Reggina 1914

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Urbs Sportiva Reggina 1914)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Reggina 1914
Pełna nazwa Reggina 1914 S.r.l.
(Reggina 1914 Sp. z o.o.)
Przydomek I Amaranto (Amarantowi)
Barwy     
amarantowe
Data założenia 11 stycznia 1914
Liga Serie B
Państwo  Włochy
Region  Kalabria
Adres Via Osanna 5/9, 89125 Reggio di Calabria
Stadion Stadio Oreste Granillo
Właściciel Club Amaranto S.r.l.
Prezes Luca Gallo
Trener Marco Baroni
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Strona internetowa
Stadio Oreste Granillo

Reggina 1914włoski klub piłkarski z siedzibą w mieście Reggio di Calabria. Swoje mecze rozgrywa na Stadio Oreste Granillo, który może pomieścić 27 763 widzów. Zespół nosi przydomek "I Amaranto" (pol. amarantowi), który pochodzi od klubowych barw.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Chronologia nazw:

  • 1914: Unione Sportiva Reggio Calabria
  • 1922: Reggio Foot Ball Club
  • 1928: Unione Sportiva Reggina
  • 1934: Associazione Sportiva Reggina
  • 1935: klub rozwiązano
  • 1935: Società Sportiva La Dominante
  • 1940: klub rozwiązano
  • 1944: Associazione Sportiva Reggina
  • 1986: Reggina Calcio S.p.A.
  • 2015: klub rozwiązano
  • 2015: Associazione Sportiva Dilettantistica Reggio Calabria
  • 2016: Società Sportiva Dilettantistica Reggio Calabria S.r.l.
  • 2016: Urbs Reggina 1914 S.r.l.
  • 2019: Reggina 1914 S.r.l.

Klub został założony 11 stycznia 1914 roku jako "Unione Sportiva Reggio Calabria". W późniejszym okresie jego nazwa kilkukrotnie ulegała zmianie. Drużyna nosiła kolejno nazwy "Società Calcistica Reggio", "Reggio Foot Ball Club", "Associazione Sportiva Reggina" oraz "Società Sportiva La Dominante". Obecna nazwa klubu - "Reggina Calcio" została ustanowiona w 1984 roku.

Zespół po raz pierwszy awans do Serie A uzyskał w sezonie 1998/1999, kiedy to zajął czwarte miejsce w rozgrywkach drugiej ligi. Dwa lata później przegrywając play offy z Chievo Werona Reggina spadła do Serie B, jednak szybko powróciła do najwyższej klasy rozgrywek w kraju. W sezonie 2002/2003 drużyna utrzymała się we włoskiej ekstraklasie dzięki wygraniu barażów z Atalantą BC.

W 2006 roku Reggina Calcio została oskarżona o udział w Aferze Calciopoli. Początkowo została ukarana odjęciem piętnastu punktów w sezonie 2006/2007, jednak po odwołaniu karę zmniejszono do jedenastu punktów. Mimo tego ostatecznie ekipie "Amaranto" udało się utrzymać w Serie A. W ostatnim meczu rozgrywek Reggina pokonała zwycięzców Ligi Mistrzów - A.C. Milan, a wygrana ta dała im punkt przewagi nad strefą spadkową.

Początek rozgrywek 2007/2008 był dla Regginy zupełnie nieudany, dlatego też już w listopadzie na stanowisku szkoleniowca Massimo Ficcadentiego zastąpił Renzo Ulivieri. Pod wodzą nowego trenera drużyna także radziła sobie fatalnie, co doprowadziło do kolejnej zmiany w klubie. Nowym szkoleniowcem został wybrany Nevio Orlandi, pod wodzą którego Reggina znacznie poprawiła swoje wyniki i ostatecznie zdołała utrzymać się w Serie A. W pierwszej części kolejnego sezonu wyniki uzyskiwane przez Regginę zmusiły działaczy klubu do zmiany trenera, którym został Giuseppe Pillon. 25 stycznia 2009 roku na stanowisko szkoleniowca zespołu powrócił Nevio Orlandi. W sezonie 2008/2009 Reggina zajęła przedostatnie miejsce w Serie A i spadła do drugiej ligi.

Największym rywalem Regginy Calcio jest klub z sąsiadującego z nim miasta - FC Messina. Oba miasta dzieli tylko piętnaście minut podróży promem. Pojedynki między tymi dwoma klubami znane są we Włoszech jako "Derby dello Stretto", czyli derby Cieśniny Mesyńskiej.

Zawodnicy[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Piłkarze Reggina 1914.

Obecny skład[edytuj | edytuj kod]

Stan na 6 października 2020

Nr Poz. Piłkarz
1 BR Włochy Enrico Guarna
3 OB Polska Thiago Cionek
4 OB Grecja Dimitris Stavropoulos
6 OB Włochy Giuseppe Loiacono (kapitan)
7 NA Francja Jérémy Ménez
8 PO Włochy Lorenzo Crisetig
9 NA Francja Gabriel Charpentier (wypożyczony z Genoa)
10 NA Włochy Nicola Bellomo
11 PO Maroko Hachim Mastour
12 BR Włochy Alessandro Plizzari (wypożyczony z Milanu)
13 OB Włochy Marco Rossi
14 OB Włochy Gabriele Rolando
15 PO Włochy Nicolò Bianchi
16 PO Włochy Andrea Marcucci
Nr Poz. Piłkarz
17 OB Włochy Gianluca Di Chiara (wypożyczony z Perugii)
18 NA Irlandia Północna Kyle Lafferty
19 NA Argentyna Germán Denis
20 PO Włochy Francesco De Rose
21 NA Szwecja Nikola Vasić
24 OB Włochy Enrico Delprato (wypożyczony z Atalanta)
31 OB Włochy Daniele Gasparetto
44 PO Włochy Lorenzo Peli (wypożyczony z Atalanta)
77 BR Włochy Alessandro Farroni
90 PO Włochy Michael Folorunsho (wypożyczony z Napoli)
91 PO Senegal Ricardo Faty
92 PO Chorwacja Mario Šitum
94 OB Włochy Daniele Liotti
99 PO Honduras Rigoberto Rivas (wypożyczony z Interu)

Piłkarze[edytuj | edytuj kod]

  • Zwycięzcy mistrzostw świata:
Włochy Franco Causio
Włochy Andrea Pirlo
Włochy Simone Perrotta
  • Zawodnicy mający na koncie co najmniej 200 występów:
Włochy Alberto Gatto
Włochy Simone Giacchetta
Włochy Maurizio Poli
Włochy Massimo Mariotto
Włochy Luciano Gallusi
Włochy Giancarlo Olivotto
Włochy Antonio Bumbaca
Włochy Francesco Cozza
  • Zawodnicy mający na koncie co najmniej 40 goli:
Włochy Erminio Bercarich
Włochy Alberto Gatto
Włochy Francesco Cozza
Włochy Davide Dionigi
Włochy Nicola Amoruso
  • Najlepsi strzelcy klubu w poszczególnych sezonach:
2008/2009 Włochy Bernardo Corradi 10 goli
2007/2008 Włochy Nicola Amoruso 12 goli
Włochy Franco Brienza 7 goli
2006/2007 Włochy Rolando Bianchi 18 goli
Włochy Nicola Amoruso 17 goli
2005/2006 Włochy Nicola Amoruso 11 goli
Włochy Francesco Cozza 9 goli
2004/2005 Włochy Emiliano Bonazzoli 8 goli
2003/2004 Włochy Francesco Cozza 8 goli
Włochy David Di Michele 8 goli
2002/2003 Włochy Emiliano Bonazzoli 7 goli
Włochy David Di Michele 7 goli
Japonia Shunsuke Nakamura 7 goli

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]