Antonio Valentín Angelillo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Antonio Valentín Angelillo
Ilustracja
Omar Sívori (Juventus) i Antonio Angelillo (Internazionale), 1960
Data i miejsce urodzenia 5 września 1937
Buenos Aires, Argentyna
Pozycja napastnik
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1952–1955 Arsenal Sarandí
1955 Racing Club
1956–1957 Boca Juniors 34 (16)
1957–1961 Inter Mediolan 127 (77)
1961–1965 AS Roma 106 (27)
1966–1967 AC Milan 11 (1)
1967–1968 Lecco
1968–1969 Genoa
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
Argentyna 11 (11)
Włochy 2 (1)
W sumie: 13 (12)

Antonio Valentín Angelillo (ur. 5 września 1937 roku, zm. 5 stycznia 2018 w Sienie[1]) – argentyński piłkarz grający w ligach argentyńskiej i włoskiej oraz w reprezentacjach obu krajów.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Urodzony w Buenos Aires Angelillo swoje pierwsze kroki w zawodowym futbolu stawiał w klubie Arsenal Sarandí Buenos Aires, w którym rozpoczął grę w 1952 roku. Po trzech latach, w roku 1955, przeszedł do słynnego Racingu, by od roku 1956 grać w barwach jeszcze słynniejszego Boca Juniors.

Angelillo wraz z Sívorim i Maschio w późnych latach 50. wyemigrowali do Włoch, czym wśród argentyńskich kibiców zarobili sobie na przydomek „aniołowie z brudnymi twarzami”. Znani byli także pod nazwą „trójcy śmierci” z powodu zabójczych końcówek.

W latach 1957 - 1961 Angelillo rozegrał w barwach Interu Mediolan 127 meczów zdobywając 77 bramek (przy czym w lidze - 113 meczów i 68 bramek).

W sezonie 1958/1959 Angelillo w 33 meczach zdobył 33 bramki i został królem strzelców. W historii ligi włoskiej więcej bramek w jednym sezonie zdobył tylko Gunnar Nordahl - 34 bramki w sezonie 1950/1951. Chociaż Angelillo był najlepszym strzelcem Interu, nigdy nie zdobył mistrzostwa Włoch. Angelillo związał się z tancerką z klubu nocnego, a nowy trener Interu - Helenio Herrera - wyrzucił go z drużyny twierdząc, że ma to zły wpływ na zawodnika.

Od roku 1961 do 1965 Angelillo rozegrał 106 meczów w klubie AS Roma zdobywając w Serie A dalszych 27 bramek. Potem był jeden sezon w AC Milan (11 meczów i 1 gol), a następnie rok w klubie Lecco (1 gol w 12 meczach) i spadek do drugiej ligi (Serie B). Ostatni sezon w swej piłkarskiej karierze Angelillo rozegrał w drugiej lidze włoskiej, w klubie Genoa.

Reprezentacja[edytuj | edytuj kod]

W reprezentacji Argentyny Angelillo rozegrał 11 meczów. Większość z nich podczas zwycięskiego dla Argentyny Copa América 1957, w którym Angelillo zdobył w 6 meczach 8 bramek zostając wicekrólem strzelców turnieju (tylko w ostatnim meczu z Peru ani razu nie trafił do siatki).

Po tych niezwykle udanych mistrzostwach Ameryki Południowej Angelillo wraz z dwoma innymi równie znakomitymi graczami – Omarem Sívorim i Humberto Maschio – zostali zakupieni przez włoskie kluby i wyemigrowali z kraju. Po uzyskaniu włoskiego obywatelstwa Angelillo rozegrał w reprezentacji Włoch 2 mecze, w których zdobył 1 bramkę.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]