Przejdź do zawartości

Filippo Inzaghi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Filippo Inzaghi
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

9 sierpnia 1973
Piacenza

Wzrost

181 cm

Pozycja

napastnik

Kariera juniorska
Lata Klub
1982–1985 San Nicolò Calcio
1985–1991 Piacenza Calcio
Kariera seniorska[a]
Lata Klub Wyst. Gole
1991–1995 Piacenza Calcio 39 (15)
1992–1993 → SC Leffe (wyp.) 21 (13)
1993–1994 → Hellas Verona (wyp.) 36 (13)
1995–1996 AC Parma 14 (2)
1996–1997 Atalanta Bergamo 33 (24)
1997–2001 Juventus Turyn 120 (57)
2001–2012 AC Milan 201 (73)
W sumie: 464 (197)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1994–1995  Włochy U-21 14 (3)
1997–2007  Włochy 57 (25)
W sumie: 71 (28)
Kariera trenerska
Lata Drużyna
2012–2013 AC Milan U-17
2013–2014 AC Milan U-19
2014–2015 AC Milan
2016–2018 FC Venezia
2018–2019 FC Bologna
2019–2021 Benevento Calcio
2021–2022 Brescia Calcio
2022–2023 Reggina Calcio
2023–2024 Salernitana Calcio
2024–2025 SC Pisa
2025– FC Palermo
  1. ↑ Uwzględniono wyłącznie rozgrywki ligowe.
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Włochy
Mistrzostwa świata
I miejsceNiemcy 2006piłka nożna
Mistrzostwa Europy
II miejsceBelgia/Holandia 2000piłka nożna
Mistrzostwa Europy U-21
złoto Francja 1994 piłka nożna
Odznaczenia
Order Zasługi Republiki Włoskiej V KlasyOrder Zasługi Republiki Włoskiej IV Klasy
Multimedia w Wikimedia Commons

Filippo Inzaghi (wym. [fiˈlippo inˈdzaɡi]; ur. 9 sierpnia 1973 w Piacenzy) – włoski piłkarz, występujący na pozycji napastnika, reprezentant kraju, trener. Brat Simone.

Jeden z najlepszych włoskich piłkarzy wszechczasów. Reprezentował barwy dwukrotnie Piacenzy Calcio (awans do Serie B), SC Leffe, Hellasu Verona, AC Parmy, Juventusu Turyn (mistrz Włoch, zdobywca Superpucharu Włoch i Pucharu Intertoto) oraz AC Milanu (dwukrotny mistrz Włoch, zdobywca Pucharu Włoch, dwukrotny zdobywca Superpucharu Włoch, Ligi Mistrzów, Superpucharu Europy oraz klubowy mistrz świata, a także najlepszy strzelec klubu w europejskich pucharach). Z reprezentacją Włoch U-21 zdobył mistrzostwo Europy U-21 1994[1], natomiast z seniorską reprezentacją Włoch trzykrotnie uczestniczył w mistrzostwach świata (1998, 2002, 2006 – mistrzostwo) oraz zdobył wicemistrzostwo Europy 2000. Jest najlepszych strzelcem drużyny Azzurrich w rozgrywkach UEFA.

Jako trener prowadził AC Milan U-17, AC Milan U-19 (Torneo di Viareggio), AC Milan, FC Venezię (awans do Serie B, Puchar Serie C), FC Bolognę, Benevento Calcio (awans do Serie A), Brescię Calcio, Regginę Calcio, Salernitanę Calcio, SC Pisę (awans do Serie A) oraz FC Palermo.

Był także nagradzany indywidualnie: Młody Piłkarz Roku Serie A[2], król strzelców Serie A[3], Zawodnik finału Ligi Mistrzów, Premio Nazionale Carriera Esemplare "Gaetano Scirea"[4], Nagroda FIGC za całokształt kariery[5][6][2], Globe Soccer Award za całokształt kariery[7], Srebrna Ławka[8], Niccolo Galli Memorial Award, Grand Prix Sport And Communication Award, członek Galerii Sławy AC Milanu (2024)[9], Niccolo Galli Memorial Award oraz Grand Prix Sport And Communication Award. Odznaczony Orderem Zasługi Republiki Włoskiej w stopniu Kawalera (2000) oraz w stopniu Oficera (2006).

Kariera piłkarska

[edytuj | edytuj kod]

Wczesna kariera

[edytuj | edytuj kod]

Filippo Inzaghi karierę piłkarską rozpoczął w 1982 roku w juniorach San Nicolò Calcio, w których grał do 1985 roku, a w latach 1985–1991 reprezentował barwy juniorów Piacenzy Calcio, następnie przeszedł do występującej w Serie B seniorskiej drużyny, jednak ze względu na słabą pozycję w drużynie grał w ramach wypożyczenia w klubie Serie C1 SC Leffe (1992–1993) i klubie Serie B Hellasie Verona (1993–1994), po czym wrócił do drużyny Biancorossich[10], w której wówczas karierę profesjonalną rozpoczął jego młodszy brat Simone i razem w sezonie 1994/1995 awansowali do Serie A[1].

Początki w Serie A

[edytuj | edytuj kod]

Wkrótce talent Inzaghiego został zauważony przez działaczy zdobywców Pucharu UEFA, AC Parmy i wkrótce Inzaghi został zawodnikiem drużyny Crociati, w barwach której 27 sierpnia 1995 roku zadebiutował w Serie A w zremisowanym 1:1 meczu wyjazdowym z Atalantą Bergamo, w którym w 64. minucie został zmieniony przez Alessandro Melliego[11][12]. Wkrótce kariera zawodnika zawisła na włosku, gdyż w tym okresie doznał złamania prawej nogi. W sezonie 1996/1997 reprezentował barwy Atalanty Bergamo, której Inzaghi był kluczowym zawodnikiem, gdyż z 24 golami został królem strzelców Serie A[13].

Juventus Turyn

[edytuj | edytuj kod]
Filippo Inzaghi w barwach Juventusu Turyn, 1997 rok.

Świetna forma Inzaghiego w sezonie 1996/1997 została doceniona przez władze FIGC (Włoski Związek Piłki Nożnej), które przyznało mu plebiscycie tytuł Młodego Piłkarza Roku Serie A, a także przez władze finalisty Ligi Mistrzów, Juventusu Turyn i tym samym został zawodnikiem drużyny Starej Damy, w której w latach 1997–2001 wraz z Alessandro Del Piero stanowił zgrany duet napastników, który w sezonie 1997/1998 doprowadził klub do zdobycia Superpucharu Włoch, mistrzostwa Włoch oraz ponownie do finału Ligi Mistrzów, w którym 20 maja 1998 roku na Amsterdam ArenA w Amsterdamie drużyna Starej Damy przegrała 1:0 z hiszpańskim Realem Madryt.

Sezon 1998/1999 drużyna Starej Damy zakończyła rozgrywki ligowe na zaledwie 7. miejscu i tym samym zakwalifikowała się do Pucharu Intertoto, w którym po wygranej rywalizacji w finale z francuskim Stade Rennes (2:0, 2:2) została jednym z trzech obok angielskiego West Hamu United oraz francuskiego HSC Montpellier triumfatorem rozgrywek. W następnych latach dwukrotnie zdobyła wicemistrzostwo Włoch (2000, 2001).

Pierwsze lata w AC Milanie

[edytuj | edytuj kod]
Filippo Inzaghi z AC Milanem świętujący triumf w Lidze Mistrzów, 2003 rok.

Inzaghi po sezonie 2000/2001 za kwotę 70 000 000 lirów włoskich przeszedł do AC Milanu, w którym w tym czasie nowy trener Carlo Ancelotti, dokonywał rewolucji kadrowych, sprowadzając również innych zawodników, którzy przez lata stanowili o sile drużyny Rossonerich, takich jak m.in.: Rui Costa czy Andrea Pirlo. Inzaghi w latach 2001–2012 stanowił o sile drużyny Rossonerich: przez pierwsze lata stanowił świetny duet napastników z Andrijem Szewczenko. W sezonie 2002/2003 z 30 golami został najlepszym klubu, z którym zajął 3. miejsce w Serie A, zdobył Ligę Mistrzów po wygranej 28 maja 2003 roku na Old Trafford w Manchesterze w finale po serii rzutów karnych 3:2 (0:0 pd.) z Juventusem Turyn oraz Puchar Włoch po wygranej rywalizacji w finale (4:1, 2:2) z AS Romą.

Walki z kontuzją

[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2003/2004 drużyna Rossonerich rozpoczęła od triumfu 29 sierpnia 2003 roku na Stadionie Ludwika II w Monako w Superpucharze Europy po wygranej 1:0 z portugalskim FC Porto. Następnie rozwój kariery hamowały liczne kontuzje, które przeszkodziły drużynie Rossonerich w zdobyciu mistrzostwa Włoch, jednak przez które w latach 2004–2005 opuścił większość meczów, w tym m.in. Superpuchar Włoch 2004 (wygrana 3:0 z Lazio Rzym) oraz finał Ligi Mistrzów na Atatürk Olimpiyat Stadyumu w Stambule (przegrana AC Milanu po serii rzutów karnych 3:2 – 3:3 pd. w dramatycznych okolicznościach z angielskim FC Liverpoolem), jednak nie przeszkodziły mu zdobyciu wicemistrzostwa Włoch w sezonie 2004/2005. Do pełni sił wrócił na początku października 2005 roku i znów błyszczał świetną formą, która pomogła drużynie Rossonerich zajęciu 2. miejsca w Serie A w sezonie 2005/2006[14], jednak w wyniku afery Calciopoli AC Milan został ukarany odjęciem 30 punktów i ostatecznie zakończył rozgrywki ligowe na 3. miejscu.

Powrót do wielkiej formy

[edytuj | edytuj kod]
Filippo Inzaghi z AC Milanem świętujący triumf w Lidze Mistrzów, 2007 rok.

Po odejściu Andrija Szewczenki do angielskiej Chelsea Londyn w 2006 roku, Inzaghi stanowił duet napastników z Kaką, który doprowadził w sezonie 2006/2007 do triumfu w Lidze Mistrzów po wygranej 23 maja 2007 roku na Stadionie Olimpijskim w Atenach w finale 2:1 z angielskim FC Liverpoolem, w którym Inzaghi zdobył dwa gole dla drużyny Rossonerich i tym samym został zawodnikiem meczu oraz został nagrodzony Premio Nazionale Carriera Esemplare "Gaetano Scirea" – nagrodą przeznaczoną dla zawodników Serie A powyżej 30. roku życia. Początek sezonu 2007/2008 również był świetny: najpierw triumf 31 sierpnia 2007 roku na Stadionie Ludwika II w Monako w Superpucharze Europy po wygranej 3:1 z hiszpańską FC Sevillą (gol Inzaghiego w 55. minucie) oraz triumfu w klubowych mistrzostwach świata po wygranej 16 grudnia 2007 roku na International Stadium w Jokohamie w finale 4:2 argentyńskim Boca Juniors Buenos Aires 4:2 (dwa gole Inzaghiego). Jednak w następnym okresie Inzaghi ponownie zmagał się z urazem stopy oraz przepukliną pachwinową, przez które pauzował w 12 meczach, natomiast AC Milan zakończył rozgrywki Serie A na 5. miejscu. W sezonie 2008/2009 w 25 meczach ligowych zdobył 13 goli, a drużyna Rossonerich w Serie A zajęła 3. miejsce.

Ostatnie lata kariery

[edytuj | edytuj kod]

W następnych latach forma Inzaghi nie była słaba z powodu licznych kontuzji[14], natomiast z AC Milanu oprócz trenera Carlo Ancelottiego odeszło wielu zawodników, z którymi odnosił największe sukcesy. Klub w tym czasie zdobył mistrzostwo (2011) i wicemistrzostwo Włoch (2012) oraz Superpuchar Włoch 2011, a także zajął 3. miejsce w Serie A w sezonie 2009/2010.

13 maja 2012 roku podczas domowego meczu z Novarą Calcio poinformował o zakończeniu kariery piłkarskiej. Wszedł w tym meczu w 67. minucie, zastępując Antonio Cassano, następnie w 82. minucie zdobył gola ustalającego wynik meczu na 2:1 dla AC Milanu w swoim ostatnim meczu w karierze[15][16][17][18].

Kariera reprezentacyjna

[edytuj | edytuj kod]

Filippo Inzaghi w latach 1994–1995 w reprezentacji Włoch U-21 rozegrał 14 meczów, w których zdobył 3 gole. Debiut zaliczył 16 lutego 1994 roku na Teddy Kollek Stadium w Jerozolimie z bezbramkowo zremisowanym meczu towarzyskim z reprezentacją Izraela U-21[19], zastępując w 67. minucie Mario Lemme[20]. Z drużyną Azzurrich zdobył mistrzostwo Europy U-21 1994 po wygranej w 20 kwietnia 1994 roku na Stade de la Mosson we francuskim Montpellier 1:0 po dogrywce) z reprezentacją Portugalii U-21. Ostatni mecz w reprezentacji Włoch U-21 rozegrał 15 listopada 1995 roku na Stadio Marcello Melani w Pistoii w bezbramkowo zremisowanym meczu eliminacyjnym mistrzostw Europy 1996 z reprezentacją Litwy U-21[19][21].

W seniorskiej reprezentacji Włoch zadebiutował 8 czerwca 1997 roku na Stade de Gerland w Lyonie w zremisowanym 3:3 meczu z reprezentacją Brazylii w ramach turnieju Tournoi de France[22], w którym 59. minucie zastąpił Christiana Vieriego[23] i od tego stał się stałym zawodnikiem drużyny Azzurrich, w której wraz z napastnikami takimi jak m.in.: Roberto Baggio, Alessandro Del Piero, Francesco Totti, Christian Vieri stanowił trzon drużyny Azzurrich, z którą uczestniczył na mistrzostwach świata 1998 i 2002 oraz zdobył wicemistrzostwo Europy 2000. Na mistrzostwa Europy 2004 w Portugalii nie uczestniczył z powodu rehabilitacji po operacji kostki[14].

Świetna forma na początku 2006 roku została dostrzeżona przez selekcjonera reprezentacji Włoch, Marcello Lippiego, który powołał go na mistrzostwa świata 2006 w Niemczech, w których drużyna Azzurrich triumfowała, a Inzaghi wystąpił w jednym meczu: 22 czerwca 2006 roku na AOL Arenie w Hamburgu w ostatnim meczu fazy grupowej z reprezentacją Czech[22], w którym w 60. minucie zastąpił Alberto Gilardino i zdobył gola w 87. minucie ustalającego wynik meczu na 2:0[24].

Ostatni mecz w drużynie Azzurrich rozegrał 8 września 2007 roku na San Siro w Mediolanie w bezbramkowo zremisowanym meczu eliminacyjnym mistrzostw Europy 2008 z reprezentacją Francji[22], w którym w 65. minucie został zastąpiony przez Cristiano Lucarelliego[25]. Łącznie w reprezentacji Włoch w latach 1997–2007 rozegrał 57 meczów, w których zdobył 25 goli.

Kariera trenerska

[edytuj | edytuj kod]
Filippo Inzaghi jako trener AC Milanu, 2014 rok.

Filippo Inzaghi po zakończeniu kariery piłkarskiej rozpoczął karierę trenerską. Prowadził AC Milan U-17 (2012–2013) i AC Milan U-19 (2013–2014 – Torneo di Viareggio 2014)[26]. 1 lipca 2014 roku po zwolnieniu Clarence'a Seedorfa został trenerem profesjonalnej drużyny AC Milanu, z której po sezonie 2014/2015 odszedł po zajęciu 10. miejsca w Serie A.

Następnie w latach 2016[27]–2018 trenował FC Venezię, z którą w sezonie 2016/2017 awansował do Serie B oraz zdobył Puchar Serie C[28], a w sezonie 2017/2018 zajął 5. miejsce, dzięki czemu zakwalifikował się do baraży o awans do Serie A, w których odpadł w półfinale po przegranej rywalizacji z FC Palermo (1:1, 1:0). Następnymi klubami w karierze trenerskiej Inzaghiego były: FC Bologna (2018–2019), Benevento Calcio (2019–2021 – awans do Serie A w sezonie 2019/2020, Srebrna Ławka 2020)[29], Brescia Calcio (2021–2022), Reggina Calcio (2022–2023), Salernitana Calcio (2023–2024), SC Pisa (2024–2025), która w sezonie 2024/2025 pod wodzą Inzaghiego po 34 latach wróciła do Serie A[30], a 17 czerwca 2025 roku został ogłoszony nowym trenerem FC Palermo[31].

Statystyki

[edytuj | edytuj kod]

Klubowe

[edytuj | edytuj kod]
Klub Sezon Liga Liga[32] Puchar krajowy UEFA[33] Inne[34] Łącznie
MeczeGoleMeczeGoleMeczeGoleMeczeGoleMeczeGole
Włochy Piacenza Calcio 1991/1992Serie B2000——20
Łącznie2000——20
Włochy SC Leffe 1992/1993Serie C1211300——2113
Łącznie211300——2113
Włochy Hellas Verona 1993/1994Serie B361311——3714
Łącznie361311——3714
Włochy Piacenza Calcio 1994/1995Serie B371542——4117
Łącznie371542——4117
Włochy AC Parma 1995/1996Serie A1421062—214
Łącznie1421062—214
Włochy Atalanta Bergamo 1996/1997Serie A332411——3425
Łącznie332411——3425
Włochy Juventus Turyn 1997/1998Serie A311841106124627
1998/1999Serie A281331106104220
1999/2000Serie A331521810—4326
2000/2001Serie A28110065—3416
Łącznie120579334272216589
Włochy AC Milan 2001/2002Serie A20101274—2816
2002/2003Serie A3017311612—4930
2003/2004Serie A143329121287
2004/2005Serie A1102021—151
2005/2006Serie A23122164—3117
2006/2007Serie A20253126—3711
2007/2008Serie A21110065222918
2008/2009Serie A25130063—3116
2009/2010Serie A2422172—335
2010/2011Serie A620032—94
2011/2012Serie A712000—91
Łącznie201732010744043299126
Łącznie w karierze46419736171146965620288

[35][13]

Reprezentacyjne

[edytuj | edytuj kod]
ReprezentacjaRokMeczeGole
 Włochy U-21 199483
199560
Łącznie143
 Włochy 199730
199863
199983
2000115
200184
200280
200346
200400
200500
200652
200742
Łącznie5725

[22][36][10]

Gole w reprezentacji

[edytuj | edytuj kod]
 Włochy U-21
Lp.DataStadionPrzeciwnikGoleWynikTurniejPrzypisy
1.
08.09.1994
Športni park Nova Gorica, Nova Gorica Słowenia U-21
1:1
1:1
El. Euro U-21 1994
2.
06.10.1994
Stadion Kadriorg, Tallinn Estonia U-21
4:1
4:1
El. Euro U-21 1994
3.
20.12.1994
Stadio Comunale di Teramo, Teramo Turcja U-21
1:0
2:0
Mecz towarzyski
 Włochy
Lp.DataStadionPrzeciwnikGoleWynikTurniejPrzypisy
1.18.11.1998Stadio Arechi, Salerno Hiszpania
1:0
2:2Mecz towarzyski[40]
2.
2:1
3.16.12.1998Stadio Olimpico, RzymReszta Świata
1:0
6:2
100-lecie FIGC
4.27.03.1999Parken, Kopenhaga Dania
1:0
2:1
El. Euro 2000
5.31.03.1999Stadio del Conero, Ankona Białoruś
1:1
1:1
El. Euro 2000
6.05.06.1999Stadio Renato dall`Ara, Bolonia Walia
2:0
4:0
El. Euro 2000
7.11.06.2000GelreDome, Arnhem Turcja
2:1
2:1
Euro 2000
8.24.06.2000Stadion Króla Baudouina I, Bruksela Rumunia
1:0
2:0
Euro 2000
9.03.09.2000Népstadion, Budapeszt Węgry
1:0
2:2El. Mundialu 2002[47]
10.2:1
11.07.10.2000San Siro, Mediolan Rumunia
1:0
3:0
El. Mundialu 2002
12.24.03.2001Stadionul Steaua, Bukareszt Rumunia
1:0
2:0El. Mundialu 2002[49]
13.
2:0
14.28.03.2001Stadio Nereo Rocco, Triest Litwa
1:0
4:0El. Mundialu 2002[50]
15.
3:0
16.06.09.2003San Siro, Mediolan Walia
1:0
4:0El. Euro 2004[51]
17.
2:0
18.
3:0
19.10.09.2003Stadion Crvena zvezda, Belgrad Serbia i Czarnogóra
1:0
1:1
El. Euro 2004
20.11.10.2003Stadio Oreste Granillo, Reggio Calabria Azerbejdżan
2:0
4:0
El. Euro 2004[53]
21.
4:0
22.22.06.2006AOL Arena, Hamburg Czechy
2:0
2:0
Mundial 2006
23.02.09.2006Stadio San Paolo, Neapol Litwa
1:1
1:1
El. Euro 2008
24.02.06.2007Tórsvøllur, Thorshavn Wyspy Owcze
1:0
2:1El. Euro 2008[55]
25.
2:1

[56]

Sukcesy

[edytuj | edytuj kod]

Zawodnicze

[edytuj | edytuj kod]
Piacenza Calcio
Juventus Turyn
AC Milan
Reprezentacyjne

Trenerskie

[edytuj | edytuj kod]
AC Milan U-19
FC Venezia
Benevento Calcio
SC Pisa

Indywidualne

[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia

[edytuj | edytuj kod]

Rekordy

[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne

[edytuj | edytuj kod]

Filippo Inzaghi jest synem Giancarla (ur. 1948) i Mariny Inzaghich[57][58][59]. Ma młodszego brata Simone (ur. 1976), również piłkarza i trenera[60][61]

Filippo Inzaghi od 2017 roku jest w związku z Angelą Robusti, agentką matrymonialną, z którą wziął ślub 18 czerwca 2024 roku na wyspie Formentera oraz ma dwójkę dzieci: syna Edoardo (ur. 24 października 2021) i Emilię (ur. 21 marca 2023)[62][63][64].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. 1 2 Filippo Inzaghi, [w:] baza Soccerway (zawodnicy) [dostęp 2025-07-29].
  2. 1 2 Cronistoria del "Sindacato dei piedi" [data dostępu: 2016-03-04] (wł.)
  3. ↑ Italy - Serie A Top Scorers (ang.)
  4. ↑ Premio Nazionale Carriera Esemplare Gaetano Scirea [data dostępu: 2012-08-17] (wł.)
  5. ↑ Bianconeri in trionfo al Gala dell'Aic [data dostępu: 2013-01-27] (wł.)
  6. ↑ Oscar del calcio, Pirlo giocatore dell'anno [data dostępu: 2013-01-28] (wł.)
  7. ↑ 5th Edition Globe Soccer Awards 2014 (ang.)
  8. ↑ Panchina d'Oro, bis di Gasperini. A Pippo Inzaghi quella d'argento [data dostępu: 2021-03-30] (wł.)
  9. ↑ Filippo Inzaghi w bazie AC Milanu (ang.)
  10. 1 2 Filippo Inzaghi, [w:] baza Transfermarkt (zawodnicy) [dostęp 2025-07-29].
  11. ↑ Filippo Inzaghi - Matches - 1995/1996 (ang.)
  12. ↑ Atalanta - Parma (1 - 1) 27/08/1995 (ang.)
  13. 1 2 Filippo Inzaghi - Goals in Serie A (ang.)
  14. 1 2 3 Filippo Inzaghi - Historia kontuzji
  15. ↑ Inzaghi: "Nie mogłem sobie wyobrazić lepszego pożegnania niż gol pod Curva Sud" [data dostępu: 2012-11-25]
  16. ↑ #OnThisDay: 2012, AC Milan 2-1 Novara [data dostępu: 2023-05-13] (ang.)
  17. ↑ Filippo Inzaghi - Matches - 2011/2012 (ang.)
  18. ↑ Milan - Novara (2 - 1) 13/05/2012 (ang.)
  19. 1 2 Filippo Inzaghi - Reprezentacja
  20. ↑ Izrael U21 - Włochy U21, 16 lut 1994 - Mecze towarzyskie
  21. ↑ Włochy U21 - Litwa U21, 15 lis 1995 - Eliminacje do Mistrzostw Europy U-21
  22. 1 2 3 4 Filippo Inzaghi w bazie Eu-Football.info (ang.)
  23. ↑ Brazil vs Italy, 8 June 1997 (ang.)
  24. 1 2 Czech Republic vs Italy, 22 June 2006, World Cup (ang.)
  25. ↑ Italy vs France, 8 September 2007, Euro qualification (ang.)
  26. ↑ Pippo Inzaghi Retires, Takes Coaching Job At AC Milan [data dostępu: 2012-07-24] (ang.)
  27. ↑ Filippo Inzaghi entraîneur de Venise [online], L'Équipe [dostęp 2026-06-07] (fr.).
  28. ↑ Lega Pro, il Venezia vince la Coppa Italia. Ora Inzaghi sogna il Triplete [data dostępu: 2017-04-26] (wł.)
  29. ↑ Benevento promoted into Serie A! [data dostępu: 2020-06-29] (ang.)
  30. ↑ Pisa in serie A dopo 34 anni, un altro capolavoro di Pippo Inzaghi [data dostępu: 2025-05-04] (wł.)
  31. ↑ Filippo Inzaghi nowym trenerem Palermo. Ma dwa sezony na awans do Serie A [data dostępu: 2025-06-17]
  32. ↑ Uwzględniono Serie A: 368 (156), Serie B: 75 (28), Serie C1: 21 (13).
  33. ↑ Uwzględniono Liga Mistrzów: 85 (49), Puchar UEFA: 17 (10), Puchar Zdobywców Pucharów: 6 (2), Puchar Intertoto: 4 (7), Superpuchar Europy: 2 (1).
  34. ↑ Uwzględniono Superpuchar Włoch: 3 (2), Puchar Interkontynentalny: 1 (0), Klubowe mistrzostwa świata: 2 (2).
  35. ↑ Filippo Inzaghi w bazie FootballDatabase.eu (ang. • fr. • hiszp.)
  36. ↑ Filippo Inzaghi w bazie National Football Teams (ang.)
  37. ↑ Słowenia U21 - Włochy U21, 8 wrz 1994 - Eliminacje do Mistrzostw Europy U-21
  38. ↑ Estonia U21 - Włochy U21, 6 paź 1994 - Eliminacje do Mistrzostw Europy U-21
  39. ↑ Włochy U21 - Turcja U21, 20 gru 1994 - Mecze towarzyskie
  40. ↑ Italy vs Spain, 18 November 1998 (ang.)
  41. ↑ Italy vs F.I.F.A, 16 December 1998 (ang.)
  42. ↑ Denmark vs Italy, 27 March 1999, Euro qualification (ang.)
  43. ↑ Italy vs Belarus, 31 March 1999, Euro qualification (ang.)
  44. ↑ Italy vs Wales, 5 June 1999, Euro qualification (ang.)
  45. ↑ Italy vs Turkey, 11 June 2000, Euro (ang.)
  46. ↑ Italy vs Romania, 24 June 2000, Euro (ang.)
  47. ↑ Hungary vs Italy, 3 September 2002, World Cup qualification (ang.)
  48. ↑ Italy vs Romania, 7 October 2000, World Cup qualification (ang.)
  49. ↑ Romania vs Italy, 24 March 2001, World Cup qualification (ang.)
  50. ↑ Italy vs Lthuania, 28 March 2001, World Cup qualification (ang.)
  51. ↑ Italy vs Wales, 6 September 2003, Euro qualification (ang.)
  52. ↑ Serbia & Montenegro vs Italy, 10 September 2003, Euro qualification (ang.)
  53. ↑ Italy vs Azerbaijan, 11 October 2003, Euro qualification (ang.)
  54. ↑ Italy vs Lithuania, 2 September 2006, Euro qualification (ang.)
  55. ↑ Faroe Islands vs Italy, 2 June 2007, Euro qualification (ang.)
  56. ↑ Filippo Inzaghi - Goals in International Matches (ang.)
  57. ↑ The wonderful tale of Mamma Inzaghi and her boys [data dostępu: 2000-04-09] (ang.)
  58. ↑ Od maminsynków do chluby włoskiego futbolu. Jak bracia Inzaghi zamienili się rolami [data dostępu: 2020-01-22]
  59. ↑ Ojciec braci Inzaghi chwali rolę żony w sukcesach synów [data dostępu: 2025-05-08]
  60. ↑ E i fratelli Inzaghi si ritrovano in azzurro. „La Repubblica”, s. 43, 2000-03-26. (wł.).
  61. ↑ Nazionale: Fratelli Inzaghi, Non Pensiamo A Juve-Lazio [data dostępu: 2000-03-27] (wł.)
  62. ↑ Pippo Inzaghi è diventato papà: nato il figlio Edoardo [data dostępu: 2021-10-24] (wł.)
  63. ↑ Filippo Inzaghi papà per la seconda volta: è nata Emilia [data dostępu: 2023-03-21] (wł.)
  64. ↑ Pippo Inzaghi e Angela Robusti sposi a Formentera: le foto del matrimonio [data dostępu: 2024-06-18] (wł.)

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]


Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Filippo_Inzaghi&oldid=79947974”