Grammophon DVD 00440 073 40264
  • Nymphéa – Cikada String Quartet – ECM New Series 472 4222

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Pirkko Moisala: Kaija Saariaho. Urbana: University of Illinois Press, 2009, s. 18. ISBN 978-0-252-03277-6.
  2. Robert Everett-Green, Kaija Saariaho is looking for love in Canada, The Globe and Mail, Toronto, 27 stycznia 2012 [dostęp 2012-02-03].
  3. Kaija Saariaho gets lots of love for Love from Afar, The Toronto Star, 2012 [dostęp 2012-02-03].
  4. Andrew Clements, Only the Sound Remains review - almost perversely unengaging, The Guardian, 26 marca 2016 [dostęp 2016-12-28].