Enrique Guaita

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Enrique Guaita
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

11 lipca 1910
Lucas González

Data i miejsce śmierci

18 maja 1959
Buenos Aires

Pozycja

napastnik

Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1931–1933 Estudiantes La Plata 65 (33)
1933–1935 AS Roma 60 (43)
1936–1938 Racing Club 57 (31)
1938–1940 Estudiantes La Plata 27 (9)
W sumie: 209 (116)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1933, 1937  Argentyna 4 (1)
1934–1935  Włochy 10 (5)
W sumie: 14 (6)
Dorobek medalowy
Mistrzostwa świata
złoto Włochy 1934
Copa America
złoto Argentyna 1937

Enrique Guaita także Enrico Guaita (ur. 11 lipca 1910 w Lucas González, zm. 18 maja 1959 w Buenos Aires) - argentyński piłkarz grający na pozycji prawoskrzydłowego.

Król strzelców Serie A sezonu 1934/35.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Pierwszym klubem piłkarskim Guaity było Estudiantes La Plata. W pierwszej drużynie zadebiutował 12 kwietnia 1928 w spotkaniu przeciwko Independiente (4:4), w którym zdobył trzy gole. W trakcie gry dla Estudiantes współtworzył razem z Manuelem Ferreira, Alejandro Scopellim, Alberto Zozaya i Miguelem Laurim kwintet "Los Profesores" (Profesorowie), który w sezonie 1931 doprowadził zespół do trzeciego miejsca w ligowej tabeli, zdobywając przy tym rekordowe 104 gole[1].

W 1934 roku piłkarz przeniósł się do Włoch, zostając piłkarzem AS Romy. Wrazm z Nim do zespołu przeniósł się - jego kolega klubowy z Estudiantes - Alejandro Scopelli oraz pomocnik Andrés Stagnaro z Racing Clubu. Trio to uzyskało przydomek "Tre moschettieri" (Trzej muszkieterowie)[2]. Pierwszy sezon zakończył z 14 golami w 32 spotkaniach, a Roma zajęła piąte miejsce w lidze. Kolejny sezon był znacznie lepszy - Guaita z 27 bramkami został ligowym królem strzelców, które przyczyniło się do zajęcia przez Rome czwartego miejsce w lidze. Pamiętnym wyczynem było zdobycie przez Guaitę trzech bramek w spotkaniu z AS Livorno[3]. Po tym spotkaniu zawodnik zyskał pseudonim "Il Corsaro Nero" (Czarny Korsarz) od czarnego koloru strojów jakie Roma nosiła w tym sezonie[4].

Latem 1935 roku wybuchła wojna włosko-abisyńska, chcąc uniknąć powołania do armii, Guaita (razem ze Scopellim i Stagnaro) zdecydował się na powrót do Argentyny[2]. Po powrocie do ojczyzny został piłkarzem Racing Clubu, w którym spędził dwa sezony. W 1938 roku ponownie został piłkarzem Estudiantes, gdzie występował do końca kariery w 1940 roku.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

  • Argentyna

W reprezentacji Argentyny zadebiutował w 1933 roku, kiedy rozegrał dwa spotkania przeciwko Urugwajowi[5]. Do kadry "Albicelestes" wrócił w 1937 zostając powołanym na turniej Copa América. Podczas rozgrywek rozegrał dwa spotkania przeciwko Brazylii i zdobył złoty medal[6].

  • Włochy

W 1934 roku został powołany do reprezentacji Włoch na mecz przeciwko Austrii (2:4), w którym zdobył dwa gole[4][7]. Uczestnik Mistrzostw Świata 1934 - w trakcie turnieju pojawił się na boisku w czterech meczach i strzelił jedną bramkę w półfinałowym spotkaniu z Austrią. Łącznie w "Squadra Azzurra" rozegrał 10 spotkań i zdobył 5 bramek.

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery został kierownikiem więzienia w Bahia Blanca[8]. Zmarł w biedzie i zapomnieniu w maju 1959 roku[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Martín Estévez, Derrota digna: Estudiantes de La Plata (1928-1933): Los Profesores, Derrota digna, 10 stycznia 2008 [dostęp 2022-03-13].
  2. a b Zapomniany prezes - Renato Sacerdoti, www.asroma.pl [dostęp 2022-03-12].
  3. AS Roma - US Livorno, 2 gru 1934 - Serie A, [w:] baza Transfermarkt (protokoły meczowe) [online] [dostęp 2022-03-12].
  4. a b GUAITA Enrico: ascesa e caduta del Corsaro Nero, Storie di Calcio, 21 grudnia 2015 [dostęp 2022-03-12] (wł.).
  5. Players Appearing for Two or More Countries
  6. Loading / Albicelestes, www.albicelestes.com [dostęp 2022-03-12].
  7. Włochy - Austria, 11 lut 1934 - Mecze towarzyskie, [w:] baza Transfermarkt (protokoły meczowe) [online] [dostęp 2022-03-12].
  8. a b GUAITA Enrico: ascesa e caduta del Corsaro Nero, Storie di Calcio, 21 grudnia 2015 [dostęp 2022-03-12] (wł.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]